Dobroć vs. naiwność

Wąska jest granica pomiędzy dobrocią a naiwnością!

Na ten temat miałam pisać około miesiąc temu ale wyszło jak wyszło i piszę dziś :)

Patrząc na siebie samą i moje otoczenie, dawno już doszłam do wniosku, że bardzo niewiele trzeba aby dobroć człowieka była wykorzystana przeciw niemu samemu przez drugą osobę, czyniąc z nas, kolokwialnie mówiąc- osobą naiwną.

Najczęstszą przyczyną nie jest to, że trafiamy na złych ludzi ale to, że sami jako dobrzy, lojalni i trzymający się mocno etycznych zasad ludzie, postępujący w określony sposób, nie jesteśmy świadomi, że ktokolwiek może myśleć i działać inaczej. Nie dopuszczamy do siebie myśli, że ktoś mógłby świadomie nas skrzywdzić albo wykorzystać tylko dlatego, że dzięki temu poprawi się jego sytuacja finansowa czy samopoczucie.

To jest tak, że jeśli Ty nie kradniesz to wierzysz że inni też nie kradną, jeśli Ty nie zdradzasz to inni też nie zdradzają, jeśli Ty nie oszukujesz i nie plotkujesz to inni też tego nie robią... 

A prawda jest taka, że ludzie tak robią, że czasem jest to ich cały świat i ich sposób na życie.

Bywa, że zaufamy komuś, że pokładamy w nim nadzieje a taka osoba następnie nas oszuka.

Bywa, że pożyczymy komuś pieniądze i okażą się one darowizną.

Bywa, że z dobrego serca przygarniemy kogoś pod nasz dach a on nas okrada.

Bywa, że powierzymy komuś wszystkie swoje sekrety a on wykorzysta je przeciwko nam.

Bywa też, że zaufamy i się nie zawiedziemy.

Bywa też, że pożyczymy i dostaniemy z nawiązką.

Bywa też, że pomożemy a potem sami otrzymamy pomoc.

Bywa więc różnie.

 

Ludzie zawsze dokonują wyborów. W momencie gdy pojawia się myśl, mogą w nią wejść albo się od niej odsunąć. Mogą nas skrzywdzić albo nie. To my możemy dać się skrzywdzić albo stawić sytuacji czoła i powiedzieć, że się nie damy manipulacji. Zawsze mamy wybór.

Jeśli czujemy, że ktoś nie jest z nami szczery, gdy słyszymy że nasza intuicja coś nam szepcze do uszka, gdy widzimy drobne znaki pokazujące że ktoś się nami bawi, to zawsze mamy wybór- pozwolić na to i potem żałować albo nie wchodzić w to, odsunąć się i uniknąć konfrontacji.

Jeśli wiemy, że mamy w zespole, w gronie znajomych, w rodzinie, kogoś kto taki jest- nie musimy z nim przystawać, nie musimy wdawać się w dyskusje, wchodzić w interesy, zwierzać się i troszczyć o jego sprawy. Możemy a nawet mamy obowiązek zadbać wtedy o siebie, stwierdzić przed samymi sobą, że naszą dobroć wolimy przelać na kogoś kto z tego zrobi dobry uczynek a nie na kogoś kto chwiejny jak chorągiewka wykorzystuje to że chcemy dobrze dla wszystkich.

Ktoś mądry powiedział kiedyś, że wszystkich się nie da zadowolić. I słusznie. Zadbać na początku trzeba zawsze o siebie aby potem mieć z czego dawać innym. Dawać jednak nie z poziomu naiwności i rozdawnictwa a z poziomu świadomego dzielenia się tym co mamy. Można wykorzystać biblijne talenty i mieć ich więcej albo sprzedać duszę za judaszowe srebrniki, wybór leży po naszej stronie.

Warto być dobrym bo z dobra rodzi się tylko dobro i jeszcze więcej dobra. 

Nie warto wierzyć we wszystko co się świeci i mieć oczy i serce otwarte na to co wyczuwa nasza intuicja a do czego czasem sami się głośno nie chcemy przyznać.

