Łzy to zmaterializowane emocje.

Łzy to zmaterializowane emocje. 

Łzy kojarzą się większości osób ze smutkiem, cierpieniem i innymi formami bólu.

Nawet teraz szukając w sieci zdjęcia, które odpowiadałoby moim wyobrażeniom tego o czym chce napisać napotkałam wyłącznie te które mają w sobie słowo: żal, rozłąka, udręka, sucha dusza. 

Dużo w tym prawdy bo przecież gdy nam smutno i gdy nam źle, gdy czujemy się bezsilni 

i zrezygnowani, gdy czujemy że coś straciliśmy albo przegapiliśmy świetną okazję, u osób bardziej wrażliwych łzy pojawiają się w "mgnieniu oka". U twardszych zawodników potrzeba więcej emocji, więcej czasu aby łezka zakręciła się w ich oku. Są i tacy którzy nie płaczą choć odczuwają podobnie do tych płaczących, taka ich natura i być może z czasem problem 

z wysuszeniem się oka ;)

Kobiety płaczą częściej, mężczyźni rzadziej- tak to już jest i jak świat światem tych prawideł nikt nie zmieni bo w sumie dlaczego by zmieniać naturę ludzką :)

Łzy wyrażają emocje.

Sama należę do osób, o których można by powiedzieć "płaczących za 5 innych" ;)  Łezka tu, łezka tam, nie czyni większej różnicy, chętnie się nimi dzielę ze światem ;)

Znając siebie i źródło mojego rozczulania się nad bajkami, melodramatami, szczęściem innych lub swoim, a czasem nad rozlanym mlekiem, mogę śmiało napisać, że dla mnie łzy to zmaterializowane myśli i odczucia, to projekcja stanu ducha, coś co oczyszcza duszę i to niekoniecznie w negatywnym znaczeniu. 

Przecież mnóstwo ludzi płacze z wielkiej radości, ze wzruszenia, z ogromu miłości, satysfakcji... Młode mamy płaczą przy pierwszym zębie dziecka i nie dlatego, że odczuwają ból wyżynania się ząbka ale dlatego, że widzą jak ich mały cud się rozwija.

Ile rodzajów emocji tyle łez, ile ludzi tyle emocji i tak się koło zamyka ;)

Dlatego łez nie trzeba się bać ani wstydzić bo łzy nas wyrażają tak samo jak uśmiech za którym większość przecież przepada.

Łez można się nauczyć gdy nauczymy się człowieka po którego policzku ta łza spływa.

P.S. Jako że nie znalazłam zdjęcia o pozytywnym wydźwięku załączam obrazek oka 

i kanalików łzowych. Taki dodatek dla tych którzy są ciekawi skąd się łzy biorą albo gdzie się chowają gdy ich nie widzimy ;)

Daria :)

Dwulicowość

Dwulicowi ludzie mają 2 twarze, a może i więcej ;)

Człowiek dwulicowy sam siebie do końca chyba nie zna. Używam słowa "chyba" bo przecież nie wiem jak jest naprawdę i wszystko co napiszę jest, jedynie i zarazem, zbieraniną moich przemyśleń i efektem rozmów międzyludzkich, które lubię prowadzić.

Taki ktoś być może nigdy siebie nie poznał, a może nie potrafi się zdecydować czy siebie takiego lubi więc tworzy różne scenariusze i jak kameleon dostosowuje się do warunków w których raz będzie mu lepiej być różowym albo niebieskim. Jest to naprawdę nie lada wyczyn pamiętać wszystkie zachowania i zagrania, no ale przecież skoro tym żyje na co dzień to tym się staje i z czasem może być mu z tym nawet dobrze. Mógł także zapomnieć już jaki jest skoro musi tyle razy w ciągu dnia czy życia udawać kogoś kim nie jest...

Dużo tu słowa "może" bo przecież jest tak wiele opcji, że wychodzenie z "jedynym słusznym" stwierdzeniem byłoby spłyceniem tematu i wielkim uproszczeniem.

