Transformacja wiary.

Transformacja wiary!

Te kilka zdań poniżej potraktować mogę jako mój pamiętnik, jako moją spowiedź z tego czym dla mnie jest wiara i jakiej transformacji ona uległa na przestrzeni kilkudziesięciu lat.

Przypuszczam, że większość z nas zna zdanie często słyszane z ust katolików " wierzący a nie praktykujący".

Ja znam je o tyle dobrze, że samej zdarzyło mi się je kilka razy wypowiedzieć. Ja, kobieta wychowana w tradycyjnej rodzinie katolickiej, gdzie do mszy niedzielnej przykładało się dużą wagę, przestrzegało się postów, celebrowało święta, przyjmowało księdza z kolędą.

Ja, kobieta, która połowę dzieciństwa spędziła w kościele przy organizacji konstrukcji szopki, grobu Bożego, przy układaniu kwiatów na ołtarze i na plebanii gdzie przyjmowałam pielgrzymów, gawędziłam z zakonnicami, jadłam szarlotkę z  proboszczem i śpiewała pieśni religijne.

Ja, kobieta, która tak wspaniale wspomina ten czas pełen dobra, wzajemnej pomocy, miłości i kościelnego braterstwa, w wieku 23 lat nie znajdowałam w kościele tego czego pragnęło moje serce. Żyłam wspomnieniami ale one nie były w stanie wykarmić głodu mojej duszy. Za dużo dostrzegałam w tym polityki, za dużo afer, za dużo mówiło się o pieniądzach a za mało szukało Boga do którego byłam przyzwyczajona, z którym miałam cenną, kumpelska wręcz relację... 

Pokręciło się, zakręciło się, pozmieniało i w moim prywatnym utożsamianiu Boga jedynie z kościołem katolickim, tak jak zabrakło kościoła tak zabrakło Boga. Troszkę wierzyłam, troszkę byłam zagubiona- a tak naprawdę przeżywałam kryzys wiary w której mnie wychowano. W tym to czasie właśnie pojawiło się stwierdzenie "wierząca, nie praktykująca."

Ten bezczas trwał jakiś czas.

Wtedy to chodziłam do kościoła gdy nie było w nim ludzi aby móc sam na sam pozostać 

z moim Bogiem. Modliłam się, zawsze z głębi serca i szczerze. Odczuwałam wielką wdzięczność za to, że choć kościół i msze niedzielne nie wypełniają mojego serca tym wyjątkowym ciepłem które potrafię odczuwać, to znajduję to uczucie w pustym kościele. Był więc Bóg, były modlitwy, nie było żywego uczestnictwa w nabożeństwach natomiast było moje wewnętrzne przekonanie, że jestem na dobrej drodze bo się modlę, że jestem w kościele, że jestem dobrym człowiekiem, że jest coś co wypełnia przestrzeń na to przeznaczoną.

A teraz patrzę na siebie i wiem, że Boga można znaleźć wszędzie gdzie się go szuka, że Bóg nie jest przypisany do miejsca ale do człowieka i że tak naprawdę liczy się nasza relacja

z Nim a nie okoliczności.

"Szukajcie a znajdziecie, proście a będzie Wam dane." 

Daria :)

Co człowiek to nauka

Każdy człowiek czegoś nas uczy!

Otaczają nas ludzie. Temu stwierdzeniu nie można zaprzeczyć. W zależności od naszej natury i specyfiki życia oczywiście jest tych osób odpowiednio dużo lub mniej niż u innych ale wszędzie gdzie nie spojrzeć i gdzie nie skierować swoich stóp wcześniej czy później natkniemy się na przedstawiciela homo sapiens.

Tak, tak, jeśli pojedziemy na biegun będzie trudniej lub nawet bardzo trudno ale nadal jest to realne ;)

Chcąc przed ludźmi uciec, czy też się przed nimi troszkę schować, zmuszeni jesteśmy nieco kombinować i tak naprawdę poświęcić swoją energię na umiejętne alienowanie się.

