Szukanie wymówek

Wymówkę można szukać lub już mieć ją gotową!

Z wymówkami jest tak: albo się ich szuka albo się je już ma ;) 

Zazwyczaj nie musimy wcale nawet daleko szukać ani głęboko kopać aby podać przykład jej użycia w naszym życiu. Nie zawsze robimy to w pełni świadomie i z premedytacją i wtedy aby wyjść z sytuacji obronną ręką i czegoś uniknąć, przed czymś się obronić, możemy powiedzieć że "szukamy" wymówki. Nie mamy gotowej odpowiedzi, nie podajemy na tacy powodu naszego wykrętu.

Gdy robimy coś z pełną świadomością i premedytacją, wymówkę mamy wcześniej przygotowaną i wyciągamy ją w sytuacji kryzysowej jak asa z rękawa. Dokładnie wiemy dlaczego nie jesteśmy w stanie czegoś zrobić, skąd nasza odmowa. Mamy usprawiedliwienie i często jest ono na tyle przekonywujące, że sami nawet w nie jesteśmy w stanie uwierzyć ;)

Z wymówkami jest też tak, że mogą one dotyczyć nas samych lub osób z naszego otoczenia. Gdy sami sobie staramy coś wmówić to nie robimy nic innego jak się okłamujemy bo jak to mówi Aleksander Pope "Wymówka jest gorsza od kłamstwa, bo jest kłamstwem, przy którym obstajemy."

Gdy stosujemy wykręt w stosunku do innej osoby, to oszukujemy kogoś. 

Morał więc jest taki, że wszystko co nie jest prawdą, a jest wymyślonym powodem którym tłumaczymy swoją rzekomą niemożność, w nasze działanie wkrada się kłamstwo, które niestety wcześniej czy później może do nas wrócić.

Wymówkę można mieć na wszystko:

- na to aby nie iść do szkoły bo nie lubimy nauczyciela od matematyki;

- aby nie pójść na aerobik na który zbieramy się od roku;

- aby nie trzymać diety bo i tak wiemy że za 2 miesiące się złamiemy i nastąpi efekt jo-jo ;

- aby nie uczyć się grać na gitarze bo nigdy nie zostaniemy wielką gwiazdą rocka (choć jest to nasze marzenie);

- aby nie zmyć przez 2 dni naczyń bo trzeciego dnia i tak się znów pobrudzą;

- aby nie wstać na wschód słońca bo przecież jutro słońce też będzie wstawało...

Wymówki nam towarzyszą, są jak nasz cień.

Nie zawsze są efektem naszego lenistwa czy lekceważenia danej sytuacji. Bywają one naszym przyzwyczajeniem i wynikają z impulsu.

Gdy nam się nie chce wstać rano z łóżka na poranne bieganie zdecydowanie nie myślimy
o tym, że wczoraj o tym marzyliśmy a skupiamy się na tym, że teraz nam się nie chce i każda wymówka będzie lepsza niż wyjście z ciepłego łóżka ;)

Nie o to chodzi aby za każdą wymówkę chłostać się po plecach i pluć sobie w brodę. 

Chodzi o to aby być świadomym, że czasem nasze własne wymówki mogą odebrać nam wiele przyjemności z przeżywania wschodu słońca czy zapachu lasu o poranku.

Być czujnym na wmawianie sobie samemu, że nam się nie chce albo że coś nie ma sensu. Sprawdzić to, podjąć próbę i wtedy zadecydować czy coś nie jest dla nas.

Nie pozwolić naszym lękom, niechęci czy lenistwu wygrać z naszymi planami albo propozycjami innych osób :)

Daria :)

Najważniejsze są czyny.

Rzeczy istnieją gdy są "namacalne".

W tym temacie nie chcę się szczególnie mocno rozpisywać. Dlaczego? 

Rzecz w tym, że niemal wszystko co mogę tu napisać, jest każdemu z nas już znane, będzie bardziej przypomnieniem (wywoła być może chwilę refleksji), niż przysłowiowym "odkryciem Ameryki". Jeśli się nim jednak stanie to naprawdę już teraz jest to dla mnie powód do radości.

Cokolwiek wydarza się w naszym życiu, jakakolwiek sytuacja nie ma w nim miejsca, to dzieje się ona tylko dlatego, że ktoś lub my sami, podjęliśmy działanie zmierzające w konkretną stronę.

