Cisza

Cisza jest głosów zbieraniem!

Cisza bywa okrutna. Cisza potrafi nas przerazić, skrępować i onieśmielić.

Cisza wywołać może konsternację. Cisza jest czymś czego unikamy bo ona pozwala nam odczuć że tak naprawdę jesteśmy samotni pośród ludzi.

Cisza potrafi być najpiękniejszym dźwiękiem. Cisza łagodzi stan ducha i uspokaja umysł.

Ciszę można polubić i ją doceniać. W ciszy relaksuje się nasze ciało. Cisza jest wyczekiwaną chwilą dla nas samych i czasem na przemyślenia. Cisza uświadamia nam gdzie jesteśmy z naszym życiem i co tak naprawdę się liczy.

Sądzę, że większość, a może i każdy z nas, miewał w swoim życiu, momenty w których cisza mu "nie pasowała". Najczęściej taki stan pokrywa się z czasem trudnych, niewygodnych dla nas przeżyć. Wtedy to przebywanie sam na sam ze sobą jest ostatnią rzeczą którą chcemy sobie zaaplikować. Szukamy ludzi, potrzebujemy ich bardziej niż zawsze. Po przebudzeniu od razu włączamy radio, tv lub playlistę z komputera aby tylko nie było w mieszkaniu za cicho, aby tylko nie doszły w niej do nas myśli których nie chcemy słyszeć.

Wypełniamy swój wolny czas do granic możliwości. Zaczynamy uprawiać sport, wychodzić do znajomych których dawno nie widzieliśmy, oglądamy filmy które nas nie interesują ale wszystko jest wtedy lepsze niż siedzenie w ciszy z samym sobą. 

Gdy głowa pełna myśli i spraw które trzeba rozwiązać albo tych o których należy zapomnieć, chyba w jakiś naturalny dla ludzi sposób, uciekamy od problemu a więc unikamy sposobności do konfrontacji z nimi. Wyłączamy ciszę i włączamy czasoumilacze. Nie chcemy stanąć twarzą w twarz z naszym problemem, nie chcemy usłyszeć tego co niekoniecznie będzie wesołą nowiną, nie chcemy się przyznać przed samymi sobą że coś poszło niezgodnie z naszymi planami. Jest nam ciężko, cierpimy, nie rozumiemy i nie chcemy być uświadamiani o naszej obecnej sytuacji.

Bywa że w towarzystwie zapada cisza i nagle zaczynamy czuć się nieswojo. Przez głowę przebiegają tematy które, w  naszym odczuciu, powinniśmy wręcz w tym momencie poruszyć aby ożywić dyskusję i nie wyjść na "mruków". Czujemy, że tracimy grunt pod nogami bo zapada cisza do której nie jesteśmy przyzwyczajeni. Bo przecież my potrafimy mówić, zabawiać, rozśmieszać a ciężko nam się zatrzymać i pobyć w ciszy. Ciężko bo chcemy tę ciszę zrozumieć zamiast pozwolić jej po prostu być.

A właśnie wtedy, właśnie w trudnych momentach, w momentach gdy nie wiemy co powiedzieć albo się wstydzimy, w chwilach gdy temat się kończy i pojawia się próżnia- cisza będzie najlepsza. Cisza będzie naszą wolnością. Będzie naszym oczyszczeniem z problemów, przyznaniem się do winy i wyrokiem niewinności. Gdy zapada cisza pojawia się przestrzeń na relaks i bycie, zwykłe ludzkie bycie w tej chwili całym sobą, z troskami i radościami, słabościami i marzeniami.

Cisza może nas przerażać bo w ciszy budzą się wszystkie uśpione pragnienia, tęsknoty
i obawy. W tej ciszy płaczemy, cierpimy, odświeżamy rany.

