Robienie swoich rzeczy

Rób rzeczy, które kochasz a nikomu nie stanie się krzywda ;)

Sądzę, że większość ludzi ma jakiś swój, indywidualny zestaw czynności, które wykonując świadomie podwyższa swój poziom zadowolenia z życia. Mogą to być rzeczy powtarzane codziennie rano lub wieczorem czy co 2, 3 dni. Najważniejsze w nich jest to, że są tylko nasze
i tylko my wiemy jaką one mają cudowną moc czynienia dobra w naszym sercu :)

Może jest to poranna kawa wypita w wannie, może długi prysznic zaraz po przebudzeniu, może gimnastyka po wyskoczeniu z łóżka, może 10 minut medytacji a może 15 minutowa cisza.

Ile ludzi tyle różnych potrzeb zaspokojenia tego specyficznego wewnętrznego głodu.

Zawsze tak naprawdę znajdzie się coś lub ktoś, kto ten rytm będzie mógł zakłócić. Nagle zostanie nam mało czasu na poranne bieganie, wieczorny rytuał jedzenia kolacji z ukochaną osobą...

Zawsze jednak jedyną osobą, która ma tu decydujące zdanie jesteś TY !

Jeśli pozwolisz sobie odebrać swój prywatny czas, swoje prywatne rytualne pocieszacze
i rozweselacze to w pierwszej kolejności oberwie się Tobie a w drugiej, osobom ,które są Ci najbliższe. Tak to bowiem działa, że człowiek głodny, niewyspany i niespełniony jest markotny i zły na wszystko.

Odejście od naszych pozytywnych czynności oczywiście może też być w pełni naszym działaniem. Dzieje się tak gdy czujemy się takkkkkk świetnie i jak młodzi bogowie, że najprościej w świecie przestajemy coś robić. Choć to właśnie dzięki temu jesteśmy kim jesteśmy i czujemy się tak jak się czujemy to zaczynamy szukać dodatkowych rzeczy ,tym samym poświęcając mniej czasu "starym" nawykom. Brzmi dziwnie ale takie są fakty. 

Jeśli jednak coś kochasz to jesteś przez TO coś, dla Ciebie magicznego,  też kochany
i wzajemnie się stale uzupełniacie i przyciągacie.

Jeśli KOCHASZ grać w koszykówkę to w nią graj tak często jak się da bo jak przestaniesz to na pewno Twój faul gdzieś i tak się pojawi ale nie będzie to już boisko ;)

Jeśli kochasz spać w ciągu dnia to sobie tego nie odpuszczaj aby przypadkiem nie doprowadzić do śpiączki kogoś Ci bliskiego ;) 



Szczęście jest tam gdzie chcecie aby było !!!

Daria :)

Dobro wraca

Rzeczy wracają jak bumerang i te dobre i te złe, każde !!!

  

Z moich prywatnych obserwacji i rozmów z przyjaciółmi wynika rzecz następująca:

To co czynimy z czystego serca, z dobra duszy, nie tylko nas samych czyni lepszymi
a szerokim łukiem dotyka ludzi w naszym otoczeniu aby potem wrócić do nas ze wzmożoną siłą :)

To CUDOWNE :)

Na pewno nie raz odczuliście, że dzieją się w Waszym życiu różne cuda, że zdarzają się rzeczy które Was zachwycają, zapierają dech w piersi, napawają Was dumą, radością i wlewają Wam żar w serce. 

Jeśli tego jeszcze nie odczuliście to wcale nie oznacza, że nie jesteście dobrymi ludźmi. To oznacza, że inaczej przeżywacie emocje, inaczej patrzycie na zjawiska, że wszystko przed Wami :)

Jeśli  doświadczyliście stanów którymi się zachwycałam 3 linijki wyżej to właśnie dlatego, że czynicie dobro i przeżywacie je podobnie do mnie ;) Dobro w najczystszej formie połączone
z otwartością serca tak właśnie się manifestuje. 