Mogło być ono wyczekiwane, mniej lub bardziej zamierzone, czasem wymuszone a może 

i niechciane ale się wydarzyło. Coś się stało i doszło do manifestacji tego co było myślą, planami, marzeniami, niewypowiedzianymi słowami.

Skoro się wydarzyło to znaczy, że istnieje a idąc tym tokiem, wszystko co pozostaje w sferze planów, obietnic i słów- nie istnieje.

Jeśli kogoś lubisz a mu o tym nie powiesz i tego nie okażesz- ten KTOŚ nie będzie tego wiedział, nie będzie wiedział, że stan sympatii "istnieje".

Jeśli chcesz zmienić pracę i nie podejmiesz żadnych działań w stronę poszukiwań- Twoja nowa praca teraz nie istnieje.

Jeśli ktoś przyjdzie do Ciebie z propozycją pracy a Ty jej nie przyjmiesz bo nie wierzysz że dasz radę i wolisz pozostać w miejscu, które choć niechciane, jest znane czyli bezpieczne- nie zmienisz pracy, nowa praca nie istnieje.

Jeśli chcesz być aktorem, piosenkarzem, malarzem a jedynie o tym marzysz i nie łapiesz okazji by się pokazać, podszkolić, zaistnieć- będziesz tym KIMŚ lecz nadal w sferze marzeń.

Jeśli marzy Ci się podróż do Australii, na Islandię, dookoła świata a boisz się, że nie będzie Cie na nią nigdy stać a poza tym nie znasz języka kraju do którego chcesz jechać- zacznij się uczyć angielskiego, oszczędzaj już dziś, planuj trasy i wyszukuj połączenia... działaj, bez tego nie spełnisz swojego marzenia.

Wszechświat sprzyja odważnym. Nie bój się marzyć, mierzyć wysoko, wybiegać w przyszłość.
Kreuj swoją przyszłość, działaj aby to wszystko stało się Twoją rzeczywistością.

Jeśli nie dasz sobie szansy działaniem, choćby małą próbą ale taką na 100% wydajności, to wszystko co mogło się wydarzyć, każda niewypowiedziana emocja i ukryte uczucia, nie zaistnieją.

Jeśli kogoś kochasz- powiedz mu to, naprawdę nie masz nic do stracenia.

Jeśli chcesz zmienić swoje nawyki żywieniowe- zacznij od teraz, podejmij decyzję że chcesz tej zmiany i zrób to- nie masz nic do stracenia.

Jeśli chcesz zamieszkać w innym kraju- ucz się języka jego mieszkańców, czytaj 

o możliwościach pracy, zbieraj pieniądze na bilet i pierwsze tygodnie życia tam- nie masz nic do stracenia.

...

Podjęcie działania nie zawsze jest łatwe, często wymaga czasu i dużego zaangażowania ale to przecież to chodzi o Twoje życie, o Twoje plany, Twoje uczycia :)

Istnieje bowiem jedno wielkie zagrożenia gdy "spoczniemy na laurach". Jeśli nie sięgniemy po to o czym marzymy i czego pragniemy, jeśli nie powiemy na głos tego co powtarzamy 

w naszej głowie- TO się nie wydarzy!

  

Życzę Wam i sobie odwagi do wyrażania swoich uczuć, sił do walki o marzenia, które czasem wydają się nam nierealne oraz zaangażowania sercem i ciałem w każdą ważną sprawę :)

Daria :)

Nie wszystko złoto co się świeci!

Nie wszystko co ładnie wygląda jest prawdziwe.

W życiu bywa jak na pustyni, pewne rzeczy okazują się być fatamorganą. Dotyczy to dosłownie wszystkiego z czym mamy jako ludzie do czynienia: piękne kobiety, przystojni mężczyźni, radosne rodziny, płynące przepychem domy, kolorowe witryny sklepów, wielobarwne słodycze, wielkie wyświetlacze telefonów...

Jest pewne polskie powiedzenie do którego chce się tu odnieść- "Nie wszystko złoto co się świeci". Być może zdarzyło się Wam go kiedyś użyć albo się nad nim chwilę zastanowić. 