Ale ta sama cisza może nam pozwolić się od nich uwolnić. Ta sama cisza, która wzbudza lekką konsternację, może okazać się najlepszą formą spędzania czasu z drugą osobą. Ta właśnie cisza uczy nas dystansu do spraw. Ta cisza zbiera głosy aby w odpowiednim momencie być dźwiękiem.

Ciszy można się nauczyć. Trzeba jednak wyjść jej naprzeciw i pozwolić jej mówić. Cisza gdy się już wygada sprawi że nastanie spokój, przyjdzie akceptacja sytuacji i spraw które nas trapią. Co najlepsze to pojawią się rozwiązania których nie mieliśmy szans usłyszeć w hałasie własnego zabiegania. Teraz wyjdą one na jaw aby jak słońce rozświetlić nasz stan ducha.

Pozwólmy sobie na ciszę, bo warto!

Daria :)

 

 

Zachcianki i potrzeby

O zachciankach i potrzebach słów kilka!

Kilka miesięcy temu zachciało mi się stworzyć bloga i cieszę się bardzo, że pojawiło się we mnie to uczycie bo dzięki temu myśli niespokojne znalazły kanał ujścia a doświadczenie życiowe drogą przepływu informacji poszło w świat.

Chęć tę mogę zatem uznać za pożyteczną :)

Pytanie jednak czy była to moja zachcianka czy potrzeba? Czy to, że pojawił się temat blogowania i dzielenia się z odbiorcą, czyli z Tobą, moimi osobistymi spostrzeżeniami

i przemyśleniami, nie wynikał może z wewnętrznego głosu, który mówił raz ciszej a raz głośniej: " Daria zrób coś ze swoimi słowami i myślami, napisz coś, podziel się tym co życie Ci dało a może nawet okaże się że masz do tego smykałkę." 

Tak, tak naprawdę to była potrzeba, coś co się pojawiło gdy byłam na to gotowa i nie wynikało z faktu, że blogowanie stało się popularne i wszyscy piszą i piszą... Stało się tak bo czułam, że jest to coś dla mnie, że pisanie przychodzi mi z łatwością a tematów w głowie miałam mnóstwo i wciąż rodziły się nowe. Cieszę się, naprawdę się cieszę, że pojawiła się we mnie taka potrzeba.

Czym zatem jest potrzeba a czym zachcianka? Skąd w ogóle ten temat.

Temat wziął się z życia, z codzienności bytowania, konsumenckiego podejścia do rzeczy

i zaspokajania swoich zachcianek i "naszego widzi mi się."

Jakiś czas temu zdałam sobie sprawę, że wszystko co mi potrzebne do bytu- posiadam.

Mam wiele par butów, skarpetek, okularów w różnych kolorach pasujących do zegarków czy jednych z kilkudziesięciu par kolczyków.

Mam spodnie dresowe, dżinsowe, luźne, opięte...

Mam koszulki z bawełny, zielone, niebieskie, czerwone, na ramiączkach, bluzki z długim rękawem, bluzy dresowe, spodenki sportowe i cały stos ubrań poukładanych kolorami których nie mam kiedy nosić bo przecież jedne ubrania lubię bardziej od innych i zakładam je częściej niż te z dna szafki.

Przed urodzinami przyjaciel zapytał mnie co chcę dostać jako prezent. Wiecie co mu powiedziałam? że nie wiem bo przecież wszystko czego potrzebuję już mam! 

Dogadaliśmy się więc na zakup wybranej książki.

Mogłabym zaproponować zakup kolejnej pary kolczyków, być może jakiś kosmetyk, cokolwiek co tak naprawdę już miałam w domu i mogłam mieć tego kolejną sztukę.

Okazuje się, że ludzie często są jak sroki, zbierają "świecidełka" dla samego faktu, że się świecą. Kupują kolejne pary ubrań, butów, bielizny z przekonaniem że "fajnych rzeczy nigdy za wiele", że "na pewno się przyda" (choć się nie przydaje), "przecież jest promocja to żal nie kupić"... Znacie i Wy takie sytuacje więc wiecie o czym piszę. 

