O poczuciu winy

Czy jesteś winny czy nie, zawsze ktoś może chcieć Cię wpędzić w poczucie winy !!!

Tak to już niestety jest na tym naszym pięknym świecie, że ludzie, ludziska, ludziki, wpędzają innych przedstawicieli tego samego gatunku w poczucie winy.

Czym dla mnie jest poczucie winy? Sądzę, że dokładnie tym samym czym dla was czyli lekkim pieczeniem w klatce piersiowej, uczuciem dysforycznym, stanem rozbicia pomiędzy tym co sami chcemy dla siebie zrobić a tym czego oczekują od nas inni. Oczekiwania, jak to już kiedyś wspomniałam, nie są niczym dobrym. Częstokroć rozbijają w drobny mak obraz, który stworzyliśmy sobie już w głowie. Niszczą schemat, w którym wydarzy się "coś", a dana osoba powie "to" i "tamto". Obrazy obrazami a życie życiem- schemat się nie sprawdził
i teraz pozostaje smutek i zgrzytanie zębów bo mieliśmy oczekiwania a wyszło NIC. 

Nie ma oczekiwań, nie ma rozczarowań- proste :) 

Wracając jednak do tematu. Nie lubię czuć, że ktoś chce we mnie wzbudzić poczucie winy, wy pewnie też nie. To co ja z tym robię to nie pozwalam sobie aby ktokolwiek,
z jakiegokolwiek powodu mnie w nie wpędził :) To jest jedyna znana mi droga, z której nie zamierzam schodzić. Może istnieją inne ale ja swoją poznałam i będę jej wierna.

Jakie sytuacje potrafią wpędzać w poczucie winy, jakie słowa są zapowiedzią tego, że ktoś chce nas uczynić "winnymi", oto kilka przykładów dla przestrogi:

- obiecałeś/aś, że pójdziesz ze mną;

- a mówiłeś/aś, że znajdziesz czas;

- jak to ? Nie możesz tego dla mnie zrobić?

- a sądziłem/am, że nie będzie to problem;

- mogłeś/aś mnie uprzedzić, że masz dla mnie tak mało czasu;

- ooo, to jednak się nie spotkamy?

- a ja na Ciebie czekałam/em...

Jeśli usłyszycie taki początek wypowiedzi to proponuję od razu rozłożyć płaszcz ochronny
w postaci świadomości, która pozwoli Wam spojrzeć realnie na sprawę i odciąć się od tych szemranych emocji. Nie prowadzą one bowiem do niczego konstruktywnego i dla Was dobrego.

Kto ma uszy, niechaj słucha !!!

Daria :) 

Egoizm a miłość własna

Egoizm i miłość własna mają różne matki !!!

Będąc dziś na siłowni miałam ciekawą sytuację, która to przeważyła o temacie dzisiejszego wpisu. To właśnie dziś a nie jutro temat ego miał wypłynąć spod moich palców do Waszych oczu :)

Podczas rozmowy z poznanym tam jakiś czas temu mężczyzną i wymienieniu z nim kilku zdań na temat związków, bycia  w relacji, itp., itd. padło słowo egoizm. 

Mam dużą łatwość w nawiązywaniu kontaktu z ludźmi i wchodzenie w tego typu rozmowy nie sprawia mi problemu, dlatego też pojawiło się zagadnienie całkiem poważne w rozmowie pomiędzy dwojgiem tak naprawdę nie znających się osób ;)

On nie zna mnie, nie wie jakie mam podejście do siebie samej i do świata.

Ja znam go na tyle na ile słuchając tego co mówi wyrobiłam sobie jakiś jego obraz. 

Zapytałam go czy jest szczęśliwy w związku, w którym jest, na co On stwierdził, że to trudne pytanie hmmm według mnie bardzo proste: albo się jest szczęśliwym albo nie, nie ma innej opcji. 

Odegrajmy małą scenkę na potrzebę chwili.

Ja: Człowiek albo jest szczęśliwy i odpowiedź na takie pytanie przychodzi mu z łatwością albo zaczyna szukać wielu słów pomocniczych i dzwoni do przyjaciela i szuka koła ratunkowego by tylko nie powiedzieć na głos słowa NIE. Wydajesz się być kimś kto raczej nie będzie
w związku tylko z rozsądku, kimś kto dba o siebie...

On: Czyli uważasz, że jestem EGOISTĄ?...

Egoizm i miłość własna to dwa skrajne pojęcia!