Czemu ludzie nie lubią ludzi i ich unikają? Totalnie nie jest to teraz ważne. Przyjmijmy na potrzebę tej chwili, że tak mają a my w pełni to przyjmujemy i nie rozbijamy tego tematu na czynniki pierwsze. Skupiamy się bowiem na doświadczeniu i doświadczaniu, na przebywaniu z ludźmi którzy nam "pasują" lub których "tolerujemy ze względu na...".

Ważne to zaznaczyć iż temat o którym chcę troszkę "popisać" nie dotyczy stricte zamykania się w 4 ścianach i ucieczki od ludzi poprzez odcięcie się od nich ale wyciągnięcie wniosku, że każdy napotkany człowiek, że każde przebywanie i obcowanie z innymi ludźmi jest dla nas 

w konsekwencji nauką i może nawet inspiracją. Jeśli tak na to spojrzymy, to nie ma gorszych

i lepszych emocji. Jest jedynie doświadczenie. Jest mądrość, która pozwala wyciągnąć wnioski na przyszłość.

W życiu każdego z nas pojawiają się różni ludzie. Z jednymi uwielbiamy spędzać czas 

i chcemy ich nawet czasem zamknąć w złotej klatce i mieć na wyłączność, bo tacy są FAJNI. Są też Ci, którzy pojawiają się na chwilę aby tak szybko jak się pojawili mieli zniknąć, pozostawiając po sobie wspomnień kilka. Pamiątki po nich bywają miłą niespodzianką albo niemiłym doznaniem i zadrą w sercu. 

Jak przez chwilę się nad tym zastanowimy to prawdopodobnie okaże się, że jest ktoś taki o kim możecie powiedzieć "żałuję że go poznałem/am", "szkoda, że On/Ona w ogóle pojawił się w moim życiu."

Nieudane małżeństwa, zakończone przyjaźnie, nigdy nie oddane nam a  pożyczone komuś pieniądze, zaciągnięte kredyty, które miały być wspólnie spłacane, zranione uczucia, niespełnione marzenia, blizny na sercu lub ciele, niemiłe wspomnienia, złość, agresja, pretensje, żal... 

Dużo smutnych i bolesnych wspomnień i żadnej refleksji odnośnie tego, że doświadczenie to było nam potrzebne aby być może:

nie popaść w skrajność w nieszczęśliwym związku, by więcej nie pożyczać pieniędzy, by nie oczekiwać, że nasz wybór jest jeden na całe życie, by nie zakładać z góry czyichś dobrych intencji, by wyciągnąć wnioski na przyszłość i nie wejść 5 raz do tej samej wody...

Oczywiście możemy na złość babci odmrozić sobie stopy ale czy warto? ;)

Możemy popełniać wciąż te same błędy, które są naszym doświadczeniem ale wtedy konsekwentnie możemy oczekiwać takich samych efektów jak osiągnęliśmy wcześniej. Sadząc zboże nie możemy oczekiwać, że na polu wyrośnie nam przecież jabłoń. 

Jeśli jakaś znajomość nie daje nam radości, nie rozwija nas, wymaga od nas ciągłych poświęceń i sprzyja bardziej zatraceniu naszej natury niż stawaniu się prawdziwszym sobą to pytanie po co nam taka znajomość? Odpowiedź brzmi: ta osoba ma wnieść COŚ do naszego życia ale być może nie będzie to tak oczywiste jakbyśmy chcieli.

Być może rozmowa z alkoholikiem czy narkomanem pokaże nam gdzie nie chcemy być ze swoim życiem i pozwoli nam zebrać się w garść i działać tak aby nigdy nie być na jego miejscu...

Być może przebywanie z osobą niepełnosprawną pozwoli nam jeszcze bardziej docenić nasze zdrowie...

Być może żona, która chce nas ograbić z całego majątku na rozprawie rozwodowej, uświadomi nam, że mamy teraz czystą kartę i że możemy zacząć wszystko od nowa tak jak zawsze chcieliśmy...

Być może nauczyciel, który wymagał od nas więcej niż od innych, starał się nas zmobilizować i pokazać nam że stać nas na więcej...

Być może sąsiad, który nas okradł ma nam pokazać, że pieniądze warto trzymać w banku 
a nie w skarpetce... Itd., itp. 

Możemy żałować, że rzeczy się wydarzyły, że ludzie pojawili się w naszym życiu i możemy być na to wszystko źli. Możemy, mamy do tego prawo i robimy tak.