Stajemy się więc mniej praktyczni, zarzucamy potrzebę na rzecz posiadania. Szukamy okazji by wydać pieniądze choć tak naprawdę nie jesteśmy w potrzebie. Kręcimy się pomiędzy półkami sklepowymi choćby dlatego aby wypatrzeć coś co poprawi nam humor.

Kolekcjonujemy. 

I tak jest w każdej dziedzinie naszego życia. Temat potrzeb i zachcianek wchodzi w sferę pracy, związku, rodziny. Chcemy to i tamto kosztem wielu innych rzeczy ponieważ w danym momencie liczy się tylko TO. Nie patrząc na konsekwencje grzebiemy w ognisku bo chcemy najbardziej gorącego ziemniaka i najbardziej przypieczoną kiełbaskę. Oszukujemy samych siebie, że potrzebujemy a tak naprawdę tylko chcemy. Wbrew wszystkiemu i wszystkim pniemy się po szczeblach kariery tylko dlatego że chcemy sobie coś i innym udowodnić. Przestajemy słuchać głosu serca bo szelest pieniędzy jest głośniejszy...

Brniemy jak we mgle dlatego że sami siebie do tego  przyzwyczailiśmy i zapomnieliśmy że potrafiliśmy kiedyś działać inaczej. 

Nie ma nic złego w tym, że mały Jasio chce zostać lekarzem. 

Nie ma nic złego w tym, że mamy chęć iść do kina.

Nie ma nic złego w tym, że chcemy zjeść na obiad makaron ze szpinakiem, serem mozarella

i kurczakiem.

Nie ma nic złego w tym, że chcemy aby nasz samochód miał kolor czarny i do tego czarny matowy.

Nie ma nic złego w tym, że chcemy mieć wielkie mieszkanie na 10 piętrze apartamentowca.

Nasze życie składa się przecież z naszych chęci i jest to wielokrotnie motor do działań :)

Zawsze i wszędzie kwestia jest jedna: czy jest to potrzeba, chęć czy po prostu nasza zachcianka ;)

Daria :)

P.S. Obecnie ciężko mi cokolwiek sobie kupić, nic mi się nie podoba... a tak naprawdę po prostu już wiem że tego nie potrzebuję :)

Transformacja wiary.

Transformacja wiary!

Te kilka zdań poniżej potraktować mogę jako mój pamiętnik, jako moją spowiedź z tego czym dla mnie jest wiara i jakiej transformacji ona uległa na przestrzeni kilkudziesięciu lat.

Przypuszczam, że większość z nas zna zdanie często słyszane z ust katolików " wierzący a nie praktykujący".

Ja znam je o tyle dobrze, że samej zdarzyło mi się je kilka razy wypowiedzieć. Ja, kobieta wychowana w tradycyjnej rodzinie katolickiej, gdzie do mszy niedzielnej przykładało się dużą wagę, przestrzegało się postów, celebrowało święta, przyjmowało księdza z kolędą.

Ja, kobieta, która połowę dzieciństwa spędziła w kościele przy organizacji konstrukcji szopki, grobu Bożego, przy układaniu kwiatów na ołtarze i na plebanii gdzie przyjmowałam pielgrzymów, gawędziłam z zakonnicami, jadłam szarlotkę z  proboszczem i śpiewała pieśni religijne.

Ja, kobieta, która tak wspaniale wspomina ten czas pełen dobra, wzajemnej pomocy, miłości i kościelnego braterstwa, w wieku 23 lat nie znajdowałam w kościele tego czego pragnęło moje serce. Żyłam wspomnieniami ale one nie były w stanie wykarmić głodu mojej duszy. Za dużo dostrzegałam w tym polityki, za dużo afer, za dużo mówiło się o pieniądzach a za mało szukało Boga do którego byłam przyzwyczajona, z którym miałam cenną, kumpelska wręcz relację... 