Dzieje się tak ponieważ robicie to tak po prostu, bez oczekiwań, bez potrzeby poklasku, bez zobowiązań i roszczeń :) 

Przepis na wracające dobre jest bardzo prosty:

- garść dobrych myśli

- 2 garści szczerych intencji

- szklanka naturalności i autentyczności zachowań

- serce otwarte na ludzi

- najważniejszy składnik- dużooooo miłości do samego siebie :)

Człowiek, który jest dobry dla innych, służy im radą, pomocą, ramieniem i niczego nie chce
w zamian, dostaje zawsze to samo dobro z nawiązką. Bumerangiem wraca do niego całe piękno, które sam wysłał w świat :) Okazuje się bowiem, że nasza naturalność, nasze zainteresowanie druga osobą wytwarza tak dużą porcję energii, że wystarcza dla takiego "potrzebującego" i jeszcze zostaje dla nas :)

Zatrzymajcie się na chwilę i postarajcie się sobie przypomnieć kiedy ostatni raz zainteresowaliście się drugim człowiekiem właśnie dlatego że jest człowiekiem, dlatego że stanął na waszej drodze? Jeśli to było dziś to jutro możecie spodziewać się czegoś wyjątkowego ;)

 

Ja osobiście codziennie dostaję bardzo dużo miłości a nawet inaczej, jestem świadoma, że ją dostaję i dziękuję za nią bo to naprawdę wielki DAR. 

Przyjmuję ją z wielką radością i zachwycam się wszystkimi oznakami tego ciepła, troski
i zrozumienia. Być może mam swoje smutne myśli, swoje rozterki i swoje łzy ale mam też świadomość, że dostaję bardzo dużo i to daje mi ogromną moc!

Wiem, że dostałam i nadal dostaję te cudowności bo w którymś momencie mojego dnia dałam bezinteresownie komuś odrobinkę siebie, swojego uśmiechu, troski, zainteresowania, chwilkę swojego dnia :)

 

Tak to właśnie działa oko za oko a za dobro jeszcze większe dobro!

Dobrem się dzielę bo lubię a ono wraca bo lubi mnie- pięknie :)

Daria :)

Ludzie rozmawiają coraz mniej

Ludzie rozmawiają coraz mniej, mówią coraz więcej !!!

Mam wrażenie, że w obecnych czasach ludzie mówią coraz więcej a w tym co mówią coraz mniej jest treści. Jest dużo bla bla bla, bla bla bla a przekaz zawarty w tych słowach można by tak naprawdę zmieścić w jednym tylko blaaaaaa. 

Mówimy dużo i o wszystkim bo nie nauczyliśmy się ciszy. Pójdę o krok dalej- boimy się jej
i krzyczącego w głowie JA, które wytyka nam nasze błędy, prowokuje nas do zmian, do działań, do porzucenia nawyków nic nie wnoszących do naszego życia. Nie rozmawiamy szczerze z samymi sobą bo dostajemy po głowie od naszej świadomości a przecież nie lubimy być krytykowani, wręcz nie życzymy sobie aby ktokolwiek zmieniał nasze nawyki, przyzwyczajenia, schematy.

Skoro nie chcemy słuchać siebie w ciszy to co robimy? MÓWIMY!

Mówimy dużo i głośno. Rozmawiając z ludźmi sypiemy z rękawa sloganami, podejmujemy tematy o których nie mamy pojęcia, dyskutujemy, zajmujemy stanowisko, gadamy, nawijamy, blablujemy...

Rozmowy nie są konstruktywne, nie rozwijają nas, nie podejmują zagadnień, tzw. "ciężkich", takich jak eutanazja, aborcja, kara śmierci, celibat w kościele katolickim, itp. , itd. A nóż podczas wymiany poglądów okaże się, że ktoś ma inne zdanie niż nasze i nasze nie będzie na wierzchu i będziemy mieli przyznać rację innej opinii. 

Nie wgłębiamy się w problemy ludzi, nie chcemy mieć zdania, wolimy być nijacy niż jacyś, plastyczni niż ukształtowani. Nie po drodze nam do bycia określonym, świadomym bo tacy NIJACY jesteśmy bardziej anonimowi, bezpieczni.

W związkach nie mówimy o tym co nam "leży na wątrobie" bo nie chcemy skrzywdzić drugiej osobą szczerością. Wolimy trzymać w sobie nasze czarne myśli. Uważamy, że nasze słowa mogą kogoś zaboleć i że prawda może nam wszystko utrudnić. Dziewczyna/żona się obrazi
i strzeli focha a chłopak/mąż znajdzie sobie inną bardziej wyrozumiałą partnerkę, która nie będzie mu mówić, że mógłby się postarać nie rozrzucać skarpetek po mieszkaniu a sama je pozbiera. 

