Akceptacja

Od akceptacji wszystko się zaczyna!

Tak sobie patrzę na ludzi i nasuwa mi się spostrzeżenie jak niezwykle ważne w naszym obecnym życiu jest poczucie akceptacji osób nam najbliższych i często będących z nami od zawsze. Myślę też o tym jak bardzo głębokie korzenie ma to uczucie i jak mocno one mogą sterować naszymi zachowaniami nawet bez naszego świadomego działania. Jak znacząco odczuwanie miłości rodziców, rodzeństwa, rodziny bliższej i dalszej kształtuje nas samych i nasze postrzeganie świata. Jak głęboko kieruje naszymi relacjami z tymi którzy są w naszym otoczeniu i tym kogo z zewnątrz do tego kręgu dopuszczamy.

A wszystko zaczyna się w momencie naszych narodzin. 

Razem z tą wyjątkową dla nas chwilą rozpoczyna się nasza podróż w rodzinie, która albo na nas czekała i jeszcze na podbrzusze matki przelewała swoją miłość albo trafiamy do rodziny, która nie była jeszcze na nas gotowa. Niektórym może być troszkę przykro, że np. jesteśmy dziewczynką a nie chłopcem. Po naszym pojawieniu się na tym ziemskim padole mogliśmy trafić do rąk obcych genetycznie ludzi ale tak bardzo nas potrzebujących, że akceptowali nas zanim jeszcze nas zobaczyli i poznali.

Przez kolejne lata dorastania mogliśmy być dopieszczani, rozpieszczani lub wychowywani mocną reką. Mogliśmy być oczkiem w głowie rodziców lub czuliśmy się jak drzazga w oku. 

Mogliśmy przejąć ból świata naszych rodziców lub czerpać z raju ich pięknego i szczęśliwego życia.

Mogliśmy czuć się w pełni kochani i akcepetowani ale mogliśmy też czuć stale na sobie srogie spojrzenie ojca lub niezadowolenie matki.

Mogliśmy wychowywać się w niepełnej rodzinie gdzie nie spłynął na nas wzorzec zaradnego 

i kochającego ojca lub pracowitej, zawsze współczującej i kochającej matki.

Mogło być różnie a jest tak jak jest i jesteśmy tacy jacy jesteśmy, z takim poziomem akceptacji jaki nam dano w dzieciństwie plus to co sami wypracowaliśmy w czasie dojrzewania i uczenia się siebie i swoich zachowań.

Ci którzy dostali mniej niż czuli że mogli dostać odczuwać mogą żal. Swoje niespełnienie mogą przelewać na innych a ich zachowanie może być w pewnym stopniu roszczeniowe. Mogą mieć inną skalę szczęścia i potrzeby bliskości niż osoba, która wyrosła w poczuciu, że jest kochana i akceptowana taka jaką ja Bóg stworzył.  

 

Oczywiście ciężko wymagać od dziecka aby kochało się takim jakie jest i popadało

w samozachwyt gdy w domu nie czuje tego od ludzi którzy takie uczucia powinni na niego samoistnie przelewać i zaszczepić w nim miłość i poczucie bezpieczeństwa. 

Inaczej ma się jednak sprawa gdy ma się więcej niż 10 lat. Gdy nie czujemy się akceptowani "za dzieciaka" niestety pojawia się ryzyko, że możemy czuć się nieakceptowani jako dorośli ludzie. Wiąże się to z niższą samoocenę i patrzeniem na świat raczej przez szare niż kolorowe okulary.

Rozwiązanie jest chyba takie: jeśli taki człowiek w dorosłym życiu nie wypracuje sam w sobie świadomości, że jest wartościowy i piękny taki jaki jest, może całe życie podświadomie być ofiarą swojego dzieciństwa.

Nie chodzi o to aby każdemu się podobać, każdego zadowolić i aby każdy nas kochał, uwielbiał i czcił, bo prawda jest taka, że nie każdy musi nas super lubić ;) Chodzi o uświadomienie sobie, że nawet jeśli nie jesteśmy doskonali w oczach naszej rodziny i bliskich to kwestia odbierania świata i naszego życia spoczywa w naszych już tylko rękach, rękach dorosłego człowieka. 

Gdy weźmiemy odpowiedzialność za całe nasze dotychczasowe życie, ze wszystkimi naszymi zaletami i wadami, dobrymi i złymi chwilami, uczuciami adoracji i odrzucenia, to możemy bardzo dużo zmienić. Jest jeden warunek: przyjąć całą swoją historię, zaakceptować ją, pogodzić się z nią i zacząć tworzyć nowego siebie z nową historią, która będzie świadomym działaniem.