Pokręciło się, zakręciło się, pozmieniało i w moim prywatnym utożsamianiu Boga jedynie z kościołem katolickim, tak jak zabrakło kościoła tak zabrakło Boga. Troszkę wierzyłam, troszkę byłam zagubiona- a tak naprawdę przeżywałam kryzys wiary w której mnie wychowano. W tym to czasie właśnie pojawiło się stwierdzenie "wierząca, nie praktykująca."

Ten bezczas trwał jakiś czas.

Wtedy to chodziłam do kościoła gdy nie było w nim ludzi aby móc sam na sam pozostać 

z moim Bogiem. Modliłam się, zawsze z głębi serca i szczerze. Odczuwałam wielką wdzięczność za to, że choć kościół i msze niedzielne nie wypełniają mojego serca tym wyjątkowym ciepłem które potrafię odczuwać, to znajduję to uczucie w pustym kościele. Był więc Bóg, były modlitwy, nie było żywego uczestnictwa w nabożeństwach natomiast było moje wewnętrzne przekonanie, że jestem na dobrej drodze bo się modlę, że jestem w kościele, że jestem dobrym człowiekiem, że jest coś co wypełnia przestrzeń na to przeznaczoną.

A teraz patrzę na siebie i wiem, że Boga można znaleźć wszędzie gdzie się go szuka, że Bóg nie jest przypisany do miejsca ale do człowieka i że tak naprawdę liczy się nasza relacja

z Nim a nie okoliczności.

"Szukajcie a znajdziecie, proście a będzie Wam dane." 

Daria :)

Co człowiek to nauka

Każdy człowiek czegoś nas uczy!

Otaczają nas ludzie. Temu stwierdzeniu nie można zaprzeczyć. W zależności od naszej natury i specyfiki życia oczywiście jest tych osób odpowiednio dużo lub mniej niż u innych ale wszędzie gdzie nie spojrzeć i gdzie nie skierować swoich stóp wcześniej czy później natkniemy się na przedstawiciela homo sapiens.

Tak, tak, jeśli pojedziemy na biegun będzie trudniej lub nawet bardzo trudno ale nadal jest to realne ;)

Chcąc przed ludźmi uciec, czy też się przed nimi troszkę schować, zmuszeni jesteśmy nieco kombinować i tak naprawdę poświęcić swoją energię na umiejętne alienowanie się.

Czemu ludzie nie lubią ludzi i ich unikają? Totalnie nie jest to teraz ważne. Przyjmijmy na potrzebę tej chwili, że tak mają a my w pełni to przyjmujemy i nie rozbijamy tego tematu na czynniki pierwsze. Skupiamy się bowiem na doświadczeniu i doświadczaniu, na przebywaniu z ludźmi którzy nam "pasują" lub których "tolerujemy ze względu na...".

Ważne to zaznaczyć iż temat o którym chcę troszkę "popisać" nie dotyczy stricte zamykania się w 4 ścianach i ucieczki od ludzi poprzez odcięcie się od nich ale wyciągnięcie wniosku, że każdy napotkany człowiek, że każde przebywanie i obcowanie z innymi ludźmi jest dla nas 

w konsekwencji nauką i może nawet inspiracją. Jeśli tak na to spojrzymy, to nie ma gorszych

i lepszych emocji. Jest jedynie doświadczenie. Jest mądrość, która pozwala wyciągnąć wnioski na przyszłość.

W życiu każdego z nas pojawiają się różni ludzie. Z jednymi uwielbiamy spędzać czas 

i chcemy ich nawet czasem zamknąć w złotej klatce i mieć na wyłączność, bo tacy są FAJNI. Są też Ci, którzy pojawiają się na chwilę aby tak szybko jak się pojawili mieli zniknąć, pozostawiając po sobie wspomnień kilka. Pamiątki po nich bywają miłą niespodzianką albo niemiłym doznaniem i zadrą w sercu. 