Życzę nam bycia dobrym, życzę nam wiary w ludzi połączonych z brakiem złudzeń, że każdy postrzega ten świat tak samo jak my i że dokonuje tych samych, "w naszych oczach słusznych" decyzji.

Daria :)

Inspiracja

Inspiracja inspiruje!

Strona internetowa PWN nie rozpisuje się na temat inspiracji. Zgodnie z nią inspiracja to:

1. «natchnienie, zapał twórczy»

2. «wpływ wywierany na kogoś, sugestia»

 

Przy wyszukiwaniu grafiki pod tym samym hasłem najwięcej odsłon znaleźć można 

w kategorii ciuchów, wzorów na paznokcie i diet odchudzających...

A przecież inspiracja dotyczy każdej sfery naszego życia. Inspirować może każdy i na dowolny sposób. Najpiękniejsze jednak w inspiracji jest to, że osoba inspirowana może dalej sama inspirować :)

 

Większość z nas ma w życiu jakiś cel, zdefiniowany, nazwany, określony nawet często 

w czasie. Dążąc do niego jesteśmy w niego zaangażowani całym sercem. Poświęcamy mu swoje godziny życia, szkolimy się, płacimy innym ludziom aby nam pomogli do tego celu się zbliżyć. Stajemy się lepsi bo pracujemy nad sobą i sami sobie udowadniamy że możemy więcej. Dzięki naszej ciężkiej pracy i osiągnięciu celu stajemy się symbolem zwycięstwa, wyznacznikiem sukcesu, tym samym stając się niejednokrotnie inspiracją dla ludzi którym imponuje to co robimy i do czego już doszliśmy. Wachlarz umiejętności, zachowań 

i atrybutów takiej osoby jest ogromny. Inspirować mogą sportowcy, aktorzy, lekarze, adwokaci, pisarze, wykładowcy, artyści różnej maści, przedszkolanka, zegarmistrz, misjonarz, ksiądz, właściciel sklepu osiedlowego.... 

 

Ta wspaniała cecha nie jest przypisana ani zawodom ani specjalizacjom a zawsze ludziom. 

 

Inspirujemy gdy pokazujemy że MOŻNA, że SIĘ DA, że WARTO! I choć czasem walczymy z wiatrakami i idziemy pod wiatr to dążymy do celu i rozpościera się wokół nas łuna chęci 

i determinacji. 

 

Inspirujemy bo robimy to co jest czyimś marzeniem. Inspirujemy bo działamy tam gdzie komuś nie chciało się wejść. Inspirujemy bo jesteśmy tym, kim ktoś chce być w przyszłości, kimś z kogo chce czerpać i się uczyć- być może pogody ducha, może samodyscypliny, może zaradności a może głowy do interesów i odwagi cywilnej. Inspirujemy bo wzrastamy

i stajemy się lepsi dzięki temu co robimy dla samych siebie a co staje się potem udziałem innych.

Inspiracja kojarzy mi się tylko i wyłącznie z rzeczami dobrymi. Nie można przecież inspirować do złego ;)

 

Bywa, że jesteśmy czyimś natchnieniem całkiem nieświadomie. Uważamy siebie za bardzo przeciętnego człowieka, bez większych osiągnięć na koncie. Nie mamy orderu, dyplomu, medalu. Nie wyróżniamy się spośród tłumu ani nie jesteśmy  tematem rozmów- bynajmniej tak się nam wydaje bo... Bo kto wie czy nasz uczeń w szkole nie marzy o tym by być kiedyś taki jak jego pani od biologii? Bo skąd wiadomo, że nasz klient nie śni po nocach o tym aby być takim wspaniałym fryzjerem jak my? Bo skąd wiadomo na jak wiele osób mamy wpływ każdego dnia , w każdej sekundzie naszego życia, tym co powiemy albo jak zareagujemy? Bo kto wie jak ważna była pomóc starszej Pani na przejściu dla pieszych na którym też stała matka z dzieckiem a to dziecko bacznie obserwowało nasze zachowanie? Bo kto wie ile radości możemy dodać nieznajomej osobie uśmiechając się do niej na ulicy? Bo kto wie...