 

Każdy człowiek ma w sobie potrzebę akceptacji. Na szczęście na pokochanie siebie nigdy nie jest za późno :)

Daria :)

Cisza

Cisza jest głosów zbieraniem!

Jest w ciszy coś tajemniczego, coś co sprawia, że ludzie często nie chcą jej poznać a może nawet podświadomie jej unikają gdy pojawia się możliwość konfrontacji.

Cisza niesie ze sobą wszystkie nasze niewypowiedziane myśli, te pozytywne jak i negatywne odczucia, problemy, frustracje a czasem też nudę. Z tymi ostatnimi jest często kojarzona

i dlatego jest bardzo umiejętnie zagłuszana wszystkim czym się da. Wiele osób i może ja kiedyś też, nie wyobrażało sobie za długo siedzieć w ciszy. Bo co można robić gdy nie gra muzyka, gdy mama nie mówi o obiedzie a koleżanka nie planuje ile wydać na kosmetyki czy kolega ile zainwestować w nowy samochód? Przecież to nic-nie-robienie to nuda 

i marnowanie czasu ;) 

Takie myślenie mnie opuściło już jakiś czas temu i jestem za to bardzoooo wdzięczna bo właśnie w momencie gdy pokochałam ciszę moje życie nabrało nowego tempa, nowego zapachu i nowego znaczenia.

Bo przecież cisza to pole pełne marzeń, piękne wspomnienia, głos intuicji i spokój ducha. 

W ciszy rodzą się najpiękniejsze wizje i pomysły. W ciszy duch się raduje i odpoczywa od zgiełku życia.

Bywa jednak, że cisza jest trudna, że zadaje niewygodne pytania i stawia nas pod ścianą. Zdarza się, że czyni nas bezbronnymi przed własnymi myślami i osądami. Ale wiecie co? To mija :) 

Po serii trudnych pytań, kilku wypłakanych, z beznadziejności sprawy, paczek chusteczek wszystko wskakuje na najlepszy z możliwych dla nas torów a życie nabiera tempa. Po przekroczeniu pewnej granicy mamy już w sobie tylko spokój i harmonię. Jesteśmy innymi ludźmi i na wszystko patrzymy inaczej. Nic już nie jest tak ważne jak nasz wewnętrzny spokój. Wtedy w ciszy potrafimy odpoczywać i delektować się nią. Nie szukamy już wypełniaczy w postaci dźwięków, wyjść do ludzi byleby nie być samym. Wolny weekend spędzamy za miastem w lesie lub we własnym pokoju a nie w tłocznej galerii czy na imprezie na której jesteśmy bo tak wyszło. Po pracy szukamy chwili dla siebie aby po prostu pobyć sam na sam z naszymi myślami które są dla nas bardzo dobre :)

Cisza bywa trudna ale gdy odnajdziemy w niej siebie, odnajdziemy siebie naprawdę to już nigdy nie będziemy chcieli od niej odejść!

 Daria :)
 

Cuda, cudziki

Cuda się dzieją, czy je dostrzegamy czy nie :)

Cud określany jest jako "zjawisko paranormalne lub zdarzenie z różnych przyczyn nie posiadające wiarygodnego, naukowego wytłumaczenia" (źródło: internet).

Każdego dnia każdy z nas przeżywa swoje osobiste cuda, z tą różnicą, że jedni je dostrzegają
i są ich świadomi a inni nie. Dla niektórych osób pewne rzeczy, sprawy, stany emocjonalne po prostu są, gdy dla innych są one oznaką tego, że wydarzyło się coś niewiarygodnego, coś czego się nie spodziewali i co śmiało mogliby nazwać cudem. To inne pole widzenia wynika z faktu, że jako ludzie jesteśmy różni i inaczej postrzegamy świat i w odmienny sposób określamy swoje prywatne cuda i cudziki.

A przecież cudem może być dosłownie wszystko i to tylko od nas zależy czy się tym dla nas stanie. Ważne to pamiętać że coś co my tak nazwiemy nie musi nim być dla wszystkich bo to przecież nasz cud i najważniejsze aby był nim w naszych oczach i w naszym sercu :) Wtedy to możemy się nim szczerze cieszyć i być za niego wdzięcznymi.

Dla tych którzy są w pełni sił witalnych zdrowie jest czymś co mają i należy się im ono jakby z urzędu. Dla osoby chorej wyzdrowienie po ciężkiej choroby i bycie w pełni sprawnym
i zdrowym jest cudem. 