U mnie tak było i stało się to dość dawno temu gdy zdałam sobie sprawę, że świat w którym żyję bardzo szybko się zmienia i wszyscy, jak jeden mąż, wchodzimy wielkimi krokami w komercjalizację i konsumpcjonizm i natrafiamy na sytuacje w których czujemy się oszukani przez samych siebie i swoje wyobrażenia. Wiadomo, że to wybór każdego z osobna jak mocno w to wsiąka ale na pewno trudno jest przejść obok tego obojętnie i nie "liznąć tematu".

Nie wszystko jednak co na pierwszy rzut oka wygląda dobrze jest dobre, nie wszystko co wydaje się być cenne takim właśnie jest, nie wszystko co pachnie jest świeże, nie każdy człowiek, który mądrze mówi, mówi swoimi słowami a nie każda jaskółka wiosnę czyni ;)

Nie chodzi tutaj o ocenianie tego czy dobrze ubrany człowiek jest równie cenny jak jego odzienie, nie chodzi o to czy książka która ma ładną okładkę jest godna uwagi i nas zainteresuje, nie chodzi o to czy ładnie zapakowany słodycz jest smaczniejszy od tego 

w zwykłej folii, nie chodzi o to czy krowa, która dużo muczy daje dużo czy mało mleka. Chodzi o naszą świadomość, że to jak rzeczy odczuwamy to jest nasze postrzeganie, nasza ocena i subiektywne spojrzenie. Chodzi o to, że jednym może podobać się "TO" a drugim "TAMTO" i że każda z osób na swój sposób będzie mieć rację.

Rzeczy, które oceniamy przez pryzmat naszego doświadczenia, mogą i mają oczywiście prawo, okazać się innymi niż nasze wizje. Im bardziej jesteśmy świadomi tego, że wszystko co widzimy kreujemy poprzez pewien znany nam punkt odniesienia, tym większą mamy swobodę w momencie gdy odkrywamy prawdę. Gdy nasz obraz okazuje się fatamorganą. Nie mamy wtedy do siebie żalu, nie biczujemy się za to że źle oceniliśmy sytuację. Stajemy się dla siebie bardziej wyrozumiali bo wiemy, że w momencie postrzegania byliśmy ze sobą 

w prawdzie i tak to właśnie widzieliśmy. 

Być może nie raz nasze złoto okazało się być tombakiem...

Najważniejsze to jednak pamiętać, że w danym momencie to co widzieliśmy było dla nas złotem a dopiero ludzie i czas zweryfikowały to gdzie była prawda.

Życzę nam wyrozumiałości do naszych ludzkich pomyłek 

i nauki z nich wypływającej :)

Daria :)

Dobroć vs. naiwność

Wąska jest granica pomiędzy dobrocią a naiwnością!

Na ten temat miałam pisać około miesiąc temu ale wyszło jak wyszło i piszę dziś :)

Patrząc na siebie samą i moje otoczenie, dawno już doszłam do wniosku, że bardzo niewiele trzeba aby dobroć człowieka była wykorzystana przeciw niemu samemu przez drugą osobę, czyniąc z nas, kolokwialnie mówiąc- osobą naiwną.

Najczęstszą przyczyną nie jest to, że trafiamy na złych ludzi ale to, że sami jako dobrzy, lojalni i trzymający się mocno etycznych zasad ludzie, postępujący w określony sposób, nie jesteśmy świadomi, że ktokolwiek może myśleć i działać inaczej. Nie dopuszczamy do siebie myśli, że ktoś mógłby świadomie nas skrzywdzić albo wykorzystać tylko dlatego, że dzięki temu poprawi się jego sytuacja finansowa czy samopoczucie.

To jest tak, że jeśli Ty nie kradniesz to wierzysz że inni też nie kradną, jeśli Ty nie zdradzasz to inni też nie zdradzają, jeśli Ty nie oszukujesz i nie plotkujesz to inni też tego nie robią... 

A prawda jest taka, że ludzie tak robią, że czasem jest to ich cały świat i ich sposób na życie.

Bywa, że zaufamy komuś, że pokładamy w nim nadzieje a taka osoba następnie nas oszuka.

Bywa, że pożyczymy komuś pieniądze i okażą się one darowizną.

Bywa, że z dobrego serca przygarniemy kogoś pod nasz dach a on nas okrada.

Bywa, że powierzymy komuś wszystkie swoje sekrety a on wykorzysta je przeciwko nam.

Bywa też, że zaufamy i się nie zawiedziemy.

Bywa też, że pożyczymy i dostaniemy z nawiązką.

Bywa też, że pomożemy a potem sami otrzymamy pomoc.