A przecież nie ma nic piękniejszego jak rozmowa a podstawą zdrowej relacji jest według mnie wyłożeniu kawy na ławę i granie zawsze w otwarte karty. To, że ktoś nam powie COŚ nie oznacza, że chce nas obrazić, sprawić nam przykrość czy chce nas zmieniać. Oznacza to często tylko i wyłącznie to co dana osoba do nas mówi a nie to co nam się wydaje. 

Sprawa jest oczywiście bardzo prosta gdy mamy do siebie dystans i wiemy, że człowiek to stworzenie którego celem jest rozwój. Przyjmujemy wtedy taką rozmowę jako zielone światło do działania, jako sygnał do pracy nad tym co może być w nas lepsze dla nas samych a tym samym dla naszego otoczenia.

Utrudnienie pojawia się gdy ktoś ma niską samoocenę i kolokwialnie mówiąc "ma ze sobą problem". W takiej sytuacji mówienie o niedoskonałościach, zwracanie uwagi na rzeczy wymagające modelowania, wywołują nerwy bo przecież interpretacja tego jest jedna: ktoś się nas czepia, nie podoba mu się to i tamto i w ogóle nie akceptuje że palimy dużo albo że nie sprzątamy, po sobie.

A tak naprawdę każdy ma prawo mieć swoje zdanie i powiedzieć nam, że są rzeczy nad którymi możemy popracować dla dobra sprawy. Nie ma nic złego w tym, że człowiek, który jest bliski naszemu sercu, powie nam, że z czymś przesadzamy albo że przykładamy za mało uwagi jakiejś sprawie. To, że zakładamy z góry jaka będzie reakcja na nasze słowa, sprawia że nie podejmujemy tematu. Konsekwencją czego jest to, że ludzie są ze sobą i się nie znają, powiedziałabym że oni ze sobą przebywają, egzystują przy sobie. Wieczorami wpatrzeni
w telewizor rozmyślają o trudnych sprawach innych ludzi i czekają z niecierpliwością na wiadomości albo fakty, z których to dowiedzą się że innym też jest źle i nie są osamotnieni
w swojej samotności.

W pracy mówimy o wszystkim i niczym, nic o sobie tak naprawdę nie wiemy.

W bloku mieszkalnym mówimy dzień dobry każdemu po kolei bo akurat ktoś z tych osób może się okazać sąsiadem i w przyszłości będziemy chcieli od niego pożyczyć cukier a od nieznajomego to "troszkę wstyd".

Rodzice nie rozmawiają z dziećmi bo... jest na to wiele wymówek!

Młodzież rozmawia ze sobą o trendach w modzie, nowym modelu iphona, dietach cud
i szkodliwości glutenu. Nie rozmawia się o planach na przyszłość, o celach, o pasjach,
o rodzinie- to mało kogo interesuje gdy na witrynach sklepowych jest już nowa kolekcja znanego projektanta.

Nie zakładam, że akurat Wy tak robicie, nic nie zakładam. Ja po prostu obserwuję i wyciągam wnioski, które pozwolą mnie samej być lepszą wersją siebie.

Jeśli możemy powstrzymać lawinę pustych słów to zróbmy to pamiętając, że lawiny ZAWSZE są niebezpieczne ;)

Daria :)

Priorytety i rzeczy, które mogą poczekać

Albo czas goni nas albo my gonimy czas !!!

Większość ludzi stale za czymś goni i mnie też się to czasem jeszcze zdarza. Za uciekającym autobusem, za pieniędzmi, za karierą, za uciekająca panną młodą, za czasem którego wciąż mało. Doba staje się za krótka by pogodzić obowiązki domowe ze służbowymi i prywatnymi. Chcemy w to jeszcze wcisnąć jakiś spacer lub wyjście na rower i okazuje się, że nie mamy czasu, za to czas ma nas w swojej pułapce i nie zamierza nas z niej wypuścić. 

Obowiązki się nawarstwiają, stos papierów rośnie, klienci czekają w niekończącej się kolejce, pranie czeka na zrobienie a paznokcie na wymalowanie. W głowie pojawia się napięcie,
w brzuchu kręci, pot wskakuje na czoło, pojawiają się stany lękowe i bezsenność. Za wszystko to odpowiada poczucie presji czasu, presji którą sami sobie narzucamy. Chcemy wszystko szybko i na już!