Dla bezdzietnej rodziny możliwość adopcji czy sytuacja finansowa pozwalająca na przeprowadzenie zapłodnienia metodą in vitro, stają się cudem. 

Dla człowieka, który pozbawiony został domu znalezienie nowego lokum staje się cudem.

Dla kogoś kto zgubił ofiarowany przez ulubionego dziadka długopis odnalezienie go jest cudem.

 

Dla osoby wierzącej wysłuchanie wszystkich jej próśb i ich realizacja- staje się cudem.

... 

Cudem może być po prostu wszystko i tak naprawdę nim jest, jeśli takim go uczynimy :)

Cudem jest życie, dobrostan, radość, miłość i szczęście.

Cudem jest możliwość oglądania słońca i słuchania ptaków.

Cudem jest to, że mogę się komunikować teraz z Wami dzięki internetowi i laptopowi spoczywającemu na moich kolanach :) 

Czasem czujemy, że sprawy nas przerastają i że nie nadążamy za tempem które narzucił nam świat. Czasem wszystko jest na opak i pod górkę. Czasem wiatr wieje właśnie w nasze oczy a deszcz pada dokładnie nad naszą głową. Czasem nie mamy chęci na nic ani nie mamy chęci tego zmieniać. Czasem bywa właśnie tak ;)

Ale bądźmy dobrej myśli, to co "czasem" jest tylko chwilowe. Gdy spadnie nam na głowę trochę wody z nieba zaraz po nim spaść przecież może manna, dlatego że tak właśnie wygląda cud życia- mojego, Twojego, każdego :) 

Wystarczy być realistą i widzieć więcej niż oczy, czuć więcej niż nos i słyszeć więcej niż uszy ;)

Daria :)

Intuicja

Intuicja, nasz wewnętrzny głos.

Intuicja daleka jest od kalkulacji. Kalkulacji się uczymy, troszkę "małpujemy" od innych. Intuicja to nasz dar, z którego możemy częściej lub rzadziej, mniej lub więcej korzystać,

w zależności od tego jak umiemy i jak chcemy siebie samych słuchać.

Samo słowo intuicja (z łac. intuitio – wejrzenie) objawia się w postaci nagłego przebłysku myślowego, w którym dostrzega się myśl, rozwiązanie problemu lub odpowiedź na nurtujące nas pytanie. 

Natura intuicji wynika z tego, że jest ona procesem podświadomym, którego nie można kontrolować. Można jedynie dopuszczać lub odrzucać podawane przez intuicję rozwiązania. Jest ona procesem bardziej kreatywnym i działającym na wyższym poziomie abstrakcji w porównaniu do myślenia logicznego. 

Intuicja nie jest przypisana ani kobiecie ani mężczyźnie a wiąże się z emocjonalną sferą natury każdego człowieka. Oczywiście nie obcy nam jest jednak stereotyp kobiecej intuicji, nad czym nie będę się raczej rozpisywać :) Prawdą jest to, że kobiety wykorzystują częściej swoją intuicję w stosunku do innych osób i relacji z ludźmi a mężczyźni operują nią 

w kwestiach pracy. Intuicja nie ma płci i jest tak naprawdę połączeniem kobiecej emocjonalności i męskiego dystansu dlatego nasze zachowania kierowane wewnętrznym głosem  są uniwersalne.

Gdy podświadomość, czyli nasz wewnętrzny głos, nie jest ograniczana przez sztywne bariery i wymogi logiki, myśli płyną swobodnie. To właśnie wtedy "wpadamy" na cudowne pomysły, to właśnie wtedy powstają wielkie idee i ponadczasowe prawdy. Gdy niezmącony schematami umysł odpoczywa, do działania rusza intuicja :)

Jest ona szeptem w uchu, szybką myślą, która pojawia się i zaraz znika. To zawsze najlepsze wyjście z sytuacji, najprostsze rozwiązanie. Jeśli ktoś wierzy w anioły to intuicja może być dla niego właśnie takim głosem anioła :)

Intuicja jest daleka od opinii, poglądów i powszechnie przyjętych norm. 

Jest głosem serca, czystym dobrem.

 

Daria :)

Łzy to zmaterializowane emocje.

Łzy to zmaterializowane emocje. 

Łzy kojarzą się większości osób ze smutkiem, cierpieniem i innymi formami bólu.

Nawet teraz szukając w sieci zdjęcia, które odpowiadałoby moim wyobrażeniom tego o czym chce napisać napotkałam wyłącznie te które mają w sobie słowo: żal, rozłąka, udręka, sucha dusza. 