Jak przez chwilę się nad tym zastanowimy to prawdopodobnie okaże się, że jest ktoś taki o kim możecie powiedzieć "żałuję że go poznałem/am", "szkoda, że On/Ona w ogóle pojawił się w moim życiu."

Nieudane małżeństwa, zakończone przyjaźnie, nigdy nie oddane nam a  pożyczone komuś pieniądze, zaciągnięte kredyty, które miały być wspólnie spłacane, zranione uczucia, niespełnione marzenia, blizny na sercu lub ciele, niemiłe wspomnienia, złość, agresja, pretensje, żal... 

Dużo smutnych i bolesnych wspomnień i żadnej refleksji odnośnie tego, że doświadczenie to było nam potrzebne aby być może:

nie popaść w skrajność w nieszczęśliwym związku, by więcej nie pożyczać pieniędzy, by nie oczekiwać, że nasz wybór jest jeden na całe życie, by nie zakładać z góry czyichś dobrych intencji, by wyciągnąć wnioski na przyszłość i nie wejść 5 raz do tej samej wody...

Oczywiście możemy na złość babci odmrozić sobie stopy ale czy warto? ;)

Możemy popełniać wciąż te same błędy, które są naszym doświadczeniem ale wtedy konsekwentnie możemy oczekiwać takich samych efektów jak osiągnęliśmy wcześniej. Sadząc zboże nie możemy oczekiwać, że na polu wyrośnie nam przecież jabłoń. 

Jeśli jakaś znajomość nie daje nam radości, nie rozwija nas, wymaga od nas ciągłych poświęceń i sprzyja bardziej zatraceniu naszej natury niż stawaniu się prawdziwszym sobą to pytanie po co nam taka znajomość? Odpowiedź brzmi: ta osoba ma wnieść COŚ do naszego życia ale być może nie będzie to tak oczywiste jakbyśmy chcieli.

Być może rozmowa z alkoholikiem czy narkomanem pokaże nam gdzie nie chcemy być ze swoim życiem i pozwoli nam zebrać się w garść i działać tak aby nigdy nie być na jego miejscu...

Być może przebywanie z osobą niepełnosprawną pozwoli nam jeszcze bardziej docenić nasze zdrowie...

Być może żona, która chce nas ograbić z całego majątku na rozprawie rozwodowej, uświadomi nam, że mamy teraz czystą kartę i że możemy zacząć wszystko od nowa tak jak zawsze chcieliśmy...

Być może nauczyciel, który wymagał od nas więcej niż od innych, starał się nas zmobilizować i pokazać nam że stać nas na więcej...

Być może sąsiad, który nas okradł ma nam pokazać, że pieniądze warto trzymać w banku 
a nie w skarpetce... Itd., itp. 

Możemy żałować, że rzeczy się wydarzyły, że ludzie pojawili się w naszym życiu i możemy być na to wszystko źli. Możemy, mamy do tego prawo i robimy tak.

Możemy też uznać, że choć było to trudne, niekorzystne i nie życzymy tego najgorszemu wrogowi, to uczyniło to nas mądrzejszymi, silniejszymi, lepszymi.

Percepcja to nasz wybór.

Możemy zbierać doświadczenia i wyciągać wnioski a możemy żałować i żyć przeszłością.

Każdy wybór jest nasz a w konsekwencji to i tak zawsze my odczujemy jego efekt.

Daria :)

Wycofanie, nicnierobienie

Nicnierobienie to też praca ;)

Być może nieco śmiało podejmę się teraz przedstawienia Wam tematu o którym ostatnio dużo myślę a w którym wcale nie uważam się za znawcą a bardziej za badacza. Temat ten dotyczyć będzie aspektu przeznaczenia i tego czym ono jest w moim odczuciu. 