 

Celem życia jest żyć a życie to inspirowanie i szukanie inspiracji w innych. Wokół nas jest mnóstwo osób od których możemy czerpać i się uczyć.

Czasem inspiracji trzeba poszukać na własną rękę a czasem przychodzi ona sama gdy tylko mamy otwarte oczy a jeszcze szerzej serce ;)

 

Grunt to pamiętać że wszystko jest w nas i że to kim jesteśmy i jacy jesteśmy zawsze ma wpływ na ludzi. Nasze działania mogą budować lub burzyć, tym samym mogą inspirować lub demotywować.

Nikt nie jest samotną wyspą a żadne nasze działanie nie pozostaje bez echa! Dlatego warto żyć tak aby inspirować i pamiętać przy tym, że osoba zainspirowana inspiruje kolejne osoby czyniąc nas tym samym pośrednikiem w szerzeniu dobra :)

 

Daria :)

 

 

 

Lęk

Nie lękaj się!

Byłam wczoraj na saunie. Pewnie nie tylko dla mnie jest to miejsce gdzie można zrelaksować ciało ale i dokarmić, odświeżyć ducha. Miałam dość ciężki energetycznie tydzień a oznaczało to to, że nie do końca czułam się dobrze sama ze sobą, coś chodziło mi po głowie ale nie potrafiłam nadać temu nazwy. Nie umiałam dzielić się tak bardzo miłością i radością jak robię to zazwyczaj a oczy nie były radosne tak jak zwykle. Ewidentnie coś się działo ale nie wiedziałam gdzie szukać więc postanowiłam czekać na objawienie.

Podczas chwili relaksu, gdy ciało odpoczywa a myśli stają się wolniejsze, pojawiają się często odpowiedzi na dręczące nas pytania, powstają złote myśli. To w momencie gdy zostajemy sami ze sobą zaczynamy dochodzić do sedna spraw które czekały na rozwiązanie w kolejne "spraw nierozwiązanych leżących z tyłu głowy" ;) To najczęściej sterta myśli, uczuć, które nie mają siły swoim słabym głosem przebić się przez hałas codzienności. 

Finał wczorajszych rozkminek i mocnych przemyśleń, które w saunie miały swój początek, przyszedł dzisiaj rano. To właśnie wtedy uświadomiłam sobie, że mam w sobie lęk, że się boję i że to uczucie jest we mnie od tygodnia i z każdym dniem ono narastało. Jako że dużo się modlę to i tym razem poprosiłam o prowadzenie, o odpowiedź i tak też się stało. Jak za dotknięciem magicznej różdżki spłynęła na mnie wiedza, świadomość i mogłam powiedzieć sobie głośno czego się boję, co czyni ze mnie mniej pogodną kobietę. Wypłakałam swoją słabość i tym samym radość z powodu odkrycia PRAWDY. Stałam się wolna i bardzo wdzięczna.

Wszyscy się czegoś lękamy. Wszyscy się czegoś boimy a różnica polega tylko na tym, że jesteśmy tego mniej lub bardziej świadomi. Lęk nas paraliżuje, jest naszym największym wrogiem.

Choć wydaje się nam, że jesteśmy spokojni, to narastający stopniowo lęk, kiełkujący w nas bardzo powoli niepokój, sprawia że wszystkie nasze myśli stają się zainfekowane. Lęk pojawia się często znikąd. Jego zalążek możemy dostać w "prezencie" od całkiem nieświadomego "dawcy". Wystarczy, że ktoś w rozmowie napomknie o czymś co nas dotyczy a co jego samego na daną chwilę mierzi i wprowadza w dyskomfort. Delikatnie ukłuje nasze serce i zniknie a my, nic nie wiedząc i jeszcze nic nie czując, zaczynamy krwawić.