Dużo w tym prawdy bo przecież gdy nam smutno i gdy nam źle, gdy czujemy się bezsilni 

i zrezygnowani, gdy czujemy że coś straciliśmy albo przegapiliśmy świetną okazję, u osób bardziej wrażliwych łzy pojawiają się w "mgnieniu oka". U twardszych zawodników potrzeba więcej emocji, więcej czasu aby łezka zakręciła się w ich oku. Są i tacy którzy nie płaczą choć odczuwają podobnie do tych płaczących, taka ich natura i być może z czasem problem 

z wysuszeniem się oka ;)

Kobiety płaczą częściej, mężczyźni rzadziej- tak to już jest i jak świat światem tych prawideł nikt nie zmieni bo w sumie dlaczego by zmieniać naturę ludzką :)

Łzy wyrażają emocje.

Sama należę do osób, o których można by powiedzieć "płaczących za 5 innych" ;)  Łezka tu, łezka tam, nie czyni większej różnicy, chętnie się nimi dzielę ze światem ;)

Znając siebie i źródło mojego rozczulania się nad bajkami, melodramatami, szczęściem innych lub swoim, a czasem nad rozlanym mlekiem, mogę śmiało napisać, że dla mnie łzy to zmaterializowane myśli i odczucia, to projekcja stanu ducha, coś co oczyszcza duszę i to niekoniecznie w negatywnym znaczeniu. 

Przecież mnóstwo ludzi płacze z wielkiej radości, ze wzruszenia, z ogromu miłości, satysfakcji... Młode mamy płaczą przy pierwszym zębie dziecka i nie dlatego, że odczuwają ból wyżynania się ząbka ale dlatego, że widzą jak ich mały cud się rozwija.

Ile rodzajów emocji tyle łez, ile ludzi tyle emocji i tak się koło zamyka ;)

Dlatego łez nie trzeba się bać ani wstydzić bo łzy nas wyrażają tak samo jak uśmiech za którym większość przecież przepada.

Łez można się nauczyć gdy nauczymy się człowieka po którego policzku ta łza spływa.

P.S. Jako że nie znalazłam zdjęcia o pozytywnym wydźwięku załączam obrazek oka 

i kanalików łzowych. Taki dodatek dla tych którzy są ciekawi skąd się łzy biorą albo gdzie się chowają gdy ich nie widzimy ;)

Daria :)

Dwulicowość

Dwulicowi ludzie mają 2 twarze, a może i więcej ;)

Człowiek dwulicowy sam siebie do końca chyba nie zna. Używam słowa "chyba" bo przecież nie wiem jak jest naprawdę i wszystko co napiszę jest, jedynie i zarazem, zbieraniną moich przemyśleń i efektem rozmów międzyludzkich, które lubię prowadzić.

Taki ktoś być może nigdy siebie nie poznał, a może nie potrafi się zdecydować czy siebie takiego lubi więc tworzy różne scenariusze i jak kameleon dostosowuje się do warunków w których raz będzie mu lepiej być różowym albo niebieskim. Jest to naprawdę nie lada wyczyn pamiętać wszystkie zachowania i zagrania, no ale przecież skoro tym żyje na co dzień to tym się staje i z czasem może być mu z tym nawet dobrze. Mógł także zapomnieć już jaki jest skoro musi tyle razy w ciągu dnia czy życia udawać kogoś kim nie jest...

Dużo tu słowa "może" bo przecież jest tak wiele opcji, że wychodzenie z "jedynym słusznym" stwierdzeniem byłoby spłyceniem tematu i wielkim uproszczeniem.

Temat jest o tyle ciekawy, że zapewne dobrze nam wszystkim znany. Mniej lub bardziej ale wydaje mi się, że każdy z nas ma wyrobione zdanie na temat ludzi, którzy szczerość postrzegają w zależności od potrzeb chwili i osób ;)

Można ich oceniać, zastanawiać się dlaczego są tacy czy inni, dlaczego robią tak a nie inaczej, ale po co? Ich nie zmienimy, sami stracimy energię na rozwiązywanie tej mistycznej sprawy 

i rozkminki, które najprawdopodobniej zaprowadzą nas w  ślepy zaułek własnego umysłu.

Jeśli ktoś nam nie odpowiada, nie "czujemy" jego wibracji, nie mamy z nim wspólnych tematów, gdy czujemy się manipulowani i oszukiwani- odejdźmy i pozwólmy temu komuś być jakim jest. Nie chciejmy zmieniać ludzi na siłe tylko dlatego, że nie mieszczą się oni w naszych kanonach "piękna" i gustu.