A przecież pewne rzeczy mogą chwile poczekać na realizację, niektóre osoby mogą spotkać się z nami nie o 12 a o 15:00. Najważniejsze to ustalić sobie priorytety i określić skalę ważności bo przecież nie jest tak, że wszystko jest równie ważne i tak samo pilne.

Jeśli macie mnóstwo rzeczy do załatwienia, wiele miejsc do odwiedzenia, kilka spotkań do odbycia to proponuję zrobić listę ze skalą od 1 do 10. 1 jest to nasz priorytet na wczoraj a 10 to rzecz drobna, która nie ucieknie jak się jej poświęci czas później. Można później czynności
z listy przypisać do konkretnych dni i skupiać się w danym dniu tylko i wyłącznie na tych wypisanych na "wtorek 6.11". Rozdzielenie sobie obowiązków na dni tygodnia, usystematyzowanie ich rangi ważności, zdejmuje z naszej głowy ogromny ciężar, pozwala normalnie oddychać a co najważniejsze pokazuje, że tak naprawdę to mamy na to czas a nie czas ma nas :)

Każdego dnia nasz mózg przetwarza ogromne ilości informacji. Wiele z nich jest na daną chwilę nieużyteczna i tworzy tylko sztuczny tłum ;) Fakt jednak, że jakaś myśl zagościła
w naszym umyśle sprawia, że skupiamy na niej swoją uwagę i zaczynamy się czuć odpowiedzialni za wprowadzenie jej w życie. Nagle okazuje się, że podczas przygotowań do ważnego egzaminu mamy tak brudne okno w pokoju, że wpada do niego za mała ilość promieni słonecznych i nie widzimy najlepiej czytanego tekstu...

Grunt to zachować spokój i działać wtedy małymi krokami zbliżającymi nas do celu. Nie pozwolić na to aby poplątane myśli zawładnęły naszym umysłem i abyśmy byli na usługach Pana czasu. 

 

Porządek w głowie ZAWSZE przekłada się na porządek
w tym co na zewnątrz!

 Daria :)

 

Stereotypy

Stereotypy i schematy myślowe są elementem naszego świata !!!

Jesteście w stanie określić czy odczuwacie lub odczuwaliście kiedyś na własnej skórze efekty stereotypowego myślenia? Mniej lub więcej ale pewnie każdemu z Was kiedyś coś się przydarzyło. Ja mogę z ręką na sercu śmiało powiedzieć, że było tego sporo a obecnie jest mniej no ale nadal biorę w tym "niechcący" udział ;)

Schematy myślowe i scenariusze działań są bardzo naturalną częścią naszego życia. Dzięki pewnej rutynie zachowań czujemy się bezpieczni. Trudno nas wtedy zaskoczyć, sprowadzić na inną drogę. Mamy swoje podwórko, świetnie je znamy, potrafimy się po nim poruszać bez najmniejszych problemów. Mając scenariusz w ręku wiemy jak odegrać w doskonały sposób swoją rolę w teatrze życia.

Schematy bywają jednak bardzo niebezpieczne w zderzeniu z rzeczywistością ponieważ zamykają nas na nowe rzeczy, nowe doświadczenia, nowych ludzi, nowe zjawiska. Chodząc jak koń z klapkami na oczach pójdziemy przed siebie do domu ale nie dostrzeżemy wielu cennych rzeczy, które są poza zasięgiem wzroku. 

Schematy dotyczą każdej dziedziny naszego życia i nie oszczędzają żadnej grupy społecznej.

Ludzie z tatuażami- recydywa. 

Ludzie z dredami - brudasy.

Szalejący na parkiecie tancerz- na pewno po alkoholu i "Bóg wie po czym".

Osoba niechlujnie ubrana z wyziewem alkoholowym- menel.

Osoba leżąca na chodniku- pijany ktoś.

Starsza Pani z dzieckiem na ręku- babcia, "na matkę tak małego dziecka za stara, nie nie nie, na pewno babcia".

Przystojny, dobrze zbudowany mężczyzna- lowelas i kobieciarz, "na bank".

Wyzywająco ubrana kobieta- łatwa sztuka.

Itp., itd. 