Możemy też uznać, że choć było to trudne, niekorzystne i nie życzymy tego najgorszemu wrogowi, to uczyniło to nas mądrzejszymi, silniejszymi, lepszymi.

Percepcja to nasz wybór.

Możemy zbierać doświadczenia i wyciągać wnioski a możemy żałować i żyć przeszłością.

Każdy wybór jest nasz a w konsekwencji to i tak zawsze my odczujemy jego efekt.

Daria :)

Wycofanie, nicnierobienie

Nicnierobienie to też praca ;)

Być może nieco śmiało podejmę się teraz przedstawienia Wam tematu o którym ostatnio dużo myślę a w którym wcale nie uważam się za znawcą a bardziej za badacza. Temat ten dotyczyć będzie aspektu przeznaczenia i tego czym ono jest w moim odczuciu. 

Sądzę, że każdy z Was ma na chwilę obecną wyrobione zdanie w tej kwestii a już na pewno kilka razy pomyślał o swoim życiu z perspektywy tego co jest Wam zapisane w gwiazdach vs rzeczy na które sami mamy wpływ, na zjawiska i stany które kształtujemy stale poprzez swoje wybory i decyzje.

Im więcej w życiu przeżywam i doświadczam i im więcej zastanawiam się nad, tzw. "przypadkowością"  i "łutami szczęścia", tym bardziej jestem przekonana, że słowa "Niech się dzieje wola nieba, z nią się zawsze zgadzać trzeba", mają wielką moc. Już teraz jest w nich dla mnie prawda i tylko prawda.  

Pochodzące od fikcyjnej walki z powieści Miguela Cervantesa Don Kichot określenie- "Walczyć z wiatrakami" nabiera też innego, głębszego wymiaru. 

Zmienia się perspektywa.

Nagle, gdy zdasz sobie sprawę, że co ma być, to będzie- stajesz się WOLNY.

Stajesz się SPOKOJNY.

Stajesz się szczęśliwszy bo wszystko co się się wydarza w Twoim życiu ma teraz nowy wymiar.

Oczywiście to my dokonujemy wyborów, podejmujemy działania, staramy się i dążymy do celu. To my ciężko pracujemy. My trwamy w przekonaniach i ambitnie podwyższamy sobie poprzeczkę. Niejednokrotnie jednak jakby na siłę robimy coś bo tak kiedyś postanowiliśmy

i chcemy być konsekwentni. Nie ważne, że idzie nam jak po grudzie i że efekty są marne. 

Walczymy!

Robimy co w naszej mocy aby udowodnić sobie i światu, że jesteśmy w stanie TO zrobić.  

Jesteśmy tak bardzo skupieni na przekonywaniu losu o słuszności naszych działań, że nie potrafimy a nawet nie chcemy odpuścić. Nie umiemy usiąść spokojnie i poczekać aż dostaniemy to co nasze, natomiast jesteśmy coraz lepsi w braniu tego co się nam w naszym poczuciu należy.

Mamy problemy z nicnierobieniem i przyjęciem obecnego stanu bo przecież my MUSIMY coś robić ,działać, tworzyć, kombinować...

A przecież jeśli uznamy, że to co nam się "udaje" i idzie "jak z płatka" jest takim bo było nam pisane, wtedy wiemy już drogą dedukcji, że jeśli coś sprawia nam wielką trudność, tzn. że jest przez nas wywalczone ale nie jest nasze.

To troszkę jak bycie lekarzem dlatego, że rodzice i dziadkowie są lub nimi byli, bycie kimś kim nie chcieliśmy być, bycie kimś kim nas uczyniono dla, tzw. naszego dobra. A może bylibyśmy najlepszymi nauczycielami biologii pod słońcem gdybyśmy posłuchali swojego wnętrza a nie ambicji rodziców? I może właśnie dlatego, że coś komuś lub sobie staraliśmy udowodnić, jesteśmy niezadowolonymi z życia "lekarzami", którzy każdego dnia patrząc 

w lustro zadają sobie pytanie: " dlaczego nie poszedłem za głosem przeznaczenia?"