Dbajmy o siebie, o relacje które nas budują i rozwijają a ludzi których "nie czujemy" zostawmy innym bo dla kogoś innego Ci ludzie mogą być "lekarstwem na całe zło" takimi jakimi są. 

Z wiatrakami można walczyć ale po co? ;)

Daria :)

Czekanie i cierpliwość

Człowiek całe życie na coś czeka !!!

Tak sobie myślę, że człowiek całe swoje życie na coś czeka. Czeka na wiosnę, na ferie zimowe, na porę lunchu, na kolekcję ciuchów w ulubionym sklepie, na miłość życia, na idealną pracę, na 5-cyfrową sumę konta bankowego... Czekamy. Jest to chyba wpisane w naszą naturę tak samo jak myślenie czy odruchy bezwarunkowe ;) Jesteśmy oczywiście przy tym mniej lub bardziej cierpliwi i w różny sposób wytrwali w dążeniu do celu gdy wychodzimy z założenia że szczęściu można troszkę pomóc :)

Jako że życie ma dla nas pakiet różnych niespodzianek, niczym torba św. Mikołaja, dostajemy to na co czekamy albo nie- tak jest i nie ma się na czym rozwodzić, fakty sa faktami. Prawdą jest bowiem to, że jest część tego ziemskiego świata i pewien pakiet zjawisk, których nigdy nie pojmiemy. Nie wszystko jest wytłumaczalne i pewne rzeczy dzieją się nie dlatego że je chcemy ale dlatego że są nam potrzebne w naszym stawaniu się mądrzejszym i bardziej świadomym. No ale do brzegu. Gdy zdamy sobie z tego sprawę to spada nam ciężar z serca ponieważ zdejmujemy z nas samych jednocześnie odpowiedzialność za idealne planowanie wszystkiego i trzymanie ręki na pulsie w razie "gdyby coś" ;)

Jednym czekanie przychodzi z większą a innym z mniejszą łatwością, to już wiemy 
i praktykujemy tak czy owak. Są ludzie którzy są tak niecierpliwi, że wszystko co się wokół nich dzieje, ma być "na wczoraj" ;) Tacy ludzie zawsze się spieszą i śladem po ich obecności w naszym otoczeniu jest świst powietrza który słyszymy w uszach. Nie do końca może wiedzą za czym gonią ale do tego właśnie się przyzwyczaili, tak żyją od dawna i inne życie nie jest w zasięgu ich planów. Jednym odpowiada to bardziej i Ci ludzie świetnie odnajdują się w ciągłym ruchu i rozgardiaszu (dla nich nie jest to rozgardiasz) a inni wytrzymują kilka dni, tygodni może miesięcy i dochodzą do wniosku że muszą odpocząć. To tak jak Forrest Gump po 3 latach 2 miesiącach 14 dniach i 16 godzinach biegania powiedział: "Zmęczyłem się. Chyba już wrócę do domu."

Pytanie nie brzmi czy dobrze że ktoś biegnie a inny truchta. Pytanie nie brzmi czy to dobrze że umie czekać czy jest zniecierpliwiony i zatroskany upływającym czasem.

Pytanie brzmi czy wiemy na co czekamy i czy potrafimy wykazać się cierpliwością?

Oba te słowa na literę "c" stojące po jednej stronie bieguna dają nam wewnętrzny spokój- czekamy, jesteśmy cierpliwi bo wiemy że nic nie przyspieszymy, że rzeczy dzieją się kiedy mają się dziać. Pozwala nam to na czerpanie przyjemności z obecnej chwili, bycie tu i teraz, docenianie obecnych wydarzeń i ludzi. Potrafimy wtedy zachwycać się drobiazgami bo mamy oczy szeroko otwarte. Czekamy ale jesteśmy spokojni bo co ma przyjść to przyjdzie a nasz czas jest teraz i to właśnie TERAZ należy go wykorzystywać.

Gdy czekamy "za bardzo" i "za często", życie nam umyka. Skupiamy się tak mocno na tym co ma być, że nie widzimy zmieniających się pór roku, ludzi na ulicy, zachodzącego słońca, własnych myśli. Niecierpliwość to nasz wewnętrzny opór na wszystko co jest inne niż to na co czekamy i choćby działy się cuda wokół, to nie dają nam one wielkiej radości i fascynacji.

Czekać trzeba umieć a cierpliwość jest sztuką i nie każdy ją jeszcze posiadł. 

Daria :)