Ja osobiście mam tatuaże, tańczę gdy tylko gra muzyka i wyglądam wtedy jak skaczący kolorowy punkt. Mam krótkie bo praktyczne włosy, uśmiecham się do nieznajomych ludzi
i zaczepiam ich w różnych miejscach rozmową a jestem przecież bardzo ułożonym człowiekiem :)

Nie piję, nie palę, narkotyków nie uznaję, jem dużo słodyczy, piję tłuste mleko i jem bitą śmietanę, bardzo szanuję swoje ciało i pracuję nad jego rozwojem wew. i zew. Kocham wysiłek fizyczny i zamierzam w wieku 80 lat robić szpagat. Jestem ugodowym człowiekiem, piszę bajki i rozmawiam z aniołami...

No i teraz kilka moich, wyciągniętych z rękawa, stereotypowych historii, historii bardzo barwnych i totalnie mi obcych. Mianowicie:

- na imprezie ludzie pytają mnie czy mam jakiś towar do odsprzedania;

- ludzie widząc, że się do nich uśmiecham zakładają z góry, że coś od nich chcę, na pewno ich podrywam;

- mam tatuaże więc prowadzę lekki styl bycia, nie przywiązuję wagi do wartości w życiu;

- mam krótkie włosy i poważną minę a więc jestem zimna i niedostępna;

- jestem szczupła więc na pewno jestem na ciągłej diecie;

- jestem stale uśmiechnięta bo wszystko co smutne omija mnie łukiem i spada na innych.

Stereotypy są jak mur, który powstaje w naszej głowie i zza którego nie jesteśmy w stanie dostrzec człowieka a jedynie jego kapelusz. Z całym szacunkiem do kapeluszy i innych okryć głowy ale gdyby nie było go na czym nosić to nigdy by żaden z nich nie powstał ;)

 

W zgodzie ze słowami Adama Mickiewicza "Tam sięgaj gdzie wzrok nie sięga" żegnam się z Wami czule :)

Daria :)

Zasługiwanie

Nikt na nic ani na nikogo nie musi zasługiwać !!!

Zastanawiam się ile procentowo możemy sami sobie odjąć przyjemności z życia poprzez egzystowanie ze świadomością, że musimy na coś zasługiwać, by to dostać?

Oczywiście człowiek otrzymuje to co mu pisane ale jest też aspekt kreowania swojej rzeczywistości na co mamy wpływ większy niż nam się nawet wydaje.

Od momentu gdy zaczynamy rozumieć znaczenie wypowiadanych słów i uczymy się życia obserwując rodziców, braci, kolegów i koleżanki w przedszkolu, potem w szkole, na podwórku, w pracy, itp., itd. do chwili obecnej trwa etap nauki. Kształtujemy siebie poprzez własne doświadczenia, przemyślenia ale także przez opinie innych ludzi, na skutek uwag, wskazówek, "dobrych rad". Już w domu rodzinnym rodzice pewnie mówili Wam:
- jak zjesz cały obiad to dostaniesz pyszny deser :)
- jak napiszesz ten sprawdzian na 5 to pojedziesz na tę wycieczkę o której mówiłeś/aś;
- jak posprzątasz pokój to będziesz mógł pobiegac z kolegami na podwórku;
- jak będziesz grzeczny przez cały rok to zasłużysz na wielki prezent od Mikołaja.

Etap dorastania to kolejni nauczyciele i doradcy, następne osoby wpajające Wam, że jeśli spełnicie konkretny warunek to zasłużycie na nagrodę. Do głowy wtłaczane są wtedy zdania typu:
- jak będziesz atrakcyjną kobietą, to na pewno spotkasz księcia z bajki;
- jak będziesz silnym i pewnym siebie mężczyzną, z szybkim samochodem to wszystkie "laski" będą Twoje;
- jak skończysz studia na tym kierunku to wszystkie drzwi staną przed Tobą otworem;

A co jeśli nie zrobisz tego wszystkiego z listy powyżej? 
A co jeśli nie będziesz taki, o którym Ci mówiono, że jest czarnym koniem w gonitwie życia?
A co jeśli nie jesteś pewny siebie i nie masz, tzw. siły przebicia?

Czy to oznacza, że już na starcie nie ma szans na wygraną, na szczęście, na miłość, na sukces?