Życie jest piękne, świat jest pełen miłości i kolorów, szklanka jest do połowy pełna gdy nagle uświadamiamy sobie że czujemy inaczej, że już nie cieszymy się jak wczoraj, nie emanujemy miłością jak przedwczoraj a nasze oczy nie błyszczą jak 3 dni temu. Widzimy zmianę ale jeszcze nie potrafimy jej zdiagnozować, nie potrafimy znaleźć źródła problemu. A lęk w nas narasta. Odbiera nam chęć do wielu czynności które zwykliśmy robić z "bananem" na buzi. Mamy w sobie niepokój.

Mamy wszystko ale nie mamy niczego. 

Gorzej śpimy, jesteśmy zmęczeni, działamy bardziej jak automat niż jak suwerenny organizm.

Zaczyna nam brakować, zaczynamy odczuwać brak którego tak naprawdę nie ma ale nasz lęk zniekształca rzeczywistość i ten fałszywy brak staje się namacalny. Nawet jeśli mamy wokół siebie mnóstwo miłości, dobra, ciepła to nie cieszymy się tym w 100% bo zaszczepiony lęk zaczyna nam pokazywać wszystko to czego akurat nie mamy. Wchodzimy w czyjąś skórę 

i zaczynamy się obawiać tego czego obawiała się zainfekowana osoba a co najgorsze wierzymy w to i się tym stajemy. Widzimy niedociągnięcia, wymagamy nieosiągalnego, nie mamy cierpliwości. Bardziej niż zwykle wiemy że nie znamy drogi na którą weszliśmy i nie mamy wiary że prowadzi ona w najlepsze dla nas miejsce.

A marzenia i wiara to brak lęku. Realizowanie swoich wizji i celi to brak lęku. 

Życie bez lęku jest pełniejsze, jest dokładnie takie jakie jest. Nasza miłość jest wtedy czysta, cierpliwa i nie potrzebuje zapewnień. Nasza kariera jest jasno określona i się realizuje 

z każdym kolejnym dniem. Nasze plany są pełne pięknych przeżyć i nadziei. 

Gdy pojawia się lęk to wszystko co natchnione, co uskrzydla duszę- znika. Lęk pali wszystkie mosty, zabija każdą ideę i inspirację. Sprawia, że zastygamy w niemocy i boimy się jutra.

A przecież ten lęk to TYLKO nasze myśli, to ziarenko które podlewamy i o które dbamy pozwalając mu wzrastać. To karmiona przez nas najgorsza myśl. Sami tworzymy fałszywe wizje i zaczynamy w nie wierzyć. Przestajemy być sobą a stajemy się naszym lękiem.

Uwalniające, oczyszczające, jest uświadomienie sobie czym jest nasz prywatny lęk i to że ma on taką wielką moc, że gdy się pojawi, to komplikuje rzeczy z natury proste, nie pozwalając się do końca uśmiechnąć. To wszystkie myśli dotyczące rzeczy, osób, uczuć które się nie wydarzyły i na 99% się nigdy nie pojawią w naszym życiu. To miejsce po drugiej stronie naszych marzeń i pragnień do których przestajemy mieć dojście.

I w tym wszystkim, wtedy bardziej niż kiedykolwiek, chodzi o wiarę, o wierność swoim wizjom, marzeniom, planom i miłości. Tam gdzie jest lęk nie ma miłości a tam gdzie jest miłość nie ma lęku. Te dwa stany nigdy ze sobą razem nie goszczą w naszym sercu, 

w naszych myślach. Radować i dzielić się radością tak prawdziwie możemy jedynie odczuwając miłość i wdzięczność.

Zaniechać trzeba tego co nas rozprasza i co powoduje rozbicie. Nie poddawać się słabościom i doceniać jak wielu już mamy i jak daleko już dotarliśmy. Wiedzieć że czasem bywa trudno, pod górkę z wybojami ale to element drogi i dopóki mamy w sobie miłość żadna przeszkoda nam nie straszną a żaden mur nie za-wysoki do przeskoczenia.