Każdego dnia albo walczymy z wiatrakami albo jesteśmy na fali.

Albo kierujemy się słowami "ja chcę", "ja potrzebuję", "ja muszę to mieć" albo pozwalamy się rzeczom wydarzać i przyjmujemy wszystko "jak leci" z pokorą i spokojem.

Jeśli telefon po rozmowie kwalifikacyjnej nie zadzwonił to nie popadamy w gniew i nie rzucamy przekleństwami na prawo i lewo tylko mówimy sobie "widać jest dla mnie coś lepszego".

Gdy w sklepie nie ma naszego rozmiaru butów a wszystkie fajne promocje dotyczą rzeczy które nas nie interesują, to nie wychodzimy sfrustrowani ale stwierdzamy, że "mamy przecież 10 par innych butów a te ciuchy nie są nam potrzebne a są jedynie zachcianką."

W momencie gdy znajomość z kimś, kogo uważaliśmy za przyjaciela, zaczyna się komplikować i czujemy, że nasze drogi się lekko rozchodzą... możemy na siłę walczyć, starać się i zabiegać, czując się z każdą kolejną próbą rozmowy coraz gorzej z samymi sobą albo możemy dać przestrzeń tej znajomości i poczekać na działania z drugiej strony.

Całe życie możemy walczyć o naciągane znajomości, o ludzi którzy się nami nie interesują 

a jedynie"zapychają" nami swoje luki czasowe, o zawody marzeń naszych bliskich, 

o zachcianki i kaprysy.

Możemy też odpuścić. 

Poczekać.  

Nie robić z TYM nic.

Bo przecież to co ma być- będzie, czy z naszą wolą czy bez niej!

Życzę Wam i sobie samej, pokory wobec darów losu

i szacunku do faktów.

Daria :)

Ewolucja duszy

Każda dusza podlega ewolucji!

Rodzimy się i umieramy, taka kolej rzeczy.
Dusza, czy też energia którą jesteśmy, wzrasta wraz z nami aby kiedyś osiągnąć najwyższy 
z możliwych na naszej drodze życia etap. Na tym polega rozwój, samorozwój.

Oczywiście prawdą jest też to, że w danym momencie nie możemy być lepsi od tych którymi jesteśmy ale z perspektywy czasu możemy powiedzieć, że lepiej poradziliśmy sobie z sytuacją która się powtórzyła i że nauczeni doświadczeniem jesteśmy lepszą wersją siebie samych. Być może to ciężkie dla nas przeżycie sprawiło, że mamy twardszą "pupę" a może po prostu stwierdziliśmy, że tamto zachowanie już nie da nam oczekiwanego, najlepszego dla nas efektu.

Pakiet jest jeden, niezmienny i ten sam, z tymi samymi elementami. Zbiór A to zbiór A i choć w różnej konfiguracji mogą pojawiać się w jego obszarze pewne cechy, to nadal operujemy wciąż tymi samym elementami. Różnica polega na eksponowaniu lub wyciszaniu jednych na rzecz drugich. 

Czy człowiek się zmienia? 
Czy ktokolwiek z nas może być inny niż był 5 lat temu?
Czy możemy powiedzieć, że jesteśmy teraz lepsi niż byliśmy?
Czy możemy stwierdzić, że jak nad sobą popracujemy i zaczniemy wyciągać wnioski
 z naszych czynów to będziemy lepsi a czy może tylko zmienimy konfigurację?

Sądzę, że na te pytania każdy z nas ma swoją odpowiedź bo każdy z nas ma swój bagaż doświadczeń i swój, jak to się powszechnie mówi, rozum. Znajdą się Ci którzy stwierdzą, że natura ludzka jest jaka jest i że z żebraka króla nie zrobisz. Są też tacy ludzie, którzy uważają że ciężko pracując wszystko można zmienić. Każdy ma swoją rację i każde zdanie należy tu po prostu uszanować.