Temat jest o tyle ciekawy, że zapewne dobrze nam wszystkim znany. Mniej lub bardziej ale wydaje mi się, że każdy z nas ma wyrobione zdanie na temat ludzi, którzy szczerość postrzegają w zależności od potrzeb chwili i osób ;)

Można ich oceniać, zastanawiać się dlaczego są tacy czy inni, dlaczego robią tak a nie inaczej, ale po co? Ich nie zmienimy, sami stracimy energię na rozwiązywanie tej mistycznej sprawy 

i rozkminki, które najprawdopodobniej zaprowadzą nas w  ślepy zaułek własnego umysłu.

Jeśli ktoś nam nie odpowiada, nie "czujemy" jego wibracji, nie mamy z nim wspólnych tematów, gdy czujemy się manipulowani i oszukiwani- odejdźmy i pozwólmy temu komuś być jakim jest. Nie chciejmy zmieniać ludzi na siłe tylko dlatego, że nie mieszczą się oni w naszych kanonach "piękna" i gustu.

Dbajmy o siebie, o relacje które nas budują i rozwijają a ludzi których "nie czujemy" zostawmy innym bo dla kogoś innego Ci ludzie mogą być "lekarstwem na całe zło" takimi jakimi są. 

Z wiatrakami można walczyć ale po co? ;)

Daria :)

Czekanie i cierpliwość

Człowiek całe życie na coś czeka !!!

Tak sobie myślę, że człowiek całe swoje życie na coś czeka. Czeka na wiosnę, na ferie zimowe, na porę lunchu, na kolekcję ciuchów w ulubionym sklepie, na miłość życia, na idealną pracę, na 5-cyfrową sumę konta bankowego... Czekamy. Jest to chyba wpisane w naszą naturę tak samo jak myślenie czy odruchy bezwarunkowe ;) Jesteśmy oczywiście przy tym mniej lub bardziej cierpliwi i w różny sposób wytrwali w dążeniu do celu gdy wychodzimy z założenia że szczęściu można troszkę pomóc :)

Jako że życie ma dla nas pakiet różnych niespodzianek, niczym torba św. Mikołaja, dostajemy to na co czekamy albo nie- tak jest i nie ma się na czym rozwodzić, fakty sa faktami. Prawdą jest bowiem to, że jest część tego ziemskiego świata i pewien pakiet zjawisk, których nigdy nie pojmiemy. Nie wszystko jest wytłumaczalne i pewne rzeczy dzieją się nie dlatego że je chcemy ale dlatego że są nam potrzebne w naszym stawaniu się mądrzejszym i bardziej świadomym. No ale do brzegu. Gdy zdamy sobie z tego sprawę to spada nam ciężar z serca ponieważ zdejmujemy z nas samych jednocześnie odpowiedzialność za idealne planowanie wszystkiego i trzymanie ręki na pulsie w razie "gdyby coś" ;)

Jednym czekanie przychodzi z większą a innym z mniejszą łatwością, to już wiemy 
i praktykujemy tak czy owak. Są ludzie którzy są tak niecierpliwi, że wszystko co się wokół nich dzieje, ma być "na wczoraj" ;) Tacy ludzie zawsze się spieszą i śladem po ich obecności w naszym otoczeniu jest świst powietrza który słyszymy w uszach. Nie do końca może wiedzą za czym gonią ale do tego właśnie się przyzwyczaili, tak żyją od dawna i inne życie nie jest w zasięgu ich planów. Jednym odpowiada to bardziej i Ci ludzie świetnie odnajdują się w ciągłym ruchu i rozgardiaszu (dla nich nie jest to rozgardiasz) a inni wytrzymują kilka dni, tygodni może miesięcy i dochodzą do wniosku że muszą odpocząć. To tak jak Forrest Gump po 3 latach 2 miesiącach 14 dniach i 16 godzinach biegania powiedział: "Zmęczyłem się. Chyba już wrócę do domu."