Chodzi o to aby kochać całym sercem, pokazywać to, mówić, aby doceniać i dziękować. Chodzi o to aby serce napełnić dobrem i dbać o tych którzy są dla nas najważniejsi.

Chodzi o wdzięczność i docenianie.

Zawsze chodzi po prostu o MIŁOŚĆ!

Niebo jest zawsze na swoim miejscu, wystarczy podnieść głowę by je dostrzec.

Daria :)

O stawianiu sobie celi

Celowość jest ważna!

Na rozmowach kwalifikacyjnych często zadawane pytania to: co Chce Pan/i robić za rok, za 3 lata, za 5 lat?

Niektórzy z nas mają już w głowie odpowiedź, bo mają plan gdzie chcą wtedy być, co chcą osiągnąć, czym chcą wtedy dysponować. Wiedzą też jak chcą do tego dojść, jakimi drogami, sposobami, kosztem jakich wyrzeczeń i poświęceń.

Może aby za 3 lata mieć wymarzony dom będą musieli sobie przez ten czas odmówić wakacji z rodziną ale są świadomi, że ich cel uświęca środki i że dzięki temu będą mieć coś co jest dla nich ważniejsze, coś co jest ich CELEM.

To co chcemy robić za rok, 3 i 5 lat to nie musi być koniecznie wiedza o tym, że chcemy 

w danej firmie być w zarządzie spółki, zarabiać 35 tys. miesięcznie, spędzać każdą wolna chwilę na zapełnianiu portfela. To równie dobrze może być świadomość, że za 3 lata chcemy mieć rodzinę, dom w szeregowcu, jednego czarnego kota i białego psa. 

Tyle ile ludzi tyle może być celi, a co ważne, to samo ich posiadanie. Cele mogą być mniejsze i większe, krótko i długoterminowe- ważne aby były nasze i sprawiały, że działamy, że żyjemy po coś i idziemy w jakimś kierunku. 

Gdy nie mamy celu wykonujemy rzeczy z rutyny, dla zasady, dla przyjemności ale najczęściej nie podnosimy swoich kwalifikacji, nie rozwijamy się tak dynamicznie, nie stawiamy sobie granic wytrzymałości i nie operujemy terminami.

Gdy mamy cel, nasze działania zaczynają podążać w konkretnym kierunku, zaczynają nabierać tempa, bo zależy nam bardziej na realizacji. Jak coś robimy to robimy to 

z determinacją i większym zaangażowaniem, mamy poczucie większej odpowiedzialności 

i przynależności.

Celem może być zrzucenie kilku kilogramów, podwyższenie stopnia znajomości jakiegoś języka obcego, zdobycie uprawnień instruktora, zrobienie ciasta które od lat nie wychodzi tak jak chcemy, posiadanie fermy strusi, pokonanie rowerem trasy 1000 km w określonej jednostce czasu... 

Możemy stawiać sobie dowolne cele ale od tego już momentu musimy być w pełni odpowiedzialni za ich realizację i skrupulatnie, z pełną dyscypliną dbać o szczegóły, robić postępy i tym samym zbliżać się do mety.

Pamiętać też musimy aby cel był nasz a nie naszych rodziców, znajomych, kolegów z pracy, bo wtedy realizujemy czyjeś a nie swoje marzenia :)

Gdy inwestujemy w zaangażowanie, samodyscyplinę, ciężką pracę i cierpliwość, nasz cel staje się rzeczywistością.

Daria :)

Pomoc innym, dzielenie się

Ktoś musi potrzebować pomocy aby ktoś inny mógł mu pomóc!

Zjawiska, które ja obserwuje są takie: jedni pomagają, innym pomoc jest niesiona, niektórzy nie pomagają i nie będą tego robić, zdarza się, że z natury ktoś się nigdy z nikim niczym nie dzieli, są tacy, którzy zawsze liczą na innych, bywa, że ludzie krzywdą z przyjemnością 

i niszczą efekty pracy innych ludzi.