Sądzę, że każdy z Was ma na chwilę obecną wyrobione zdanie w tej kwestii a już na pewno kilka razy pomyślał o swoim życiu z perspektywy tego co jest Wam zapisane w gwiazdach vs rzeczy na które sami mamy wpływ, na zjawiska i stany które kształtujemy stale poprzez swoje wybory i decyzje.

Im więcej w życiu przeżywam i doświadczam i im więcej zastanawiam się nad, tzw. "przypadkowością"  i "łutami szczęścia", tym bardziej jestem przekonana, że słowa "Niech się dzieje wola nieba, z nią się zawsze zgadzać trzeba", mają wielką moc. Już teraz jest w nich dla mnie prawda i tylko prawda.  

Pochodzące od fikcyjnej walki z powieści Miguela Cervantesa Don Kichot określenie- "Walczyć z wiatrakami" nabiera też innego, głębszego wymiaru. 

Zmienia się perspektywa.

Nagle, gdy zdasz sobie sprawę, że co ma być, to będzie- stajesz się WOLNY.

Stajesz się SPOKOJNY.

Stajesz się szczęśliwszy bo wszystko co się się wydarza w Twoim życiu ma teraz nowy wymiar.

Oczywiście to my dokonujemy wyborów, podejmujemy działania, staramy się i dążymy do celu. To my ciężko pracujemy. My trwamy w przekonaniach i ambitnie podwyższamy sobie poprzeczkę. Niejednokrotnie jednak jakby na siłę robimy coś bo tak kiedyś postanowiliśmy

i chcemy być konsekwentni. Nie ważne, że idzie nam jak po grudzie i że efekty są marne. 

Walczymy!

Robimy co w naszej mocy aby udowodnić sobie i światu, że jesteśmy w stanie TO zrobić.  

Jesteśmy tak bardzo skupieni na przekonywaniu losu o słuszności naszych działań, że nie potrafimy a nawet nie chcemy odpuścić. Nie umiemy usiąść spokojnie i poczekać aż dostaniemy to co nasze, natomiast jesteśmy coraz lepsi w braniu tego co się nam w naszym poczuciu należy.

Mamy problemy z nicnierobieniem i przyjęciem obecnego stanu bo przecież my MUSIMY coś robić ,działać, tworzyć, kombinować...

A przecież jeśli uznamy, że to co nam się "udaje" i idzie "jak z płatka" jest takim bo było nam pisane, wtedy wiemy już drogą dedukcji, że jeśli coś sprawia nam wielką trudność, tzn. że jest przez nas wywalczone ale nie jest nasze.

To troszkę jak bycie lekarzem dlatego, że rodzice i dziadkowie są lub nimi byli, bycie kimś kim nie chcieliśmy być, bycie kimś kim nas uczyniono dla, tzw. naszego dobra. A może bylibyśmy najlepszymi nauczycielami biologii pod słońcem gdybyśmy posłuchali swojego wnętrza a nie ambicji rodziców? I może właśnie dlatego, że coś komuś lub sobie staraliśmy udowodnić, jesteśmy niezadowolonymi z życia "lekarzami", którzy każdego dnia patrząc 

w lustro zadają sobie pytanie: " dlaczego nie poszedłem za głosem przeznaczenia?"

Każdego dnia albo walczymy z wiatrakami albo jesteśmy na fali.

Albo kierujemy się słowami "ja chcę", "ja potrzebuję", "ja muszę to mieć" albo pozwalamy się rzeczom wydarzać i przyjmujemy wszystko "jak leci" z pokorą i spokojem.

Jeśli telefon po rozmowie kwalifikacyjnej nie zadzwonił to nie popadamy w gniew i nie rzucamy przekleństwami na prawo i lewo tylko mówimy sobie "widać jest dla mnie coś lepszego".

Gdy w sklepie nie ma naszego rozmiaru butów a wszystkie fajne promocje dotyczą rzeczy które nas nie interesują, to nie wychodzimy sfrustrowani ale stwierdzamy, że "mamy przecież 10 par innych butów a te ciuchy nie są nam potrzebne a są jedynie zachcianką."