Pytanie nie brzmi czy dobrze że ktoś biegnie a inny truchta. Pytanie nie brzmi czy to dobrze że umie czekać czy jest zniecierpliwiony i zatroskany upływającym czasem.

Pytanie brzmi czy wiemy na co czekamy i czy potrafimy wykazać się cierpliwością?

Oba te słowa na literę "c" stojące po jednej stronie bieguna dają nam wewnętrzny spokój- czekamy, jesteśmy cierpliwi bo wiemy że nic nie przyspieszymy, że rzeczy dzieją się kiedy mają się dziać. Pozwala nam to na czerpanie przyjemności z obecnej chwili, bycie tu i teraz, docenianie obecnych wydarzeń i ludzi. Potrafimy wtedy zachwycać się drobiazgami bo mamy oczy szeroko otwarte. Czekamy ale jesteśmy spokojni bo co ma przyjść to przyjdzie a nasz czas jest teraz i to właśnie TERAZ należy go wykorzystywać.

Gdy czekamy "za bardzo" i "za często", życie nam umyka. Skupiamy się tak mocno na tym co ma być, że nie widzimy zmieniających się pór roku, ludzi na ulicy, zachodzącego słońca, własnych myśli. Niecierpliwość to nasz wewnętrzny opór na wszystko co jest inne niż to na co czekamy i choćby działy się cuda wokół, to nie dają nam one wielkiej radości i fascynacji.

Czekać trzeba umieć a cierpliwość jest sztuką i nie każdy ją jeszcze posiadł. 

Daria :)

Wdzięczność

Wdzięcznym możemy być za wszystko.

Wdzięczność jest we wszystkim czego doświadczamy w naszym życiu, we wszystkim czego dotykamy, z czym obcujemy, czego smakujemy i co kreujemy.

Ma ona wielką moc, moc przebaczania, doceniania, radowania się, moc świadomego brania udziału w naszym osobistym cudzie. Ma moc przyciągania, w ilości większej, tego za co jesteśmy wdzięczni i za co szczerze dziękujemy.

Jako, że jesteśmy różni, mamy inne potrzeby i inaczej postrzegamy świat, ludzi i dobra doczesne, to tym samym bardziej lub mniej świadomie doceniamy w naszym życiu zjawiska, których jesteśmy bohaterami. 

Tak, masz dom nad głową, pracę, pieniądze, znajomych, całkiem niezłe zdrowie i możesz sobie pomyśleć, że za co tu być wdzięcznym. Nie masz nic specjalnego, nie do końca lubisz swoją pracę a kasy nie masz wystarczająco dużo by spełniać swoje marzenia?

Oczywiście tylko w Twojej gestii leży to czy zaczniesz coś robić ze Twoją pracą i płynnością finansową- ale to już chyba wiesz ;)

Co jednak ważniejsze i znaczące w temacie tego wpisu to fakt, że choć nie do końca te rzeczy które masz dają Ci 100% zadowolenia to- posiadasz je, jesteś ich właścicielem. Masz ręce którymi możesz pracować, pisać, przyrządzać pyszne jedzenie. Masz pracę, która nie wymarzona, ale daje Ci chociażby zajęcie na 8 h, dzięki czemu nie nudzisz się i przez 8 h nie narzekasz jak to jest źle ;) Masz ludzi wokół siebie na których możesz liczyć i którzy staną za Tobą murem jeśli będzie tylko taka potrzeba. Masz gdzie mieszkać i nie odmrażasz stóp chodząc boso po zaśnieżonych ulicach...

Każdego dnia zdobywasz kolejne doświadczenia, kolekcjonujesz wspomnienia i emocje. Po każdej nocy przychodzi dzień, który ma dla Ciebie całą pulę niespodzianek i wrażeń. Za każdym zakrętem jest prosta a po każdej burzy wstaje słońce. 