Każdy z nas czymś się charakteryzuje i posiada w przewadze którąś z wymienionych powyżej cech. Nie moją jednak rolą jest to oceniać bo jak można porównać jabłka do gruszek gdy całe życie jest się jabłkiem? Można jedynie przyjąć, że los gruszek jest inny bo tak potoczyło się ich życie i tak zostały ukształtowane. 

Skupić się bardziej należy na tym aby cieszyć się pakietem którym się samemu otrzymało 

a jeśli coś nam imponuje u innych to starać się to wypracować u siebie. Gdy coś nam się nie podoba, to robić wszystko aby wytępić takie przywary, zaczynając od siebie samego.

Znam ludzi bezinteresownych, którzy zawsze i wszędzie są w stanie nieść pomoc, nie licząc na nic w zamian, za poświęcony czas, uwagę, pieniądze.

Znam też takich, którzy nie dzielą się tym co mają bo jest to ich i nie przyjdzie im nawet do głowy aby obdarować tym kogoś innego.

Znam ludzi, którzy pomagają ale "pod warunkiem że...".

Znam osoby, które obdarowują hojnie wszystkim co mają bo wierzą, że dobro wraca, wcześniej czy później.

Znam ludzi, którzy wiedzą, że mają dużo na tle innych i chcą pomóc tym którym brakuje. Nie muszą tego robić ale robią bo mają taką potrzebę serca. Wspierają bo czują się bogaci, żyją w dobrobycie.

Dobrobyt nie oznacza tu jedynie materialnego stanu posiadania. Obdarowywać można przecież też poprzez uczynki, poprzez uśmiech do nieznajomego na ulicy, poprzez "dzień dobry" kierowane w sklepie do ekspedientki.

Wszystko co od nas wychodzi i trafia na żyzną glebę jest ważne, wszystko to powoduje wzrost i namnożenie po stronie osoby obdarowywanej. 

Jest takie powiedzenie"bogatemu to się i byk ocieli" a cieli się może właśnie dlatego, że kto daje ten zawsze ma, a jak nie ma to sam dostanie i znów będzie miał :)

Według słownika języka polskiego, pomóc — pomagać to:

1. «wziąć udział w pracy jakiejś osoby, aby ułatwić jej tę pracę»

2. «dokonać jakiegoś wysiłku dla dobra jakiejś osoby, aby jej coś ułatwić lub poratować ją w trudnej sytuacji; też: dać komuś coś»

3. «przydać się do czegoś»

4. «przyczynić się do czegoś, ułatwić coś»

A wszelka okazana pomoc jest niczym innym jak promykiem słońca w pochmurny dzień, odrobiną miłości okazaną od tak, po prostu.

Nie wszyscy muszą pomagać i ważne jest aby o tym pamiętać. Istotne aby nie wymagać od każdego takiego samego rodzaju zaangażowania i poświęcenia. 

Grunt to robić zawsze tyle ile sami jesteśmy w stanie zrobić i dać, bez oglądania się na innych, bez potrzeby pochwały za każdy dokonany czyn.

Bo prawdziwa pomoc to robienie dla samego robienia, to efekt naszej potrzeby.

Dobrze widzieć ludzi, którzy nie muszą a pomagają bo mogą.

Dobrze widzieć, że oczy i serca niektórych osób są otwarte.

Dobrze wiedzieć też, że nie wszyscy tacy mają być, że każdy ma inną misję bo nikt nic nie musi ale może wszystko.

Pomagać jednak mogą Ci, którzy mają więcej "czegoś" niż osoba potrzebująca.

"Z pustego i Salomon nie naleje" dlatego nie bądźmy dla siebie srodzy czy na siebie źli jeśli nie możemy pomóc a chcemy. Być może nie jesteśmy w stanie wesprzeć materialnie ale jest inna droga, inny sposób wsparcia?

Najważniejsze to aby zawsze w pierwszej kolejności pomóc sobie aby potem móc pomagać innym :) 

Daria :)

Cierpliwość

Cierpliwość jest darem!