W momencie gdy znajomość z kimś, kogo uważaliśmy za przyjaciela, zaczyna się komplikować i czujemy, że nasze drogi się lekko rozchodzą... możemy na siłę walczyć, starać się i zabiegać, czując się z każdą kolejną próbą rozmowy coraz gorzej z samymi sobą albo możemy dać przestrzeń tej znajomości i poczekać na działania z drugiej strony.

Całe życie możemy walczyć o naciągane znajomości, o ludzi którzy się nami nie interesują 

a jedynie"zapychają" nami swoje luki czasowe, o zawody marzeń naszych bliskich, 

o zachcianki i kaprysy.

Możemy też odpuścić. 

Poczekać.  

Nie robić z TYM nic.

Bo przecież to co ma być- będzie, czy z naszą wolą czy bez niej!

Życzę Wam i sobie samej, pokory wobec darów losu

i szacunku do faktów.

Daria :)

Ewolucja duszy

Każda dusza podlega ewolucji!

Rodzimy się i umieramy, taka kolej rzeczy.
Dusza, czy też energia którą jesteśmy, wzrasta wraz z nami aby kiedyś osiągnąć najwyższy 
z możliwych na naszej drodze życia etap. Na tym polega rozwój, samorozwój.

Oczywiście prawdą jest też to, że w danym momencie nie możemy być lepsi od tych którymi jesteśmy ale z perspektywy czasu możemy powiedzieć, że lepiej poradziliśmy sobie z sytuacją która się powtórzyła i że nauczeni doświadczeniem jesteśmy lepszą wersją siebie samych. Być może to ciężkie dla nas przeżycie sprawiło, że mamy twardszą "pupę" a może po prostu stwierdziliśmy, że tamto zachowanie już nie da nam oczekiwanego, najlepszego dla nas efektu.

Pakiet jest jeden, niezmienny i ten sam, z tymi samymi elementami. Zbiór A to zbiór A i choć w różnej konfiguracji mogą pojawiać się w jego obszarze pewne cechy, to nadal operujemy wciąż tymi samym elementami. Różnica polega na eksponowaniu lub wyciszaniu jednych na rzecz drugich. 

Czy człowiek się zmienia? 
Czy ktokolwiek z nas może być inny niż był 5 lat temu?
Czy możemy powiedzieć, że jesteśmy teraz lepsi niż byliśmy?
Czy możemy stwierdzić, że jak nad sobą popracujemy i zaczniemy wyciągać wnioski
 z naszych czynów to będziemy lepsi a czy może tylko zmienimy konfigurację?

Sądzę, że na te pytania każdy z nas ma swoją odpowiedź bo każdy z nas ma swój bagaż doświadczeń i swój, jak to się powszechnie mówi, rozum. Znajdą się Ci którzy stwierdzą, że natura ludzka jest jaka jest i że z żebraka króla nie zrobisz. Są też tacy ludzie, którzy uważają że ciężko pracując wszystko można zmienić. Każdy ma swoją rację i każde zdanie należy tu po prostu uszanować.

Jedyne czym ja się chcę podzielić z Wami to moim punktem widzenia, tym że według mnie człowiek zawsze jest ten sam a jedynie zmieniać mogą się jego priorytety i otoczenie w miarę tego jak przybywa mu lat. Że poruszamy się w obrębie tego samego labiryntu ale korzystamy z różnych podpowiedzi i używamy różnych sztuczek aby dotrzeć do celu. Że jako świadomi siebie samych ludzie, zawsze mamy wybór którą z dróg wybrać i że wtedy konsekwentnie też musimy ponosić odpowiedzialność za podjętą decyzję. Że ewolucja jest nieunikniona ale nie uczyni ona nas innymi, obcymi nam sobie ludźmi ona sprawi, że zaczniemy patrzeć na pewne aspekty naszego życia inaczej. Ty nadal będziesz sobą a ja sobą. Że tak naprawdę wcale może nie mam racji i przekonam się o tym już niedługo...