Jedyne czym ja się chcę podzielić z Wami to moim punktem widzenia, tym że według mnie człowiek zawsze jest ten sam a jedynie zmieniać mogą się jego priorytety i otoczenie w miarę tego jak przybywa mu lat. Że poruszamy się w obrębie tego samego labiryntu ale korzystamy z różnych podpowiedzi i używamy różnych sztuczek aby dotrzeć do celu. Że jako świadomi siebie samych ludzie, zawsze mamy wybór którą z dróg wybrać i że wtedy konsekwentnie też musimy ponosić odpowiedzialność za podjętą decyzję. Że ewolucja jest nieunikniona ale nie uczyni ona nas innymi, obcymi nam sobie ludźmi ona sprawi, że zaczniemy patrzeć na pewne aspekty naszego życia inaczej. Ty nadal będziesz sobą a ja sobą. Że tak naprawdę wcale może nie mam racji i przekonam się o tym już niedługo...

Poddaje temat do rozważań a Wy zrobicie z nim to co się Wam podoba i wyciągniecie swoje wnioski a może tak jak ja sama będziecie mieć jeszcze więcej pytań ;)


Życzę Tobie i sobie samej bycia sobą bo... przecież wszyscy inni są już zajęci ;)


Daria

Plotki, ploteczki i inne kataklizmy ;)

Plotkować potrafi każdy!

Wielu czynności podczas życia człowiek musi się nauczyć i wciąż się doszkalać aby być w tym dobrym lub bardzo dobrym. Musi upłynąć sporo czasu aby mógł płynnie operować nabytymi umiejętnościami i "troszeczkę" musi poczekać aby było widać efekty jego "starań".

Hmmm z plotkowaniem chyba jest inaczej ;) 

Nie trzeba kończyć żadnych kursów, nie trzeba próbować 15 razy, powtarzać zasad- jak się raz zacznie, to idzie jak po maśle i wciąż ma się z górki.

Oczywiście jak to bywa z umiejętnościami, jedni robią to lepiej i czują się w tym jak ryba 

w wodzie a innym idzie powoli, na początku jak po grudzie ale idzie i jak tylko się troszkę rozkręca to wsiąkają w temat i... plotkują!

Jednym słowem plotkować potrafi każdy, pytanie brzmi, co każdy z nas z tą umiejętnością robi!

Podobno nieużywany organ zanika a więc uffff jest szansa, że nie plotkując tracimy w tym płynność i zaczynamy się czuć z czasem bardzo niekomfortowo gdy ktokolwiek w naszym otoczeniu zaczyna "uprzejmie donosić" o tym co robią wszyscy wokół ;)

Pojawia się więc kilka kolejnych pytań, nazwałabym je zasadniczymi:

- czy Ty, Ja, My, jako żywe istoty, zlepek emocji i uczuć jesteśmy zainteresowani plotkowaniem, obgadywaniem, donoszeniem, byciem kapusiem, itp. itd.?

- czy czyniąc to świadomi jesteśmy jaką krzywdę możemy tym wyrządzić osobie, która jest tematem "rozważań"? 

- czy sami czujemy się komfortowo dowiadując się niestworzonych rzeczy na swój temat? 

- czy podoba nam się to, że ludzie żyją naszym życiem, naszymi sprawami?

- cy chcemy wykorzystać, pewnego rodzaju predyspozycje, do siania zamieszania i mówienia 

o rzeczach, które z palca wyssane potrafią uprzykrzyć życie drugiej osobie?

- czy naprawdę warto zawracać sobie głowę i tracić czas na plotkowanie?

(Oczywiście wnikając w życie innych pomijamy własne podwórko i własne niedociągnięcia bo zasada szanującego się plotkarza brzmi "o sobie samych nie mówimy" ;) A więc my zawsze jesteśmy najlepsi, nieskalani i wszystkowiedzący... )

A o ile piękniejszy byłby każdy nasz dzień gdybyśmy energię, którą tracimy na szerzenie plotek i domysłów ukierunkowali na swój rozwój, szukanie niedociągnięć nad którymi możemy popracować u siebie samych? 

Nikt nie jest idealny, tzn. jest na te chwilą najlepszą wersją siebie ale dzięki pracy nad sobą może być jeszcze lepszy! Każdy z nas ma bowiem w sobie coś co może robić lepiej, coś w czym może się poprawić. Każdy! Ja, Ty, sąsiad z naprzeciwka, koleżanka z pracy... 