Miłość własna to dbanie o siebie, świadomość własnej wartości i wyjątkowości. To szanowanie swoich potrzeb. To chwalenie się swoją wyjątkowością i radowanie się byciem w zgodzie ze sobą samym. Miłość własna to siła budująca, napędzająca rozwój i dająca początek dobrym nawykom i celowości naszych działań.

Egoizm to twór biorący początek w słabości, karmiący się energią innych ludzi. Egoizm własny daje korzyści na poziomie materialnym, doczesnym i nie dotyka sfery duchowości.

Jest czymś niesamowicie pięknym to, że ktoś potrafi mówić o swoich sukcesach i zaletach :)

Jest wspaniałe to, że ktoś potrafi poświęcić czas sobie samemu na swój rozwój, na tworzenie mapy marzeń, na bycie sam na sam ze swoimi myślami.

To cudowne, że ktoś dba o siebie dlatego, że kocha siebie. Skoro kochamy ludzi, którzy wchodzą i wychodzą z naszego życia, to jak się obejść bez kochania kogoś z kim jesteśmy całe nasze życie, bez kochania nas samych?

Jeśli przestaniemy mylić miłość własną i szacunek do siebie z egoizmem, nasze życie nabierze nowych barw. Pozwolimy sobie w końcu na rozpostarcie swoich pięknych skrzydeł i na odbycie lotu w przestworza naszych nieograniczoncyh możliwości.

Pamiętajcie, że możecie być jak Feniks, no chyba że wolicie być Ikarem ;)

Daria :)

Kompromisy srisy ;)

Z kompromisami jest tak- nie uznaje ich !!!

Jest kilka słów, które jakiś czas temu wyrzuciłam ze swojego prywatnego słownika a wśród nich jest, m. in. słowo KOMPROMIS!

Znam to słowo, kiedyś nawet nim operowałam, starałam się wprowadzać w życie. Było to bardziej za namową drugiej osoby niż za moją wewnętrzną potrzebą. Usłyszałam nawet kilka razy, że w związku UWAGA "trzeba chodzić na kompromisy, że życie na tym polega i ja tak nie robiąc pokazuję, że liczę się tylko ze sobą samą"!

Że cooooo? A od kiedy to dbanie o siebie jest złe? 

Chyba jedynie wtedy gdy mylimy pojęcie miłości własnej z pojęciem egoizmu!!

Już wtedy mi to nie pasowało, coś w środku mnie mówiło, prawie krzyczało, że nie na tym to polega, że nic co pochodzi z wymuszenia i nacisku nie może być dobre i rozwijające. 

Miałam czuja ;)

Dzięki temu, że wyrzuciłam to słowo z użycia nie mam poczucia winy, że robię coś dla kogoś kosztem siebie, że poddaję się czyjejś presji dla czyjegoś dobra, zapominając o własnym komforcie... Nie pojawiają się w moim życiu sytuacje, że to ja wymuszam na kimś zrobienie czegoś na co nie ma najmniejszej ochoty tylko dlatego że ja tak "ładnie proszę". 

Kompromis nie daje 100% zadowolenia żadnej ze stron. Jest półśrodkiem, bombą
z opóźnionym zapłonem, która wybucha przy pierwszej lepszej kłótni. Wtedy to nagle okazuje się, że którejś ze stron nie było na rękę zrobienie tego czy tamtego ale że "chciał dobrze" to zgodził się na warunki drugiej osoby. A wystarczyło pozwolić 1 ze stron zrobić swoje a drugiej swoje i każdy byłby zadowolony :) 

Jeśli ja chcę iść biegać swoje 15 km a mój partner chce w tym czasie czytać książkę to nie mam prawa wyciągać go na bieganie dlatego, że wspólne bieganie jest fajne ;) On równie dobrze mógłby chcieć zatrzymać mnie w domu przy sobie i książce ;)

Załóżmy jednak, że idziemy oboje na kompromis polegający na tym, że wybiegamy z domu razem.  Biegniemy 7 km  bo On nie jest biegaczem i 15 km to dla niego absurd. Wracamy do domu zadowoleni bo zrobiliśmy coś razem. Poszliśmy na kompromis a więc nasze szczęście sięga zenitu. No ale tak naprawdę ja chciałam przebiec 15 km i tymi 7 km się ani nie wybiegałam ani nie zmęczyłam. On chciał siedzieć w fotelu i czytać książkę a teraz jest zmęczony i marzy już tylko o pójściu spać.