Czym jest cierpliwość według mnie? 

Dla mnie jest łagodnością wiążącą się z koniecznością czekaniem na rozwiązanie spraw, na załatwienie rzeczy istotnych dla nas w danym momencie. 

Jest stałością naszych zachowań i emocji w każdych okolicznościach. Jest spokojem duszy nawet jeśli CZEKAMY. Jest wyciszeniem emocji, które zaburzać mogą rzeczywistość

i wprowadzać nas w stan wewnętrznego niepokoju, pośpiechu, lęku. Jest przyjęciem tego co jest, jest darem.

Dlaczego piszę o cierpliwości? Bo nam jej często brakuje. Mnie, Tobie, ludziom którzy tak mocno osadzeni są w sferze emocji i przyziemności przeżywania. Chcemy już, na teraz a nawet na wczoraj. Ciężko jest się nam zatrzymać i nie kalkulować dnia poprzez pojęcie czasu który mija. 

I nie jest to kwestia zapomnienia o niej ale jej braku.

A tak naprawdę prawdziwą próbą cierpliwości nie jest nawet samo czekanie, ale to jak człowiek zachowuje się czekając, jak przeżywa, jakim poddaje się emocjom.

Dzieci uważane są za niecierpliwe ponieważ chcą się bawić w 5 różnych zabaw w ciągu pół godziny, nie są w stanie wytrzymać 10 min bez ruchy w poczekalni przychodni, nie dają się przytulać za długo bo muszą iść budować dom z klocków :)

My dorośli jesteśmy bardzo podobni do nich, tylko sytuacje są inne i nie ma nad nami nikogo starszego od nas, kto może nam zwrócić uwagę, że tak właśnie jest ;)

A człowiek cierpliwy tak jakby doznał łaski. Potrafi cieszyć się wszystkim co ma teraz bo przeżywa swój dzień takim jaki jest, skupia się na czerpaniu z niego. Robi to wszystko z szacunkiem do wydarzeń, które tak czy tak przyjdą ale wymagają czasu. Wie też że jeśli się nie doczeka to tak miało być ale nie denerwuje się bo wykorzystał dany mu czas na doświadczanie a nie umartwianie się i bezczynne odliczanie. Taki ktoś śpi spokojnie. 

To czas jest tu odpowiedzią.

Dzięki świadomości, że go nie przyspieszymy, tak jak i go nie cofniemy, możemy odetchnąć z ulgą. Co ma być to będzie a kijem Wisły nie cofniemy. Bywa ciężko, czasem bardzo ciężko gdy na czymś nam zależy a nie możemy tego mieć teraz, gdy w głowie dużo pytań i żadnych odpowiedzi. Jest łatwiej gdy poskromimy własne emocje i wyobraźnię a skupimy się na fakcie, że wszystko przemija a co się ma wydarzyć się wydarzy.

Oczekiwanie jest stanem umysłu a cierpliwość stanem naszej duszy a wszystko to całość

i wszystko to my sami. Zajrzyjmy w głąb siebie i poszukajmy spokoju a umysł przestanie krzyczeć.

  

Albowiem cierpliwości wam potrzeba, abyście wolę Bożą czyniąc, odnieśli obietnicę."

(Hebr. 10,36 BG)

Spokoju duszy życzę nam wszystkim a reszta przyjdzie sama.

Daria :) 

Cisza

Cisza jest głosów zbieraniem!

Cisza bywa okrutna. Cisza potrafi nas przerazić, skrępować i onieśmielić.

Cisza wywołać może konsternację. Cisza jest czymś czego unikamy bo ona pozwala nam odczuć że tak naprawdę jesteśmy samotni pośród ludzi.

Cisza potrafi być najpiękniejszym dźwiękiem. Cisza łagodzi stan ducha i uspokaja umysł.

Ciszę można polubić i ją doceniać. W ciszy relaksuje się nasze ciało. Cisza jest wyczekiwaną chwilą dla nas samych i czasem na przemyślenia. Cisza uświadamia nam gdzie jesteśmy z naszym życiem i co tak naprawdę się liczy.