I tak naprawdę wystarczy że, każdy zajmie się własnym podwórkiem a nie sadzeniem domysłów na cudzym gruncie.

"Czemu to widzisz drzazgę w oku swego brata, a belki we własnym oku nie dostrzegasz?"

Daria :)
 

Dzieciństwa czas i zmiany pokoleniowe

Zmienność niezmienna!

 

 

Naszło mnie dziś na wspominki i siedzę sobie wygodnie i beztrosko w dzieciństwie, w tym co mnie ukształtowało. W miejscach, w których spędzałam wiecej czasu niż w domu, gdzie zawsze była guma do skakania, gdzie za pieniądze służyły liście czarnego bzu, gdzie czas się nie liczył a największym smakołykiem była bułka z masłem posypana cukrem lub solą :)

 

Pamiętam jak dziś zabawy w chowanego, robienie baz na drzewach, niechęć do kąpieli

o godzinie 20:00, gdy jeszcze o tej porze na dworze było na tyle jasno aby się "poganiać" ;)

Widzę jak dziś wszystkie tajemne przejścia i wydeptane do piachu szlaki pomiędzy krzakami. Niemal czuję w nogach te przemaszerowane kilometry w poszukiwaniu przygody życia :)

 

Nie było komputerów, nie było telefonów, nie było niczego a tak naprawdę było wszystko czego potrzebowałam jako dziecko do szczęścia :)

 

Pani z biblioteki była najfajniejszą dorosłą zaraz po rodzicach, wiedziała wszystko o świecie

i znała tytuły wszystkich ciekawych bajek i opowieści. Sąsiadka zawsze zaprosiła do domu na obiad jak wróciło się wcześniej ze szkoły a nie miało się kluczy od domu. Zegarek był totalnie nieprzydatnym ozdobnikiem nadgarstka bo przecież czas nie miał znaczenia. Liczyła się tylko wieczorynka i Miś Puchatek, ferie i zjeżdzanie na sankach, wakacje i wielogodzinne wyprawy rowerowe, gumy Turbo i naklejane tatuaże :)

 

Jak to mówił kiedyś bohater pewnej reklamy " A dziś sam jestem dziadkiem"...

Dziś siedzę i wspominam a czas płynie, czasy się zmieniają, dzieci mają inne zabawy, inne wartości, ich czas do naszego czasu nie podobny.

 

Do tego co było już nie wrócimy a naszej historii nie odtworzą już nowe pokolenia bo one mają swoje zabawy, swoich bohaterów i swój czas.

 

Czy nam się to podoba czy nie, czas płynie. Ludzie się zmianiają bo świat się zmienia. Jedyne co stałe to zmienność.

 

Nie możemy wymagać aby dzieci obecnych czasów żyły tak jak my żylismy, bo tamtych drzew już nie ma, tamte ścieżki dawno już zostały zapomniane i wydeptane zostały nowe. Telefony przyrosły do ręki a komputery są wszędzie. Miejsca placów zabaw zajmują parkingi a małe osiedlowe sklepiki oddają klientów galeriom handlowym.

To co możemy zrobić to zaakceptować, bez oceniania czy porównywania bo nie wszystkie jabłka są do siebie podobne a woda w rzece już nie ta sama ;)

 

Zachowajmy więc wspomnienia, cieszmy się tym co przeżyliśmy i pozwólmy aby czas płynął swoim tempem.

 

 

 

 

Akceptacja da nam spokój i wybawi od krytyki.

 

 

Daria :)

 

 

 

Koncentracja

Skoncentruj się!

Chyba każdemu zdarzyło się choć raz (albo 100 ;))usłyszeć z ust rodziców, nauczycieli, instruktorów, przyjaciół... takie właśnie sformułowanie. Wielu z nas, a może i wszystkim, zdarza się też , że taki głos dochodzi z wnętrza, z własnej głowy i nie zawsze jest to niestety nawiązanie do żartu "Dlaczego ze sobą rozmawiasz? Bo potrzebuję porozmawiać czasem z kimś inteligentnym" ;)

Gdy ten pogłos pochodzi z naszego ciała, to oznacza to, że nasza uwaga, nasza koncentracja, uległa rozproszeniu. Energia, którą mieliśmy spożytkować na jedną konkretną rzecz, na jedną wykonywaną w tym momencie czynność lub proces myślowy, rozszczepiła się i poleciała w każdą możliwą stronę tylko nie w ta w którą początkowo chcieliśmy ją ukierunkować ;)


Pamiętacie momenty gdy, np. siedząc w ławce szkolnej widzieliście oczyma wyobraźni siebie jeżdżących na rowerze w parku przylegającego do Waszego domu?