Bywa więc różnie.

 

Ludzie zawsze dokonują wyborów. W momencie gdy pojawia się myśl, mogą w nią wejść albo się od niej odsunąć. Mogą nas skrzywdzić albo nie. To my możemy dać się skrzywdzić albo stawić sytuacji czoła i powiedzieć, że się nie damy manipulacji. Zawsze mamy wybór.

Jeśli czujemy, że ktoś nie jest z nami szczery, gdy słyszymy że nasza intuicja coś nam szepcze do uszka, gdy widzimy drobne znaki pokazujące że ktoś się nami bawi, to zawsze mamy wybór- pozwolić na to i potem żałować albo nie wchodzić w to, odsunąć się i uniknąć konfrontacji.

Jeśli wiemy, że mamy w zespole, w gronie znajomych, w rodzinie, kogoś kto taki jest- nie musimy z nim przystawać, nie musimy wdawać się w dyskusje, wchodzić w interesy, zwierzać się i troszczyć o jego sprawy. Możemy a nawet mamy obowiązek zadbać wtedy o siebie, stwierdzić przed samymi sobą, że naszą dobroć wolimy przelać na kogoś kto z tego zrobi dobry uczynek a nie na kogoś kto chwiejny jak chorągiewka wykorzystuje to że chcemy dobrze dla wszystkich.

Ktoś mądry powiedział kiedyś, że wszystkich się nie da zadowolić. I słusznie. Zadbać na początku trzeba zawsze o siebie aby potem mieć z czego dawać innym. Dawać jednak nie z poziomu naiwności i rozdawnictwa a z poziomu świadomego dzielenia się tym co mamy. Można wykorzystać biblijne talenty i mieć ich więcej albo sprzedać duszę za judaszowe srebrniki, wybór leży po naszej stronie.

Warto być dobrym bo z dobra rodzi się tylko dobro i jeszcze więcej dobra. 

Nie warto wierzyć we wszystko co się świeci i mieć oczy i serce otwarte na to co wyczuwa nasza intuicja a do czego czasem sami się głośno nie chcemy przyznać.

Życzę nam bycia dobrym, życzę nam wiary w ludzi połączonych z brakiem złudzeń, że każdy postrzega ten świat tak samo jak my i że dokonuje tych samych, "w naszych oczach słusznych" decyzji.

Daria :)

Inspiracja

Inspiracja inspiruje!

Strona internetowa PWN nie rozpisuje się na temat inspiracji. Zgodnie z nią inspiracja to:

1. «natchnienie, zapał twórczy»

2. «wpływ wywierany na kogoś, sugestia»

 

Przy wyszukiwaniu grafiki pod tym samym hasłem najwięcej odsłon znaleźć można 

w kategorii ciuchów, wzorów na paznokcie i diet odchudzających...

A przecież inspiracja dotyczy każdej sfery naszego życia. Inspirować może każdy i na dowolny sposób. Najpiękniejsze jednak w inspiracji jest to, że osoba inspirowana może dalej sama inspirować :)

 

Większość z nas ma w życiu jakiś cel, zdefiniowany, nazwany, określony nawet często 

w czasie. Dążąc do niego jesteśmy w niego zaangażowani całym sercem. Poświęcamy mu swoje godziny życia, szkolimy się, płacimy innym ludziom aby nam pomogli do tego celu się zbliżyć. Stajemy się lepsi bo pracujemy nad sobą i sami sobie udowadniamy że możemy więcej. Dzięki naszej ciężkiej pracy i osiągnięciu celu stajemy się symbolem zwycięstwa, wyznacznikiem sukcesu, tym samym stając się niejednokrotnie inspiracją dla ludzi którym imponuje to co robimy i do czego już doszliśmy. Wachlarz umiejętności, zachowań 

i atrybutów takiej osoby jest ogromny. Inspirować mogą sportowcy, aktorzy, lekarze, adwokaci, pisarze, wykładowcy, artyści różnej maści, przedszkolanka, zegarmistrz, misjonarz, ksiądz, właściciel sklepu osiedlowego.... 

 

Ta wspaniała cecha nie jest przypisana ani zawodom ani specjalizacjom a zawsze ludziom. 

 

Inspirujemy gdy pokazujemy że MOŻNA, że SIĘ DA, że WARTO! I choć czasem walczymy z wiatrakami i idziemy pod wiatr to dążymy do celu i rozpościera się wokół nas łuna chęci 

i determinacji. 