Jeśli tak miałoby to wyglądać to wtedy:
- kobieta, która nie jest modelką i nie urywa głów przechodniom na ulicy ale jest wartościową osobą, nie ma szansy na atrakcyjnego mężczyznę (tak mówili ONI);
- mężczyzna, który nie jest bogaty, a jest fantastycznym człowiekiem, może pożegnać się 
z perspektywą bycia w kręgu zainteresowań kogokolwiek (tak mówili ONI);
- dziecko, które nie dostaje w szkole najlepszych ze wszystkich ocen nie będzie nigdy nikim ważnym i niczego wielkiego nie osiągnie;
- człowiek, który nie pracuje po 15 h dziennie nie zasługuje na wysokie zarobki;
- Ty, nie będąc takim jak chcą Cię widzieć wszyscy dookoła, nie zasługujesz na to by być 
w pełni szczęśliwym;

A według mnie to jest tak, że każdy z nas zasługuje na wszystko co tylko chce mieć :)
Nikt nie może nam wydzielać naszego szczęścia partiami.

Cała moc posiadania leży w naszej głowie i jeśli MY wiemy, że coś się nam należy, tzn. że jest to nasze :) 


Podtrzymuję swoją opinię, że słowo "zasługiwać", jedyne co robi, to miesza w głowie !


Jakie jest Twoje zdanie, Ty wiesz najlepiej!

Daria :)

Zmiana zdania

"Tylko krowa zdania nie zmienia."

Uważam, że nad tematem tym nie ma się co rozwodzić więc krótko a solidnie wyłożę Wam tutaj Kochani moje zdanie w tej kwestii.

Jest kilka rzeczy na świecie których nie lubię a co objawia się tym, że nie robię tego czy tamtego, nie "parzę" się na zapas aby potem powiedzieć sobie "a nie mówiłam". Unikam konkretnych sytuacji czy też ludzi gdy wiem, że styczność ze zjawiskami czy emocjami tych osób zaburzy w jakikolwiek sposób mój spokój. To z czym mam się zetknąć, co jest mi przeznaczone- nie uniknę tego ale gdy mogę podjąć świadomą decyzję, dokonać wyboru, to korzystam z tej sposobności.

Dużo już o sobie wiem. Wciąż się uczę. Coraz bardziej szanuję swoją przestrzeń duchową
i fizyczną.  Wraz z pewną nabytą przeze mnie mądrością, wynikającą i z wieku i z przeżytych doświadczeń, płynie kilka mądrości i spostrzeżeń:

- wielką cnotą jest umiejętność przyznania się do błędu;

- umiejętność wyciągania wniosków i przyznawania racji ludziom, po których stronie jest prawda, nie zawsze idzie w parze z wiekiem;

- łatwiej żyje się tym, którzy potrafią przyznać się do zmiany własnego zdania.

Człowiek, który przyznaje głośno, że kiedyś myślał TAK a na tę sama rzecz patrzy teraz INACZEJ, w wielu sytuacjach potrafi schować swoją dumę do kieszeni. On wie, że pokora jest siostrą mądrości.

Ludzie uparci nie dosyć, że robią sobie pod górę to i uprzykrzają życie innym. Nie ma nic gorszego niż bycie, tzw. głupio-mądrym i walczyć do ostatniej kropli krwi tylko dlatego, że nie chcemy przyznać racji komuś innemu niż naszemu ego.

Nie piszę tutaj o wierności swoim ideałom i walce o swoje przekonania. Piszę o zwykłej, prostej ludzkiej zawziętości wynikającej z kompleksów.

Rzeczą wpisaną w ludzką naturę jest rozwój pociągający za sobą stopniowe wychodzenie poza znane nam granice. 

Stojąc na balkonie 5 piętra, patrząc przed siebie możemy być zdania, że za drzewami które przed sobą widzimy nie ma nic więcej. Mamy rację. Skoro nie widzimy to w naszym przeświadczeniu po prostu tego nie ma. Wchodząc jednak na balkon 9 piętra naszym oczom ukaże się już inny widok i co ciekawe bardzo możliwe, że zobaczymy wtedy nie tylko morze ale i wyspy na nim a daleko daleko dostrzeżemy pływające statki :) Bo tak to jest, że punkt widzenia zależy od punktu siedzenia ;) 

Możemy uparcie trzymać się swojego wmawiając sobie i innym, że "słonia nie ma". Możemy też ułatwić sobie egzystencję i iść z duchem czasu. Możemy wszystko, jak kto co lubi. 


Jak zwykle wybór należy do Ciebie !

Daria :)