A może wykonując zadania z matematyki zamiast jabłek zliczaliście dni które pozostały jeszcze do wakacji?

Prawdopodobnie na spotkaniu, które nie było dla Was interesujące (ze względów służbowych musieliście tam być) błądziliście myślami po szufladach kuchennych i lodówce przygotowując właśnie ulubione danie obiadowe.

Na lekcji w-fu, gdy nauczyciel kazał Wam skakać przez kozła, myśleliście jakby to było  fajnie mieć trampolinę i nie musieć się wybijać korzystając z siły własnych nóg tylko po prostu podskoczyć pod sam sufit z podwójnym obrotem w między czasie opadania na ziemię ;)

Oglądając wideoklip do świeżo wyszukanej w sieci piosenki, tak zasłuchaliście się w dźwięki płynące z głośnika i zapatrzyliście się na atrakcyjnego wykonawcę, że gdy utwór się skończy wy nie macie zielonego pojęcia "o co kamon".

Takich sytuacji, takich rozpraszaczy i pochłaniaczy uwagi, każdego dnia mamy wokół siebie tysiące. Nie słyszymy własnych myśli bo otacza nas hałas i milion myśli na sekundę. Przez głowę wręcz przelatują nam pytania typu:co teraz zrobić, a co będę robić jutro, co oni o mnie myślą, jaka będzie jutro pogoda, czy zupa nie była za słona, a może wiosna tego roku będzie bardziej słoneczna niż w 2008 roku ;)

Koncentracja bardzo lubi się z ciszą :)Świetnie się obie dogadują i są w takim właśnie połączeniu bardzo produktywne. Gdy skupimy uwagę, na wykonywanej w tym właśnie momencie czynności, okaże się że rozprawimy się z nią szybciej oraz że efekt będzie piorunujący. Nagle wykonywane ćwiczenia fizyczne sprawią, że poczujemy mięśnie o których istnieniu nawet nie wiedzieliśmy. Nagle całki i pochodne, o których mówiła na lekji matematyki nauczycielka, nie są takie straszne i można zrozumieć ich sens.
Nagle rozmowa z kandydatem na kontrahenta okazuje się bardzo owocna bo choć wiemy, że nie nawiążemy z  nim współpracy na polu służbowym, to na pewno pójdziemy z nim na mecz ulubionej drużyny, której oboje jesteśmy fanami.

Gdy człowiek się koncentruje to poświęca 100% swojej uwagi: rozmówcy, ćwiczeniu, wykonaniu zadania, wszystkiemu. Gdy sfokusujemy się na tę jedną, jedyną rzecz, to w tym samym momencie stajemy się nią, dzięki czemu w pełni możemy ją docenić i ją zrozumieć.

Jeśli chcemy robić kilka czynności w tym samym czasie to niczego nie zrobimy dobrze. Oczywiście lekcje będą odrobione, trening wykonany, książka przeczytana, wizyta
u nielubianej cioci odbębniona, film obejrzany ale wszystko to będzie jakości mniejszej niż jakbyśmy się temu oddali z pasją, przekonaniem i uwagą.

Książka którą czytamy z zainteresowaniem, chłonąc strona po stronie, przenosi nas do krainy w której toczy się historia. Gdy będziemy wtedy, w tak zwanym między czasie, słuchać muzyki i jeść śniadanie, to ani nie poczujemy do końca smaku pysznej jajecznicy, ani nie usłyszymy kiedy skończy się jedna piosenka a zacznie druga ani nie zbliżymy się 
w wyobraźni do domu czarodzieja i jego kotła z magiczną miksturą dającą długowieczność.

Bez koncentracji jesteśmy wszędzie a więc tak naprawdę nie ma nas tu gdzie chcieliśmy być!


Daria :)