Choć nie zawsze wszystko idzie po naszej myśli i pomimo naszych starań czujemy, że się cofamy zamiast iść naprzód, to musimy pamiętać, że w tym też jest sens nawet jeśli nie ma 

w tym naszej logiki i zrozumienia. Są rzeczy i zjawiska na które nie mamy i nigdy nie będziemy mieć wpływu i w momencie gdy się z tym pogodzimy, staniemy się wolni

i zaczniemy we wszystkim czego doświadczamy "coś" widzieć . Okaże się, że możemy być wdzięczni także za nasze osobiste porażki i wpadki i zaczniemy zdawać sobie sprawę, że to właśnie dzięki takiemu tokowi spraw jesteśmy silniejsi, mądrzejsi, jesteśmy o krok dalej. Wtedy uświadomimy sobie sens słów, że co nas nie zabije to nas wzmocni.

Człowiek jest energią. Wyzwalamy taką energię jaką sami jesteśmy. Tryskając radością, harmonią i miłością- dostaniemy to samo od "wszechświata". Jeśli wyzwalamy w sobie tylko smutek, żal i agresję dostaniemy dokładnie to samo bo kto widział aby ogień ucztował z wodą i aby była możliwość istnienia tych dwóch żywiołów jednocześnie ;)

Dla kogoś z nas codziennie jest jego koniec świata, dla każdego z nas codziennie jest koniec naszego dnia i początek nowego, dla każdego z nas jest teraz koniec roku kalendarzowego

i czas czystych kartek w planerze. Możemy usiąść na chwilę i zastanowić się co nam przyniósł ten rok, co wniósł do naszego życia a możemy wejść po prostu w nowy etap i nie budować refleksji. 

Tak naprawdę to możemy być wdzięczni za wszystko, jeśli tylko chcemy !

Daria :)

Piosenka o końcu świata

W dzień końca świata
Pszczoła krąży nad kwiatem nasturcji,
Rybak naprawia błyszczącą sieć,
Skaczą w morzu wesołe delfiny,
Młode wróble czepiają sie rynny
I wąż ma złotą skórę, jak powinien mieć.
W dzień końca świata
Kobiety idą polem pod parasolkami,
Pijak zasypia na brzegu trawnika,
Nawołują na ulicy sprzedawcy warzywa
I łódka z żółtym żaglem do wyspy podłpywa,
Dźwięk skrzypiec w powietrzu trwa
I noc gwiaździstą odmyka.
A którzy czekali błyskawic i gromów,
Są zawiedzeni.
A którzy czekali znaków i archanielskich trąb,
Nie wierzą, że staje się już.
Dopóki słońce i księżyc są w górze,
Dopóki trzmiel nawiedza różę,
Dopóki dzieci różowe się rodzą,
Nikt nie wierzy, że staje się już.
Tylko siwy staruszek, który byłby prorokiem,
Ale nie jest prorokiem, bo ma inne zajęcie,
Powiada przewiązując pomidory:
Innego końca świata nie będzie,
Innego końca świata nie będzie.

Czesław Miłosz

Przyzwyczajenie

Przyzwyczajenie wszystko zmienia !!!

Przyzwyczajenie wiele ma twarzy, wiele matek i na pewno każdy z nas może wymienić co najmniej kilka z nich. Przyzwyczajenia bywają mniejsze i większe, bardziej i mniej nam świadome. O istnieniu niektórych dowiadujemy się dopiero gdy zabraknie nam obiektu, stanu, okoliczności, które stale były i stały się dla nas tłem rzeczywistości.  

Przyzwyczajenie określane jest jako "czynność zautomatyzowana, której wykonanie wypływa z odczuwanej potrzeby, np. przyzwyczajenie do jedzenia w określonych porach. 

W razie niemożliwości postępowania zgodnie z przyzwyczajeniem człowiek ma nieprzyjemne odczucie."

Według mnie jest to też stan gdy nie mamy wcale potrzeby robienia danej rzeczy a robimy ją bo robimy ją zawsze, np. mycie zębów po posiłku. Tak zostaliśmy nauczeni i stało się to rytuałem. 