 

Inspirujemy bo robimy to co jest czyimś marzeniem. Inspirujemy bo działamy tam gdzie komuś nie chciało się wejść. Inspirujemy bo jesteśmy tym, kim ktoś chce być w przyszłości, kimś z kogo chce czerpać i się uczyć- być może pogody ducha, może samodyscypliny, może zaradności a może głowy do interesów i odwagi cywilnej. Inspirujemy bo wzrastamy

i stajemy się lepsi dzięki temu co robimy dla samych siebie a co staje się potem udziałem innych.

Inspiracja kojarzy mi się tylko i wyłącznie z rzeczami dobrymi. Nie można przecież inspirować do złego ;)

 

Bywa, że jesteśmy czyimś natchnieniem całkiem nieświadomie. Uważamy siebie za bardzo przeciętnego człowieka, bez większych osiągnięć na koncie. Nie mamy orderu, dyplomu, medalu. Nie wyróżniamy się spośród tłumu ani nie jesteśmy  tematem rozmów- bynajmniej tak się nam wydaje bo... Bo kto wie czy nasz uczeń w szkole nie marzy o tym by być kiedyś taki jak jego pani od biologii? Bo skąd wiadomo, że nasz klient nie śni po nocach o tym aby być takim wspaniałym fryzjerem jak my? Bo skąd wiadomo na jak wiele osób mamy wpływ każdego dnia , w każdej sekundzie naszego życia, tym co powiemy albo jak zareagujemy? Bo kto wie jak ważna była pomóc starszej Pani na przejściu dla pieszych na którym też stała matka z dzieckiem a to dziecko bacznie obserwowało nasze zachowanie? Bo kto wie ile radości możemy dodać nieznajomej osobie uśmiechając się do niej na ulicy? Bo kto wie...

 

Celem życia jest żyć a życie to inspirowanie i szukanie inspiracji w innych. Wokół nas jest mnóstwo osób od których możemy czerpać i się uczyć.

Czasem inspiracji trzeba poszukać na własną rękę a czasem przychodzi ona sama gdy tylko mamy otwarte oczy a jeszcze szerzej serce ;)

 

Grunt to pamiętać że wszystko jest w nas i że to kim jesteśmy i jacy jesteśmy zawsze ma wpływ na ludzi. Nasze działania mogą budować lub burzyć, tym samym mogą inspirować lub demotywować.

Nikt nie jest samotną wyspą a żadne nasze działanie nie pozostaje bez echa! Dlatego warto żyć tak aby inspirować i pamiętać przy tym, że osoba zainspirowana inspiruje kolejne osoby czyniąc nas tym samym pośrednikiem w szerzeniu dobra :)

 

Daria :)

 

 

 

Lęk

Nie lękaj się!

Byłam wczoraj na saunie. Pewnie nie tylko dla mnie jest to miejsce gdzie można zrelaksować ciało ale i dokarmić, odświeżyć ducha. Miałam dość ciężki energetycznie tydzień a oznaczało to to, że nie do końca czułam się dobrze sama ze sobą, coś chodziło mi po głowie ale nie potrafiłam nadać temu nazwy. Nie umiałam dzielić się tak bardzo miłością i radością jak robię to zazwyczaj a oczy nie były radosne tak jak zwykle. Ewidentnie coś się działo ale nie wiedziałam gdzie szukać więc postanowiłam czekać na objawienie.

Podczas chwili relaksu, gdy ciało odpoczywa a myśli stają się wolniejsze, pojawiają się często odpowiedzi na dręczące nas pytania, powstają złote myśli. To w momencie gdy zostajemy sami ze sobą zaczynamy dochodzić do sedna spraw które czekały na rozwiązanie w kolejne "spraw nierozwiązanych leżących z tyłu głowy" ;) To najczęściej sterta myśli, uczuć, które nie mają siły swoim słabym głosem przebić się przez hałas codzienności. 

Finał wczorajszych rozkminek i mocnych przemyśleń, które w saunie miały swój początek, przyszedł dzisiaj rano. To właśnie wtedy uświadomiłam sobie, że mam w sobie lęk, że się boję i że to uczucie jest we mnie od tygodnia i z każdym dniem ono narastało. Jako że dużo się modlę to i tym razem poprosiłam o prowadzenie, o odpowiedź i tak też się stało. Jak za dotknięciem magicznej różdżki spłynęła na mnie wiedza, świadomość i mogłam powiedzieć sobie głośno czego się boję, co czyni ze mnie mniej pogodną kobietę. Wypłakałam swoją słabość i tym samym radość z powodu odkrycia PRAWDY. Stałam się wolna i bardzo wdzięczna.