Na pewno było miło ale czy nie byłoby milej gdybyśmy pozwolili sobie na robienie tego na co mieliśmy naprawdę ochotę? Czy nie byłoby korzystniej dla związkowej przestrzeni i siebie samego przede wszystkim, danie pełnego przyzwolenia na czytanie, bieganie, robienie na drutach, itp. itd.?

Ludzie chodzą na kompromis z kilku powodów:

- bo nauczono ich, że na tym polega życie;

- bo chcą mieć święty spokój;

- z miłości do kogoś i towarzyszącego temu poczucia obowiązku poświęcania się;

- bo tak się powinno (to 2gie słowo, które wykasowałam z mojego słownika).

Nie mówię, że ma się być głupio upartym i na wszystko mówić NIE!

Nie mówię, że mamy lekceważyć czyjeś potrzeby czy prośby!

Nie mówię, że w relacjach z ludźmi mamy dbać tylko o swoje dobro!

Nie mówię, że mamy bronić swojego stanowiska kosztem wszystkiego!

Mówię, że w świecie pełnym połączeń ludzkich emocji, uczuć i działań, nie możemy zapomnieć o sobie! Że nie możemy licytować czyja sprawa jest ważniejsza lub czyj problem jest większy bo każdy problem ma swojego właściciela i swoistą dla niego skalę.

Wszystko opiera się o szacunek i zrozumienie faktu, że ludzie są różni i mają różne potrzeby.

Co innego kompromis a co innego zrobienie czegoś z pełnym przekonaniem i ochotą.

Kompromis robi różnicę ;)

Daria :)

O własnym rozwoju

Robiąc rzeczy, które sprawiają nam przyjemność stajemy się lepszymi !!!

Rzecz to bardzo prosta i oczywista dla mnie- jedyną osobą, w którą ZAWSZE warto inwestować jesteśmy my sami. Wszelkie działania podejmowanie na rzecz naszego rozwoju,  jutro, za miesiąc, może rok- przyniosą nam oczekiwany sukces. 

Prawda jest taka, że jeśli robimy coś z pasją, z przekonaniem, z czystą intencją to wszystko jest łatwe, miłe i przyjemne :) Żadna nauka nie jest ciężka, żaden trening nie jest ciężki, żadna książka nie jest nudna, jeśli robimy to dla siebie. Jeśli widzimy sens w naszym działaniu i chcemy być jutro lepszymi niż dzisiaj, to wszystko wokół nam sprzyja a rzeczy dzieją się szybciej! Te "zbiegi okoliczności" sprzyjających, te sprzężenia zwrotne sił kosmicznych ukierunkowane są na nas i mocno pchają nas do celu.

Jeśli coś nie jest nasze to idzie nam z tym jak po grudzie. Rozwleka się w czasie, przyprawia nas o mdłości a rezultaty pozostają jedynie w sferze marzeń. Może warto sobie wtedy odpuścić? Przecież nie każdy musi być dobry we wszystkim wystarczy że jest świetny w kilku rzeczach :)

Warto robić to co sprawia nam przyjemność bo to czyni nas lepszymi dla siebie i lepszymi dla otoczenia. Człowiek spełniony nie jest złośliwy, nie czepia się pierdół, nie naciąga rzeczywistości. Z takim kimś żyje się lekko a o to przecież chodzi w życiu :)

Daria :)

 

Aaaaaaa, nie ważne

Rzeczy są ważne jeśli ważnymi je uczynimy!!

Warto podkreślać sens rzeczy dla nas ważnych, spraw istotnych i dających radość. Jeśli coś takim nie jest, to według mnie, nie warto o tym mówić czy przejmować się tym. Mówienie dla samego mówienia jest zakłócaniem ciszy i powinno być karalne ;)

Strzałem w kolano jest zawracanie sobie głowy i tracenie energii na rzeczy wykreowane przez fantazję naszą czy innych ludzi. Łapaniem się brzytwy jest przejmowanie się tym co jest wyssane z palca głęboko grzebiącego w bujnej wyobraźni ;)

Na pewno kilka razy w życiu zdarzyło się, że Wasz rozmówca, czy to drogą telefoniczną, czy
w rozmowie w 4 oczy,  rozpoczął jakieś zdanie, podjął jakiś temat po czym wstrzymał oddech na kilka sekund by po przerwie technicznej troszkę nieśmiało i cichutko powiedzieć "Aaaaaaa, nie ważne!"