Są też przyzwyczajenia, które wynikają z najprostszego pojęcia własnego komfortu. Są to działania dzięki którym jest nam dobrze, dzięki którym się relaksujemy i odpoczywamy. Ja, np. czuję się bardzoooo dobrze gdy mogę w ciszy posiedzieć na swoim wygodnym fotelu ale równie dobrze czuję się słuchając głośno ulubionej muzyki. Moim przyzwyczajeniem jest więc tutaj dobór otoczenia do mojego wewnętrznego stanu i świadomość co chcę dzięki tym doznaniom osiągnąć. Mogę się dzięki mojemu wyborowi wyciszyć lub rozruszać i podnieść poziom energii ;)

Przyzwyczajenia są czymś co nabyliśmy w trakcie życia, w trakcie przebywania z ludźmi 

i uczenia się świata. Nikt z nas nie rodzi się przyzwyczajony do czegokolwiek ale umiera ze sporym zapasem "potrzeb". 

Przyzwyczajamy się do ludzi, zapachów, miejsc, stanów emocjonalnych.

Gdy zabraknie nam ulubionej herbaty czujemy często niepokój i pojawia się stan gdy wiemy, że żadna inna herbata nie jest w stanie nas już teraz zadowolić ;) Niby śmieszne ale bardzo prawdziwe.

Przyzwyczajamy się, że w naszym domu zupa ogórkowa jest bardziej kwaśna niż w restauracji i dlatego nie smakuje nam tak dobrze ;) Zupa oczywiście jest wyśmienita ale przyzwyczailiśmy się do innej i ciężko jest nam nie oceniać tej którą mamy na talerzu.

Przyzwyczajamy się, że żona robi nam kanapki do pracy i gdy jednego dnia ich nie zrobi to jesteśmy źli bo jak to może być że kanapki zawsze były a dziś ich nie ma ;)

Przyzwyczajamy się, że w naszym domu chodzi się spać o 24:00 i o 22:00 w obcym domu nie zaśniemy ;)

Lista nawyków jest długa i jeszcze dłuższa a każdy z nas ma swoją.

O co mi jednak chodzi z tym przyzwyczajeniem, dlaczego o tym piszę. 

Zatem tak:

obserwując świat, mój i ten wokół mnie, dochodzę do wniosku, że przyzwyczajenia częstokroć utrudniają życie i komplikują stany emocjonalne. Odbierają radość z przeżywania chwil tylko dlatego, że skupiamy się na tym co już poznaliśmy i trudno nam otworzyć się na to co nowe tak aby obyło się bez porównywania.

Nie potrafimy docenić, dostrzec do końca piękna, chwili, miejsca, rzeczy bo nasza uwaga zwrócona jest w stronę tego co mamy w pamięci jako najlepsze. Nie jesteśmy na 100% tu i teraz a tam gdzie chcielibyśmy być być przecież nie możemy ;)

Ja, np.  przyzwyczaiłam się do pisania wszystkiego na karteczkach i planowania rzeczy, które mam zrobić i jak czegoś nie zapiszę to wydaje mi się, że o tym zapomnę. A fakt jest taki, że nie zapomnę bo to ważne i tak czy tak będzie mi się kręcić po głowie dopóki tego nie zrobię. Ale przyzwyczajenie jest i dzięki niemu pewien komfort ;)

Tak, a chodzi przecież o to aby nie skupiać się na pierdołach, przeżywać każda chwilę całym sobą, delektować się tym co jest nam dane doświadczać tu i teraz. Cieszyć się, że zupy ogórkowej nie musieliśmy sami robić a ktoś ją dla nas przygotował i nawet podał pod usta :)

O ile łatwiej gdy nie przyzwyczajamy się do ludzi i miejsc i nie uzależniamy naszego samopoczucia od tego czy jesteśmy tu czy gdzieś indziej, z tą czy z tamtą osobą? Oczywiście to bardzo ważne czuć się dobrze w towarzystwie konkretnej osoby czy w konkretnym miejscu ale nie jest już tak fajnie gdy nie potrafimy czuć radości z dnia tylko dlatego, że brakuje nam "zestawu pierwszej potrzeby".