Wszyscy się czegoś lękamy. Wszyscy się czegoś boimy a różnica polega tylko na tym, że jesteśmy tego mniej lub bardziej świadomi. Lęk nas paraliżuje, jest naszym największym wrogiem.

Choć wydaje się nam, że jesteśmy spokojni, to narastający stopniowo lęk, kiełkujący w nas bardzo powoli niepokój, sprawia że wszystkie nasze myśli stają się zainfekowane. Lęk pojawia się często znikąd. Jego zalążek możemy dostać w "prezencie" od całkiem nieświadomego "dawcy". Wystarczy, że ktoś w rozmowie napomknie o czymś co nas dotyczy a co jego samego na daną chwilę mierzi i wprowadza w dyskomfort. Delikatnie ukłuje nasze serce i zniknie a my, nic nie wiedząc i jeszcze nic nie czując, zaczynamy krwawić.

Życie jest piękne, świat jest pełen miłości i kolorów, szklanka jest do połowy pełna gdy nagle uświadamiamy sobie że czujemy inaczej, że już nie cieszymy się jak wczoraj, nie emanujemy miłością jak przedwczoraj a nasze oczy nie błyszczą jak 3 dni temu. Widzimy zmianę ale jeszcze nie potrafimy jej zdiagnozować, nie potrafimy znaleźć źródła problemu. A lęk w nas narasta. Odbiera nam chęć do wielu czynności które zwykliśmy robić z "bananem" na buzi. Mamy w sobie niepokój.

Mamy wszystko ale nie mamy niczego. 

Gorzej śpimy, jesteśmy zmęczeni, działamy bardziej jak automat niż jak suwerenny organizm.

Zaczyna nam brakować, zaczynamy odczuwać brak którego tak naprawdę nie ma ale nasz lęk zniekształca rzeczywistość i ten fałszywy brak staje się namacalny. Nawet jeśli mamy wokół siebie mnóstwo miłości, dobra, ciepła to nie cieszymy się tym w 100% bo zaszczepiony lęk zaczyna nam pokazywać wszystko to czego akurat nie mamy. Wchodzimy w czyjąś skórę 

i zaczynamy się obawiać tego czego obawiała się zainfekowana osoba a co najgorsze wierzymy w to i się tym stajemy. Widzimy niedociągnięcia, wymagamy nieosiągalnego, nie mamy cierpliwości. Bardziej niż zwykle wiemy że nie znamy drogi na którą weszliśmy i nie mamy wiary że prowadzi ona w najlepsze dla nas miejsce.

A marzenia i wiara to brak lęku. Realizowanie swoich wizji i celi to brak lęku. 

Życie bez lęku jest pełniejsze, jest dokładnie takie jakie jest. Nasza miłość jest wtedy czysta, cierpliwa i nie potrzebuje zapewnień. Nasza kariera jest jasno określona i się realizuje 

z każdym kolejnym dniem. Nasze plany są pełne pięknych przeżyć i nadziei. 

Gdy pojawia się lęk to wszystko co natchnione, co uskrzydla duszę- znika. Lęk pali wszystkie mosty, zabija każdą ideę i inspirację. Sprawia, że zastygamy w niemocy i boimy się jutra.

A przecież ten lęk to TYLKO nasze myśli, to ziarenko które podlewamy i o które dbamy pozwalając mu wzrastać. To karmiona przez nas najgorsza myśl. Sami tworzymy fałszywe wizje i zaczynamy w nie wierzyć. Przestajemy być sobą a stajemy się naszym lękiem.

Uwalniające, oczyszczające, jest uświadomienie sobie czym jest nasz prywatny lęk i to że ma on taką wielką moc, że gdy się pojawi, to komplikuje rzeczy z natury proste, nie pozwalając się do końca uśmiechnąć. To wszystkie myśli dotyczące rzeczy, osób, uczuć które się nie wydarzyły i na 99% się nigdy nie pojawią w naszym życiu. To miejsce po drugiej stronie naszych marzeń i pragnień do których przestajemy mieć dojście.