Patrząc na płeć piękną- u nas często jest to efekt niedopowiedzianych emocji i uczuć. Jak jest u mężczyzn to należałoby zapytać kilku z nich ale że teraz nie mam na to czasu to wysunę  śmiałą tezę, że baza jest dokładnie ta sama :) (Jeśli któryś z mężczyzn ma inne zdanie to ma do tego prawo oraz chętnie ten temat z nim przedyskutuję :) ).

Najczęściej jednak w moim odczuciu używa się tego zwrotu w sytuacji gdy ktoś się z czymś czai, wstydzi się powiedzieć prosto z mostu, boi się naszej reakcji/odmowy na prośbę której jeszcze nie przemycił do rozmowy. Tymi 3 wyrazami i 1 przecinkiem prowokuje nas do ciągnięcia go za język, do dopytywania, interesowania się.
Jako dorośli przedstawiciele gatunku homo sapiens z pewnym bagażem doświadczeń już wiemy, albo jesteśmy na etapie uświadamiania sobie faktu, że jest tak- ludzie lubią być proszeni!

Nie lubię tego !!! 

Jeśli nie ważne to po co o tym wspominać, "zawracać komuś głowę" nieistotnym?

A jeśli ważne to im szybciej o tym powiemy tym szybciej ciężar spadnie nam z serca :) Nadbagaż zawsze jest dodatkowo płatny ;)

Ryzyko mówienia "Aaaaa, nie ważne" jest takie, że trafiając na twardego zawodnika, który jedynie słucha a nie potrafi czytać emocji, nasz apel o pomoc zostanie nie dostrzeżony. Taka osoba nie zapyta 3 razy "Ale o co chodzi?", "Wszystko ok?". Przyjmie za pewnik nasze "nie ważne" i nasze bardzo ważne stanie się nieważnym ;/ 

Nooooo, zatem pamiętajmy, że słowa mają dużą moc i jeśli czegoś nie mówimy to inni mają prawo o tym nie widzieć :)

Daria :)

Przypadki nie istnieją

Nie ma czegoś takiego jak zbieg okoliczności !!!
 

Dawno dawno temu, za górami, za lasami, ja mała Daria od czasu do czasu posługiwałam się zwrotami typu: "zbieg okoliczności", "przypadek", "zrządzenie losu"...

Jakby to powiedziała Rachel, bohaterka mojego ukochanego serialu "Friends"- były to czasy DAWNE ;)

Od tamtego momentu dużo się wydarzyło a moje postrzegania wielu aspektów życia zmieniło sie o 180 stopni. Sięgając pamięcią do przeszłości przyznać muszę, że bywało różnie. Raz łatwo, miło i przyjemnie a innym razem ciężko, płaczliwie i z ogromnym bólem w okolicy czakry serca. Teraz wiem jednak, że tak właśnie kształtuje się nasz duch i tak przebiega proces wewnętrznego dojrzewania. Tak wygląda życie :) 
Trzeba wyjść poza swoją strefę komfortu, trzeba walczyć ze swoim ego, trzeba pracować nad sobą, być gotowym na zmiany i z wdzięcznością przyjmować wszystko co się wydarza. Gdy zaczynamy tak myśleć okazuje się że łzy nie są takie słone, schody nie są za wysokie, ludzie nie są zbyt wymagający- wszystko wtedy jest w sam raz dla nas, idealne na naszą miarę :)


Wszystko dzieje się po coś. 

Wszystko w czym bierzemy udział- do czegoś prowadzi. 

Wszystko co jest naszym udziałem- jest częścią planu.

Każda spotkana osoba, każda sytuacja, każda wyciągnięta z życia lekcja, każda przeczytana mądrość, każda zasłyszana w przelocie piosenka- miała stać się naszym udziałem i dlatego się wydarzyła.

To, że byliśmy w miejscu X o porze Y i spotkaliśmy znajomego sprzed lat- to nie przypadek.

To, że uciekł nam autobus i czekając na kolejny znaleźliśmy na chodniku 100 zł.- to nie przypadek. 

To, że pomyśleliśmy o kimś kogo chcielibyśmy spotkać a potem go spotkaliśmy- to nie przypadek.

To, że mieliście smak na naleśniki a po powrocie do domu czekały na nas na stole- to nie przypadek.