Jak we wszystkim, tak i tu, chodzi o równowagę czyli znalezienie granicy w tym jak bardzo oddajemy siebie na rzecz naszych emocji a jak mocno zdajemy sobie sprawę z tego, że potrzebny jest nam do wszystkiego dystans by łapać radość z tego co jest :)

Świąteczny czas mamy więc z przyzwyczajenia znaczna część Polaków teraz pewnie ogląda Kevina ;) 

Wszystko co jest w równowadze jest dla nas dobre.

Daria :)

czasem ułatwiają życie bo

Kobieta a mężczyzna

Płeć czyni różnicę !!!

Tyle ile ludzi, tyle charakterów. Tyle ile ludzi w danej płci, tyle spostrzeżeń, uwag, przeżyć
i swoistych mądrości i przemysleń.

Ludzie różnią się od siebie mniej lub bardziej. Charaktery są mniej lub bardziej zbliżone, stąd większa lub mniejsza łatwość w dogadywaniu się i życiu przy sobie, ze sobą, bez siebie.

Kobiety bywają kobiece lub dziewczęce, mężczyźni bywają męscy lub mniej męscy.

Płeć piękna zazwyczaj ma podzielność uwagi, jest emocjonalna, wrażliwa i gubi się w terenie. Lubi drobiazgi i dodatki, w szafie chowa połowę dobrze uposażonego sklepu.

Męska część populacji zazwyczaj skupia się w danym momencie tylko na 1 rzeczy, potrafi analitycznie i rzeczowo podejść do sprawy oraz ma bardziej wrażliwy smak i węch dlatego większość sławnych kucharzy to mężczyźni.

Kobiety najczęściej patrzą sercem, mężczyźni rozumem.

Kobiety są drobiazgowe a mężczyźni postrzegają rzeczy jako ogół.

Kobiety widzą drugie i trzecie dno sprawy oraz mają bardzo rozwinięty płat mózgu odpowiedzialny za fantazjowanie i tworzenie przeróżnych historii. Mężczyźni NIE uważają za NIE a TAK za TAK. Widzą wszystko w kilku podstawowych kolorach, nie są w stanie pojąć że kobieca negacja może być potwierdzeniem.

Żadna kobieta nie zrozumie mężczyzny a żaden mężczyzna nie pojmie kobiecego spojrzenia na świat.

Kobieta 5 razy rozpłacze się na bajce a 10 na melodramacie a mężczyzna 5 razy podskoczy na fotelu oglądając film akcji.

Nie są to oczywiście sztywne zasady ale pewne tendencje przejawiające się u większości kobiet czy mężczyzn a które uwarunkowane są nie tylko genetycznie ale wynikają z innej budowy mózgu.

Jesteśmy różni, my kobiety i Wy mężczyźni. Nie jest sztuką starać się wejść w skórę drugiej osoby i zrozumieć jakimi prawami się ona rządzi. Sztuką jest akceptacja tej inności i pełne przyzwolenie na swoiste dla danej płci reagowanie na dane sytuacje czy ludzi.

Naturalne jest jednak to, że chcemy wszystko zrozumieć i sobie umieć wytłumaczyć dlaczego jest tak skoro my to widzimy inaczej. Bardzo normalne jest, że porównujemy i jesteśmy w stanie dostrzec czasem przepaść pomiędzy kobiecymi a męskimi odczuciami tej samej sprawy. Aby nie komplikować sobie jednak życia, nie wzbudzać negatywnych emocji rozczarowania i żalu nie zakładajmy niczego i nie oceniajmy. 