I w tym wszystkim, wtedy bardziej niż kiedykolwiek, chodzi o wiarę, o wierność swoim wizjom, marzeniom, planom i miłości. Tam gdzie jest lęk nie ma miłości a tam gdzie jest miłość nie ma lęku. Te dwa stany nigdy ze sobą razem nie goszczą w naszym sercu, 

w naszych myślach. Radować i dzielić się radością tak prawdziwie możemy jedynie odczuwając miłość i wdzięczność.

Zaniechać trzeba tego co nas rozprasza i co powoduje rozbicie. Nie poddawać się słabościom i doceniać jak wielu już mamy i jak daleko już dotarliśmy. Wiedzieć że czasem bywa trudno, pod górkę z wybojami ale to element drogi i dopóki mamy w sobie miłość żadna przeszkoda nam nie straszną a żaden mur nie za-wysoki do przeskoczenia.

Chodzi o to aby kochać całym sercem, pokazywać to, mówić, aby doceniać i dziękować. Chodzi o to aby serce napełnić dobrem i dbać o tych którzy są dla nas najważniejsi.

Chodzi o wdzięczność i docenianie.

Zawsze chodzi po prostu o MIŁOŚĆ!

Niebo jest zawsze na swoim miejscu, wystarczy podnieść głowę by je dostrzec.

Daria :)

O stawianiu sobie celi

Celowość jest ważna!

Na rozmowach kwalifikacyjnych często zadawane pytania to: co Chce Pan/i robić za rok, za 3 lata, za 5 lat?

Niektórzy z nas mają już w głowie odpowiedź, bo mają plan gdzie chcą wtedy być, co chcą osiągnąć, czym chcą wtedy dysponować. Wiedzą też jak chcą do tego dojść, jakimi drogami, sposobami, kosztem jakich wyrzeczeń i poświęceń.

Może aby za 3 lata mieć wymarzony dom będą musieli sobie przez ten czas odmówić wakacji z rodziną ale są świadomi, że ich cel uświęca środki i że dzięki temu będą mieć coś co jest dla nich ważniejsze, coś co jest ich CELEM.

To co chcemy robić za rok, 3 i 5 lat to nie musi być koniecznie wiedza o tym, że chcemy 

w danej firmie być w zarządzie spółki, zarabiać 35 tys. miesięcznie, spędzać każdą wolna chwilę na zapełnianiu portfela. To równie dobrze może być świadomość, że za 3 lata chcemy mieć rodzinę, dom w szeregowcu, jednego czarnego kota i białego psa. 

Tyle ile ludzi tyle może być celi, a co ważne, to samo ich posiadanie. Cele mogą być mniejsze i większe, krótko i długoterminowe- ważne aby były nasze i sprawiały, że działamy, że żyjemy po coś i idziemy w jakimś kierunku. 

Gdy nie mamy celu wykonujemy rzeczy z rutyny, dla zasady, dla przyjemności ale najczęściej nie podnosimy swoich kwalifikacji, nie rozwijamy się tak dynamicznie, nie stawiamy sobie granic wytrzymałości i nie operujemy terminami.

Gdy mamy cel, nasze działania zaczynają podążać w konkretnym kierunku, zaczynają nabierać tempa, bo zależy nam bardziej na realizacji. Jak coś robimy to robimy to 

z determinacją i większym zaangażowaniem, mamy poczucie większej odpowiedzialności 

i przynależności.

Celem może być zrzucenie kilku kilogramów, podwyższenie stopnia znajomości jakiegoś języka obcego, zdobycie uprawnień instruktora, zrobienie ciasta które od lat nie wychodzi tak jak chcemy, posiadanie fermy strusi, pokonanie rowerem trasy 1000 km w określonej jednostce czasu... 

Możemy stawiać sobie dowolne cele ale od tego już momentu musimy być w pełni odpowiedzialni za ich realizację i skrupulatnie, z pełną dyscypliną dbać o szczegóły, robić postępy i tym samym zbliżać się do mety.

Pamiętać też musimy aby cel był nasz a nie naszych rodziców, znajomych, kolegów z pracy, bo wtedy realizujemy czyjeś a nie swoje marzenia :)

Gdy inwestujemy w zaangażowanie, samodyscyplinę, ciężką pracę i cierpliwość, nasz cel staje się rzeczywistością.

Daria :)