To, że czytacie mojego bloga- to nie przypadek ;)


W codziennych sytuacjach gdy realizują się rzeczy o których powiedziałam na głos lub "tylko" o nich pomyślałam- uśmiecham się do siebie i mówię "chciałam to mam, proste":) 


Wczoraj widziałam się z moim przyjacielem, który na kilka dni przyjechał do Polski. Na koniec herbatkowania nie żegnaliśmy się zbyt wylewnie bo mieliśmy się widzieć dziś. 3 h po spotkaniu poszłam biegać. Było po 23:00 gdy na jednym z parkingów oddalonych 10 km od mojego domu widzę znany mi samochód a wewnątrz auta znaną mi bardzo dobrze twarz mojego przyjaciela :) 
Wymieniliśmy kilka zdań, na pożegnanie uśmiechów milion i... dziś w związku z tym i tamtym i jeszcze czymś innym spotkanie nie doszło do skutku :) Uśmiecham się szeroko na myśl o tej sytuacji, bo przecież właśnie dlatego ja znalazłam się wczoraj tam gdzie był On abyśmy mogli się ze sobą pożegnać. Według planu, którego jeszcze wczoraj nie znałam, dziś nie miało być nam dane się zobaczyć :)
 
Jakieś pytania jeszcze ? ;))

Daria :)

Dobroć a naiwność

Granice cienkie czy grube nadal pozostają granicami !!!

Bardzo cienka granica oddziela bycie dobrym od bycia naiwnym.  Stąpamy po cienkim lodzie tafli naszego prywatnego wewnętrznego jeziora zwanego Ego, gdy tylko stajemy przed decyzją- pomóc proszącemu czy zadbać o siebie i powiedzieć "Dziś nie mogę", "Wiesz, nie pasuje mi to", itp. itd.

Nie jesteśmy nauczeni odmawiania komuś kto czegoś od nas oczekuje, o coś nas prosi, czegoś od nas wymaga. A przecież mamy prawo wyrazić brak chęci do działań. Mamy prawo nie lubić czegoś, nie chcieć brać w czymś udziału, nie być tym "na którym zawsze można polegać"! Oraz tak naprawdę kto ma prawo czegokolwiek oczekiwać od innych?

Zasadniczo cała przyjemność wynikająca ze spełniania czyjejś prośby polega na tym, że my chcemy pomóc "spragnionemu" albo "głodnemu" i nie kieruje nami poczucie obowiązku
a czysta, płynąca z serca intencja.

Lód na jeziorze jest cienki a zgadzając się na czyjeś niekorzystne dla nas warunki bierzemy na siebie kilogramy własnego niezadowolenia lub kilogramy poczucia winy jeśli odmówimy. Tak czy tak jest źle bo kilogramów przybywa ;/ 

Dzieje się tak ponieważ boimy się krytyki i oceny innych. Nie myślimy o sobie bo nauczono nas, że dbanie o siebie=egoizm czyli samo zło. Na wieloletnim etapie kształtowania się poczucia naszej wartości nie nauczono nas, że egoizm to coś innego niż miłość własna  i dbałość o wewnętrzny spokój. Zgadzamy się więc często na warunki, które nie są dla nas ani komfortowe ani w najmniejszym stopniu korzystne. Wolimy dać przyzwolenie na wejście nam na głowę niż powiedzieć, że nie mamy ochoty czy czasu. 

A nie ma nic złego w tym, że odmówimy koleżance udziału w shoppingu w centrum handlowym dlatego, że wolimy w tym czasie iść na spacer do lesu. 

Nie ma nic złego w tym, że nie pójdziemy na imprezę z grupą znajomych bo wolimy posiedzieć w domu z pudełkiem lodów czy paczką paluszków wpatrzeni w ulubiony serial.

Nie ma nic złego w dbaniu o swoje interesy i własne sprawy. 

Bycie dobrym trzeba zacząć od bycia dobrym dla siebie !!!

Droga do bycia nadgorliwym zaczyna się dokładnie tam gdzie na bocznicy czekają nasze sprawy, nasze potrzeby, nasze chęci i ambicje. 

Droga do naiwności to ta droga wzdłuż której jest mnóstwo bilbordów i reklam
z następującymi hasłami:

 "Jestem fajny/a bo za wszelką cenę uszczęśliwiam innych.", 

"Warto się ze mną trzymać bo często zapominam o sobie.",

 "Zaufaj mi, zrobię dla Ciebie wszystko."

Nie podobają mi się te hasła, a Tobie?

Daria :)