Bierzmy ludzi takimi jakimi są, z ich zaletami i wadami, z ich troskami i radościami, z ich kobiecą albo męską naturą, z ich człowieczeństwem, które jest wyjątkowe bo każde jest inne.

 

Kochajmy kobiety za ich kobiecość, mężczyzn za ich męskość a wszystko będzie w należytej równowadze :)

Daria :)

 

O wierze

Katolik, Buddysta, Świadek Jehowy Ateistą- człowiek !!!

 

Większość z Nas wychowana została w jakiejś wierze. W Polsce znaczna część to katolicy, którzy zgodnie z danymi z 2011 roku stanowią niemal 87%. Daleko daleko w rankingu jest prawosławie(1,3%), protestantyzm i świadkowie Jehowy (0.3%), buddyzm (0,04%), islam (0,013%), judaizm (0,004%).

Rozmawiając z ludźmi w moim wieku, młodszymi lub starszymi ode mnie, czy to w pracy czy "gdzieś tam", często słyszę, że są oni katolikami nie praktykującymi. Zostali zatem wychowani w domach gdzie obowiązuje wiara katolicka, uczestniczyli w nabożeństwach niedzielnych z rodzinami, zostali ochrzczeni, większość też jest bierzmowana. Im dalej szli 

w życie i dalej byli od domu, tym dalej im było do kościoła i na niedzielną mszę. Obce stały się modlitwy dziękczynne, poranne Aniele Boży i praktyka.  

Oczywiście poznaje też ludzi głęboko wierzących, dla których ich wiara to skarb i pełen pakiet wskazówek i rad zapewniających szczęśliwe życie. Tak naprawdę to uważam, że to cudowne, mieć w sobie te wiarę i to przekonanie, to zawierzenie, czuć ten niesamowity spokój wynikający z pewności, że jesteśmy chronieni i wszystko jest zgodne z planem. Uważam także, że każdy z nas na pewnym etapie życia ma prawo weryfikować, poddawać próbie, rozważać też inne opcje bo przecież to wszystko czego się dowiemy o sobie samych rozwinie nas i poszerzy nasze horyzonty.

Gdy ludzie odchodzą od wiary można by sobie zadać pytanie dlatego się tak stało. Dlaczego człowiek, któremu wpojono do głowy 10 przykazań, od którego wymagano życia zgodnie
z kodeksem wiary, staje się tylko jej odbiorcą a nie uczestnikiem? Można zastanowić się co takiego niesie w sobie dana wiara, że ktoś od niej odchodzi? Można zastanowić się czy jest możliwe w nic nie wierzyć i nie odczuwać potrzeby modlitwy? Można dyskutować na temat tego kto czego potrzebuje by uwierzyć albo co się musi wydarzyć aby zaczął szukać swojej drogi do wiary. 

Można też zadać sobie pytanie czy warto o to wszystko pytać i drążyć temat, który nas nie dotyczy. Bo tak właściwie chyba najlepiej dać dorosłym ludziom wolną wolę i dbać wyłącznie
o własną wiarę i przekonania :)

Każdy z nas świadomie powinien wybrać swoją drogę i zawsze czuć się dobrze z wyborem którego dokonał. Nie czuć się napiętnowanym z powodu wyboru wiary tej czy innej bo zawsze przecież chodzi o człowieka i jego dobro. Można wierzyć w gwiazdy, w Boga, w siłę kosmosu... Jeśli dobrze nam z nasza wiara i czyni ona z nas lepszych ludzi to trwajmy w niej.

"Istnieją dwa poziomy duchowości, z których jeden związany jest z przekonaniami religijnymi. Na tym świecie żyje pięć miliardów ludzi o bardzo różnych umysłowościach, w pewnym sensie potrzebujemy więc pięciu miliardów różnych religii. Wierzę, że każdy powinien wstąpić na taką ścieżkę duchową, która najlepiej pasuje do jego stanu umysłu, naturalnych skłonności, temperamentu, przekonań, wartości wyniesionych z domu rodzinnego i korzeni kulturowych."

Daria :)