Poddaje temat do rozważań a Wy zrobicie z nim to co się Wam podoba i wyciągniecie swoje wnioski a może tak jak ja sama będziecie mieć jeszcze więcej pytań ;)


Życzę Tobie i sobie samej bycia sobą bo... przecież wszyscy inni są już zajęci ;)


Daria

Plotki, ploteczki i inne kataklizmy ;)

Plotkować potrafi każdy!

Wielu czynności podczas życia człowiek musi się nauczyć i wciąż się doszkalać aby być w tym dobrym lub bardzo dobrym. Musi upłynąć sporo czasu aby mógł płynnie operować nabytymi umiejętnościami i "troszeczkę" musi poczekać aby było widać efekty jego "starań".

Hmmm z plotkowaniem chyba jest inaczej ;) 

Nie trzeba kończyć żadnych kursów, nie trzeba próbować 15 razy, powtarzać zasad- jak się raz zacznie, to idzie jak po maśle i wciąż ma się z górki.

Oczywiście jak to bywa z umiejętnościami, jedni robią to lepiej i czują się w tym jak ryba 

w wodzie a innym idzie powoli, na początku jak po grudzie ale idzie i jak tylko się troszkę rozkręca to wsiąkają w temat i... plotkują!

Jednym słowem plotkować potrafi każdy, pytanie brzmi, co każdy z nas z tą umiejętnością robi!

Podobno nieużywany organ zanika a więc uffff jest szansa, że nie plotkując tracimy w tym płynność i zaczynamy się czuć z czasem bardzo niekomfortowo gdy ktokolwiek w naszym otoczeniu zaczyna "uprzejmie donosić" o tym co robią wszyscy wokół ;)

Pojawia się więc kilka kolejnych pytań, nazwałabym je zasadniczymi:

- czy Ty, Ja, My, jako żywe istoty, zlepek emocji i uczuć jesteśmy zainteresowani plotkowaniem, obgadywaniem, donoszeniem, byciem kapusiem, itp. itd.?

- czy czyniąc to świadomi jesteśmy jaką krzywdę możemy tym wyrządzić osobie, która jest tematem "rozważań"? 

- czy sami czujemy się komfortowo dowiadując się niestworzonych rzeczy na swój temat? 

- czy podoba nam się to, że ludzie żyją naszym życiem, naszymi sprawami?

- cy chcemy wykorzystać, pewnego rodzaju predyspozycje, do siania zamieszania i mówienia 

o rzeczach, które z palca wyssane potrafią uprzykrzyć życie drugiej osobie?

- czy naprawdę warto zawracać sobie głowę i tracić czas na plotkowanie?

(Oczywiście wnikając w życie innych pomijamy własne podwórko i własne niedociągnięcia bo zasada szanującego się plotkarza brzmi "o sobie samych nie mówimy" ;) A więc my zawsze jesteśmy najlepsi, nieskalani i wszystkowiedzący... )

A o ile piękniejszy byłby każdy nasz dzień gdybyśmy energię, którą tracimy na szerzenie plotek i domysłów ukierunkowali na swój rozwój, szukanie niedociągnięć nad którymi możemy popracować u siebie samych? 

Nikt nie jest idealny, tzn. jest na te chwilą najlepszą wersją siebie ale dzięki pracy nad sobą może być jeszcze lepszy! Każdy z nas ma bowiem w sobie coś co może robić lepiej, coś w czym może się poprawić. Każdy! Ja, Ty, sąsiad z naprzeciwka, koleżanka z pracy... 

I tak naprawdę wystarczy że, każdy zajmie się własnym podwórkiem a nie sadzeniem domysłów na cudzym gruncie.

"Czemu to widzisz drzazgę w oku swego brata, a belki we własnym oku nie dostrzegasz?"

Daria :)