Sądzę, że większość, a może i każdy z nas, miewał w swoim życiu, momenty w których cisza mu "nie pasowała". Najczęściej taki stan pokrywa się z czasem trudnych, niewygodnych dla nas przeżyć. Wtedy to przebywanie sam na sam ze sobą jest ostatnią rzeczą którą chcemy sobie zaaplikować. Szukamy ludzi, potrzebujemy ich bardziej niż zawsze. Po przebudzeniu od razu włączamy radio, tv lub playlistę z komputera aby tylko nie było w mieszkaniu za cicho, aby tylko nie doszły w niej do nas myśli których nie chcemy słyszeć.

Wypełniamy swój wolny czas do granic możliwości. Zaczynamy uprawiać sport, wychodzić do znajomych których dawno nie widzieliśmy, oglądamy filmy które nas nie interesują ale wszystko jest wtedy lepsze niż siedzenie w ciszy z samym sobą. 

Gdy głowa pełna myśli i spraw które trzeba rozwiązać albo tych o których należy zapomnieć, chyba w jakiś naturalny dla ludzi sposób, uciekamy od problemu a więc unikamy sposobności do konfrontacji z nimi. Wyłączamy ciszę i włączamy czasoumilacze. Nie chcemy stanąć twarzą w twarz z naszym problemem, nie chcemy usłyszeć tego co niekoniecznie będzie wesołą nowiną, nie chcemy się przyznać przed samymi sobą że coś poszło niezgodnie z naszymi planami. Jest nam ciężko, cierpimy, nie rozumiemy i nie chcemy być uświadamiani o naszej obecnej sytuacji.

Bywa że w towarzystwie zapada cisza i nagle zaczynamy czuć się nieswojo. Przez głowę przebiegają tematy które, w  naszym odczuciu, powinniśmy wręcz w tym momencie poruszyć aby ożywić dyskusję i nie wyjść na "mruków". Czujemy, że tracimy grunt pod nogami bo zapada cisza do której nie jesteśmy przyzwyczajeni. Bo przecież my potrafimy mówić, zabawiać, rozśmieszać a ciężko nam się zatrzymać i pobyć w ciszy. Ciężko bo chcemy tę ciszę zrozumieć zamiast pozwolić jej po prostu być.

A właśnie wtedy, właśnie w trudnych momentach, w momentach gdy nie wiemy co powiedzieć albo się wstydzimy, w chwilach gdy temat się kończy i pojawia się próżnia- cisza będzie najlepsza. Cisza będzie naszą wolnością. Będzie naszym oczyszczeniem z problemów, przyznaniem się do winy i wyrokiem niewinności. Gdy zapada cisza pojawia się przestrzeń na relaks i bycie, zwykłe ludzkie bycie w tej chwili całym sobą, z troskami i radościami, słabościami i marzeniami.

Cisza może nas przerażać bo w ciszy budzą się wszystkie uśpione pragnienia, tęsknoty
i obawy. W tej ciszy płaczemy, cierpimy, odświeżamy rany.

Ale ta sama cisza może nam pozwolić się od nich uwolnić. Ta sama cisza, która wzbudza lekką konsternację, może okazać się najlepszą formą spędzania czasu z drugą osobą. Ta właśnie cisza uczy nas dystansu do spraw. Ta cisza zbiera głosy aby w odpowiednim momencie być dźwiękiem.

Ciszy można się nauczyć. Trzeba jednak wyjść jej naprzeciw i pozwolić jej mówić. Cisza gdy się już wygada sprawi że nastanie spokój, przyjdzie akceptacja sytuacji i spraw które nas trapią. Co najlepsze to pojawią się rozwiązania których nie mieliśmy szans usłyszeć w hałasie własnego zabiegania. Teraz wyjdą one na jaw aby jak słońce rozświetlić nasz stan ducha.

Pozwólmy sobie na ciszę, bo warto!

Daria :)